ครั้งที่อูคงมาถึง สวนหลังบ้านของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงอีกครั้ง
พื้นที่สวนหลังบ้านเพิ่มขึ้นมาอีกสิบไร่เป็นแปลงยา นอกเหนือจากนั้น บนที่ราบไกลออกไป กลับปรากฏยอดเขาลูกหนึ่งขึ้นมาลาง ๆ
ภูเขาลูกนี้ไม่สูงใหญ่ ประมาณสามสิบถึงสี่สิบเมตรเท่านั้น แต่บนนั้นมีพลังปราณห้อมล้อม เขียวชอุ่ม เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ชวนให้ผู้คนใฝ่ฝัน
เขาไม่สงสัยแม้แต่น้อย ว่าภูเขาแบบนี้ เมื่อถูกพลังปราณโอบอุ้มตลอดปี ต้องมีสมุนไพรวิเศษต่าง ๆ ปรากฏขึ้นอย่างแน่นอน
ฉู่ยวี่ขยับกาย มาถึงบริเวณขอบ แต่กลับพบว่า ภูเขาลูกนี้แม้ดูเหมือนอยู่ไม่ไกล แต่เขากลับไม่สามารถทะลวงกำแพงพลังผ่านไปได้
ในชั่วขณะนี้ เขาเริ่มสงสัยว่า แปลงยาเหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากความว่างเปล่า แต่เดิมมันมีอยู่แล้ว
เพียงแต่ว่า ต้องอาศัยจำนวนครั้งที่อูคงและคนอื่น ๆ มา ถึงจะปลดล็อกพื้นที่ที่ใหญ่ขึ้นได้
บางที หอหนังสือซานเม่ยแห่งนี้ อาจเป็นโลกอันกว้างใหญ่ใบหนึ่งในตัวมันเอง
เมื่อคิดได้เช่นนั้น จิตใจของฉู่ยวี่ก็กลับมาสงบลงได้ไม่น้อย
อยากจะรู้สาเหตุ ก็คงต้องค่อย ๆ ค้นหาในภายหลังเท่านั้น
กลับมายังในหอหนังสือ อูคงยังคงปิดตนฝึกฝน ฉู่ยวี่ก็ไม่ใส่ใจ เริ่มฝึกฝนด้วยตัวเองเช่นกัน
เวลาผ่านไปห้าวัน ฉู่ยวี่ลืมตาขึ้น เห็นกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่ตรงหน้า
[ขอบคุณพี่ชายฉู่ที่ช่วยเหลือ ข้าแก่ได้สำเร็จวิชากายนอกกาย และก้าวเข้าสู่ขอบเขตสูงสุดของต้าเหลว่ยแล้ว แต่เวลามีจำกัด ข้าแก่คงต้องมาขอบคุณด้วยตนเองในครั้งหน้า พี่ชายฉู่ เจอกันครั้งหน้า!]
เมื่อเห็นเช่นนี้ ฉู่ยวี่ก็เก็บกระดาษนั้น ละความคิดทิ้ง กลับมาปิดตนต่อ