บทที่ 1 ตัดใจจากคนรักเมื่อสอบติด
【จุดเช็คอิน 5 ซม.!】
【จุดเช็คอิน 10 ซม.!】
【จุดเช็คอิน 18 มม.!】
【คะแนนพึ่งออก เดี๋ยวก็ตก!】
ฉู่ยวี่ยืนอยู่หน้าสถาบันหลวง ตรงเครื่องสะท้อนภาพที่เชื่อมต่อกับนักเรียนด้านใน
"ฉู่ยวี่ ขอบใจเจ้าที่ช่วยให้ข้าสอบเข้าสถาบันหลวงได้ และยังช่วยหาเงินค่าเล่าเรียนให้ข้า แต่ตอนนี้เราสองคนไม่ค่อยเหมาะสมกันแล้ว!"
"ที่นี่เต็มไปด้วยอัจฉริยะ ทุกคนคือยอดเขาที่เจ้าข้ามไม่พ้น หากข้าอยู่กับเจ้า ข้าจะถูกรั้ง และถึงขั้นอาจไม่สำเร็จการศึกษา!"
ฉู่ยวี่มองหน้าจอตรงหน้า ภายในมีหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง ผมยาวสยาย มาดเย่อหยิ่งเย็นชากล่าวคำแสนโหดร้าย
ฉู่ยวี่ได้ยินก็หัวเราะเย็น "ถ้าเจ้าพูดเช่นนี้ ก็รบกวนคืนเงินที่ข้าช่วยเหลือเจ้ามาตลอดหลายปีนี้ให้ข้า!"
สิ้นคำพูด สตรีในนั้นสีหน้ายิ่งเย็นเยียบ
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังออกมา
"ฉู่ยวี่สินะ ชิงหงติดเงินสหพันธ์เจ้าเท่าไหร่ หนึ่งล้านพอน้อยไปมั้ย?"
เห็นเพียงบุรุษผู้มีกลิ่นอายน่าเกรงขาม ใบหน้าโอหัง และแววตาดุดันปรากฏตัวในภาพ จ้องมองฉู่ยวี่ด้วยความเย็นชาเอ่ยถาม
ฉู่ยวี่เห็นดังนี้ ก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่คนก็ไปแล้ว เรื่องเงินเขาจะพลาดได้อย่างไร
"หนึ่งล้าน? ได้!"
ชายหนุ่มได้ยินก็หัวเราะอย่างดูแคลน "สายตาสั้นนัก เออ หนึ่งล้านข้าจะโอนให้เจ้าตอนนี้ แต่ก็ขอบอกเจ้าไว้ เงินเจ้าเอาไป นับจากนี้ ความแค้นระหว่างเจ้ากับแฟนข้าถือเป็นอันสิ้นสุด ถ้าวันหลังให้ข้ารู้ว่าเจ้าก่อกวนนางอีก อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ เจ้าไปสืบดูก็ได้ ว่าวาจาของข้าหวังอวี้เหิงศักดิ์สิทธิ์เพียงใด!"
ฉู่ยวี่ได้ฟังก็พยักหน้า "วางใจ เมื่อได้เงิน ข้าจะออกจากนครหลวงทันที ไม่มารบกวนอีกแน่นอน!"
"ตกลง ตามนี้!" หวังอวี้เหิงกล่าวจบก็แตะที่ข้อมือไม่กี่ครั้ง
กระเป๋าฉู่ยวี่สั่นไหว เขาหยิบมันออกมา
เห็นเพียงป้ายประจำตัวของเขา เงินสหพันธ์เพิ่มขึ้นหนึ่งล้านทันที
เห็นเช่นนี้ ฉู่ยวี่ก็ไม่รีรอ
"ขอบใจ ไอ้ต้าวหวัง วางใจ ข้าเป็นคนรักษาคำพูด จากนี้ข้ากับนาง จะเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน!"
