หลังได้รู้ข้อมูลมากมายเกี่ยวกับการเก็บทรัพยากรของทางการ เสิ่นเฉียวก็อารมณ์ดีขึ้นมาก
ช่วงบ่ายไม่มีเวลาออกไปเก็บของแล้ว เธอจึงตัดสินใจอยู่บ้านทำงานต่อ
ในช่วงเวลานี้ บริเวณนี้เงียบสงบเป็นพิเศษ
คนที่ออกไปเก็บของได้ก็ออกไปกันหมด แม้แต่เด็ก ๆ ก็ไม่มีข้อยกเว้น ขอแค่ยังขยับตัวได้ ก็ไม่มีใครอยู่บ้านในช่วงเวลาที่ออกไปเก็บของได้ เพราะหากไม่ขยัน สิ่งที่รอพวกเขาอยู่ก็คือความเสี่ยงที่จะอดตาย
เสิ่นเฉียวเองก็ไม่คิดจะเสียเวลา พอเข้าไปในมิติส่วนตัวก็เริ่มหางานทำทันที
ปลาและกุ้งในมิติส่วนตัวตรวจสอบไปเกือบหมดแล้ว ที่เหลือก็มีงูยักษ์กลายพันธุ์กับวัวกลายพันธุ์
เธอเริ่มลับมีดเตรียมจัดการงูยักษ์กลายพันธุ์
งูยักษ์กลายพันธุ์ถูกเก็บไว้ตรงมุมหนึ่งของมิติส่วนตัวมาตลอด เป็นสิ่งที่เธอไม่อยากแตะต้อง แต่ปล่อยไว้อย่างนั้นก็น่าขยะแขยงจริง ๆ เพราะทุกครั้งที่เข้ามิติก็ต้องเห็นมัน
เป็นไปตามคาด งูยักษ์กลายพันธุ์มีรังสีสูงจนกินไม่ได้ ถึงจะกินได้เธอก็ไม่คิดจะกินอยู่ดี ไม่ใช่ว่าไม่มีอาหารอย่างอื่นเสียหน่อย
หนังงูเอาไปทำชุดป้องกันได้ นอกจากจะช่วยป้องกันรังสีแล้ว หนังก็ยังยืดหยุ่นดี ไม่หวั่นกรงเล็บของสัตว์กลายพันธุ์ขนาดเล็ก แถมสวมใส่แล้วยังเย็นสบาย
เสิ่นเฉียวตัดสินใจถลกหนังมัน แล้วเอาไปแลกคะแนนกับลุงวังโดยตรง