กู้หยุนซีวิ่งหน้าตาตื่นเข้าหาจี้ชวน “จี้ชวน นายไม่เป็นไรใช่ไหม!”
จี้ชวนส่ายหน้า “ขอบคุณนะ เมื่อกี้พลังของเธอพัฒนาขึ้นอีกแล้ว”
กู้หยุนซีหน้าแดง ก้มหน้าลง ก่อนจะเหลือบเห็นศพสองร่างบนพื้น เธอเบือนหน้าหนีโดยไม่รู้ตัว
“เธอคิดว่าฉันใจเหี้ยมไหม?”
กู้หยุนซีส่ายหน้า “พวกเขาเองก็โหดร้ายกับคุณเหมือนกัน เรื่องระหว่างพวกคุณ ฉันไม่มีสิทธิ์ตัดสินหรอก”
“พี่จี้ชวน! พี่หยุนซี! คุยกระซิบกระซาบอะไรกันสองคน ไม่ชวนฉันเลย!”
หลินลูลู่กระโดดลงมาจากเนินทีละขั้น เมื่อครู่นี้เธอลองใช้สกิลจากระยะไกล ตอนแรกไม่คิดว่าจะยิงโดนด้วยซ้ำ น่าเสียดายที่ไม่ใช่แผลถึงตาย เลยช่วยจี้ชวนจัดการผู้หญิงสารเลวนั่นไม่ได้
จี้ชวนมองหลินลูลู่แล้วหัวเราะเบา ๆ “ขอบใจเธอด้วย ไม่อย่างนั้นซูหว่านหว่านคงถูกช่วยไปโดยไม่ต้องเจ็บตัวเลย”
น่าเสียดายที่จู่ ๆ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งโผล่มาขวางกลางทาง สาเหตุที่จี้ชวนวางท่าประนีประนอมก็เพราะหนึ่ง เขาดูออกว่าคนบนรถหุ้มเกราะเป็นทหารของทางการ เขาไม่อยากมีเรื่องกับทางการเร็วเกินไป
อีกอย่าง บนรถมีคริสตัลสีม่วงสี่ก้อนกับสีแดงหนึ่งก้อน เขาไม่แน่ใจว่าคริสตัลสีแดงอยู่ระดับไหน หากลงมือเองก็ไม่รู้ว่าจะเอาชนะคนพวกนั้นได้หรือเปล่า
ตอนนี้เขายังอ่อนแอเกินไป แค่ดูสีของคริสตัลก็รู้แล้วว่าในองค์กรของทางการต้องมีคนเก่งอยู่แน่ เขาต้องรีบเพิ่มพลังให้เร็วที่สุด