“หยุดนะ ฉู่เยียน กล้าฆ่าลูกข้า ข้าจะฆ่าทั้งครอบครัวแก!”
ตอนนี้ หยางหยวนหังไม่มีความเป็นเจ้าเมืองเหลืออยู่อีกแล้ว ตรง ๆ เขาข่มขู่ฉู่เยียนทันที
สัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าที่แผ่คลุมอยู่เบื้องบน และการข่มขู่โดยไม่เกรงใจใครของหยางหยวนหัง ฉู่เยียนนึกถึงฉู่เหยาและฉู่ยวี่ ในที่สุดก็ลังเล
ในจังหวะสำคัญ ปลายทวนของเขาหันเห แทงทะลุไหล่ของหยางฮุยลู่ จากนั้นก็ดึงออก แล้วฟาดด้วยตัวทวนลงบนไหล่ของหยางฮุยลู่
ปัง~!
หยางฮุยลู่ถูกฟาดกระเด็น กลางอากาศถูกหยางหยวนหังรับไว้
ภาพนี้ ทำให้ทุกคนตั้งตัวไม่ทัน
แต่ไม่นาน ทุกคนก็แตกตื่นขึ้นมา
สายตาทุกคู่จ้องไปที่ฉู่เยียน เต็มไปด้วยความตกใจ ตะลึง และไม่อยากเชื่อ
จื่อเสวียนขั้น!
ฉู่เยียนนี่มันทะลวงถึงจื่อเสวียนขั้นได้ยังไง นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว
ขณะที่พวกเขากำลังโห่ร้องให้ฉู่ยวี่อยู่นั้น หยางหยวนหังก็อุ้มหยางฮุยลู่ลงมาบนเวที ทำให้ทุกคนเงียบลงในทันที
มองดูใบหน้าที่เย็นชาถึงขีดสุดของหยางหยวนหัง ทุกคนก็รู้ทันทีว่า เรื่องนี้คงไม่จบง่าย ๆ
หยางหยวนหังมองสภาพที่ยับเยินของลูกชายตัวเอง สายตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและโกรธแค้น
ผลข้างเคียงของยาลมปราณระเบิดเลือดนั้นไม่เบาอยู่แล้ว ตอนนี้บาดเจ็บสาหัสอีก อย่างน้อยต้องใช้เวลาหลายเดือนในการพักฟื้น
และตอนนี้การสอบของสถาบันหลวงกำลังจะจัดขึ้น ช่วงเวลาหลายเดือนนี้สำคัญมาก