กล่าวจบ เขาก็วางสายโดยตรง หันหลังเดินไปยังค่ายกลเคลื่อนย้าย ไม่มีท่าทีอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย
คนที่เพิ่งบอกเลิกเขาไม่ใช่ใครอื่น คือชิงหงคู่รักตั้งแต่เด็กของเขา และยังเป็นแฟนสาวของเขาด้วย
พันปีก่อน เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ อสูรร้ายปรากฏกาย พลังวิญญาณฟื้นคืน มนุษย์เริ่มก้าวสู่เส้นทางการบำเพ็ญเพียรเพื่อต่อต้านอสูรร้าย
พัฒนาถึงปัจจุบัน ได้สร้างระบบการบำเพ็ญเพียรเป็นรูปเป็นร่างแล้ว
คนธรรมดาที่ต้องการทรัพยากรดีขึ้น ตั้งแต่เกิด อายุสามขวบเริ่มเรียนหนังสือ เจ็ดขวบเริ่มรู้จักยุทธภพ
จากนั้นผ่านการฝึกฝนร่างกายหกปีเพื่อหลอมกายา พร้อมกับคัดเลือกผู้ที่แข็งแกร่ง เข้าสู่โรงเรียนมัธยมยุทธ์เป็นเวลาสี่ปี
ส่วนผู้ที่ไม่ได้เข้าโรงเรียนมัธยมยุทธ์ ก็เป็นได้เพียงคนธรรมดา ทำงานต่ำต้อยและหนักที่สุดเพื่อเลี้ยงชีพ
การได้เข้าโรงเรียนมัธยมยุทธ์ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะปลอดภัยต่อไป
การบำเพ็ญเพียรสี่ปี มีเพียงกลุ่มที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่านั้นที่จะก้าวเข้าสู่สถาบันยุทธ์เพื่อศึกษาต่อ
ส่วนผู้ที่ไม่ถูกรับเลือก โชคดีกว่ากลุ่มแรกมาก
พวกเขาสามารถรวมกลุ่มนักล่า กำจัดอสูรร้าย ค้นหาสมุนไพรวิเศษ แลกเปลี่ยนเป็นเงินสหพันธ์เพื่อฝึกฝนต่อไป
แน่นอนว่ามีผู้โชคดี ค้นพบมรดกของผู้แข็งแกร่ง หรือซากโบราณสถานลับ พุ่งทะยานขึ้นมาได้ทันที
ส่วนผู้ที่เข้าสถาบันยุทธ์ ขอเพียงไม่ตาย อนาคตก็ราบรื่นสดใส
หลังจบการศึกษาจากสถาบันยุทธ์ สหพันธ์จัดสรรงานให้ เงินเดือนเริ่มต้นก็แสนเหรียญสหพันธ์แล้ว
นี่ยังเป็นเพียงสถาบันชั้นสูงในหัวเมืองต่าง ๆ แต่สำหรับสหพันธ์ทั้งหมด ยังมีสถาบันสูงสุดหนึ่งแห่ง คือ สถาบันหลวง
ผู้ที่เข้าสถาบันหลวงได้ ล้วนเป็นอัจฉริยะระดับสูงสุด การศึกษาและทรัพยากรที่ได้รับล้วนดีสุดยอด
หลังจบจากสถาบันหลวง ไม่ว่าจะเข้ากองทัพหรือที่อื่น ล้วนเริ่มต้นที่ตำแหน่งหัวหน้าระดับกลาง
เงินเดือนยิ่งเริ่มต้นที่หลักล้าน และยังมีโอกาสก้าวหน้าถึงขั้นเป็นผู้บริหารระดับสูงของสหพันธ์
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น สถาบันหลวงมีการติดต่อกับพสุธาดารา หากเป็นอัจฉริยะระดับสุดยอด ก็สามารถไปบำเพ็ญเพียรที่พสุธาดาราได้โดยตรง
