เมื่อผานกู่เปิดฟ้า บุญคุณจากการสร้างโลกรวมตัวเป็นอาวุธคุณธรรมขั้นหลังสองชิ้น หนึ่งคือหอหลงถี อีกชิ้นคือไม้บรรทัดคุณธรรมนี้
หอหลงถีเปล่งประกายในมือเล่าจื่อ เรียกได้ว่าเป็นเกราะเต่าที่แข็งแกร่งที่สุด แม้แต่ธงผานกู่ก็ยากจะทะลวงการป้องกันของมันได้
ส่วนไม้บรรทัดคุณธรรม คืออาวุธรุกยอดเยี่ยม ว่าด้วยพลังทำลายแล้วไม่แพ้ธงผานกู่ อีกทั้งฆ่าคนแล้วไม่ติดบาปกรรม
อูคเงยกไม้บรรทัดคุณธรรมขึ้นสูง: "ลูกขอถวายสิ่งนี้แก่องค์หญิง ขอองค์หญิงคุ้มครองด้วย!"
ได้ยินคำนี้ หนี่วาครุ่นคิดอยู่นาน สุดท้ายก็ใจสั่น
มือขาวผ่องของนางยื่นออกมา ไม้บรรทัดคุณธรรมตกลงในมือของนาง
สัมผัสได้ถึงความน่าเกรงขามบนไม้บรรทัดคุณธรรม หนี่วาก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปในที่สุด
นางลูบไม้บรรทัดคุณธรรม พึมพำกับตัวเอง: "ของดีเช่นนี้ หากตอนนั้นมีมัน ข้าจะต้องลำบากใจถึงเพียงนี้หรือ!"
หนี่วามีบุญคุณจากการสร้างมนุษย์และบุญคุณจากการซ่อมฟ้า ไม้บรรทัดคุณธรรมจึงไม่ขัดขืนนางแม้แต่น้อย
เพียงแค่สัมผัสในพริบตา ไม้บรรทัดคุณธรรมก็กลายเป็นแสงวิเศษพุ่งเข้าสู่จิตวิญญาณของนางโดยตรง
ในขณะนี้ สายตาของหนี่วามองไปที่อูคง แววตาเต็มไปด้วยความเมตตา: "อูคง ต่อไปนี้จงเรียกข้านี้ว่าแม่เถิด!"
คำพูดนี้ทำให้อูคงตัวสั่นเทิ้ม จากนั้นก็คุกเข่าลงคำนับทันที ตะโกนด้วยความตื่นเต้น: "แม่!"
หนี่วายืนขึ้น ประคองเขาลุกขึ้น มองดูเขาอย่างใกล้ชิดด้วยความเอ็นดู
"ไม้บรรทัดคุณธรรมนี้ หากเจ้าชักออกมาใช้ ด้วยกำลังของเจ้า ต่อให้ทะลวงถึงเซียนทองคำฮุ่นหยวนก็คงรักษาไว้ไม่ได้ ข้าได้รับไว้ด้วยความละอายใจ แต่ข้าไม่ยอมให้เจ้าเสียเปรียบฟรี ๆ!"