ถึงเวลานั้น แม้แต่ผู้บริหารสหพันธ์สูงสุดก็ยังต้องแสดงความเคารพนบนอบ
ฉู่ยวี่และเว่ยชิงหงเกิดในเมืองระดับสี่ สองคนเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก พรสวรรค์อยู่ในระดับสูง
ทั้งสองสอบเข้าโรงเรียนมัธยมยุทธ์ในเมืองพร้อมกัน กลายเป็นคู่รักวัยเยาว์ที่ทุกคนอิจฉา
แต่เดิมพรสวรรค์ของทั้งสอง สามารถสอบเข้าสถาบันชั้นสูงในหัวเมืองร่วมกันได้
แต่ฉู่ยวี่กลับโลภมาก เขามองออกว่า การเข้าสถาบันชั้นสูง ชีวิตในอนาคตก็ได้แค่หยุดอยู่ที่หัวเมือง
ทว่าเขาไม่ใช่คนพื้นเมือง แต่เป็นผู้เกิดใหม่ที่มีความทรงจำจากชาติก่อนติดตัวมา
เขาไม่ยอมหยุดอยู่ที่หัวเมือง เป้าหมายของเขาคือการเป็นอมตะ และมุ่งสู่พสุธาดารา
พรสวรรค์ของเว่ยชิงหงเหนือกว่าเขา แต่เพราะทั้งสองมาจากครอบครัวธรรมดา จึงไม่มีทรัพยากรเพียงพอ
ด้วยเหตุนี้ ฉู่ยวี่จึงเริ่มเข้าร่วมทีมล่าสัตว์อสูรหลังจากเรียนในโรงเรียนมัธยมยุทธ์ได้สองปี เพื่อหาเงินมาให้เว่ยชิงหงใช้ฝึกฝน
ในที่สุด ด้วยความทุ่มเทของเขา เว่ยชิงหงก็สอบเข้าสถาบันหลวงได้สำเร็จ
ส่วนเขาก็ได้ติดตามไปนครหลวงในฐานะผู้ติดตาม
เขารู้ดีว่า ถึงแม้เป็นผู้ติดตาม แต่เขาก็สามารถใช้ประโยชน์จากสถาบันหลวงเพื่อให้ได้ทรัพยากรที่ดีกว่าสถาบันชั้นสูง
ทว่า เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า ภายในเพียงสองเดือน เว่ยชิงหงก็ถูกลวงตาด้วยอัจฉริยะในสถาบันหลวง เลือกที่จะแยกทางกับเขา
ผ่านสองชาตินี้ ฉู่ยวี่ต้องยอมรับว่า เขาดูถูกหัวใจคนเกินไป
แม้แต่เว่ยชิงหงที่เขาเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก หญิงสาวผู้บริสุทธิ์ไร้เล่ห์เหลี่ยม บัดนี้ก็กลับเปลี่ยนเป็นคนละคน
ยามนี้ เขาสูญเสียคุณสมบัติที่จะเข้าสถาบันชั้นสูงในหัวเมืองแล้ว
และโรงเรียนมัธยมยุทธ์ก็ไม่มีระบบซ้ำชั้น หากไม่มีเหตุไม่คาดฝัน อนาคตเขาคงทำได้เพียงอาศัยการล่าอสูรร้าย ค้นหาสมุนไพรวิเศษ เพื่อแลกเงินสหพันธ์มาใช้ฝึกฝนต่อไป
เว้นแต่เขาจะเดินเหยียบขี้หมา ได้รับมรดกจากผู้แข็งแกร่ง หรือพบถ้ำลับของบุคคล หรือมิติลับ
ไม่เช่นนั้น อนาคตของเขาก็มองเห็นปลายทางได้
ผิดกับเว่ยชิงหง อนาคตนั้นจะเรียกได้ว่าไร้ขีดจำกัด
โชคดีที่เขาหยุดขาดทุนได้ทัน ได้เงินหนึ่งล้านมา ไม่อย่างนั้นก็คงสิ้นเนื้อประดาตัวจริง ๆ
มองดูเงินในมือ สภาพจิตใจของฉู่ยวี่ก็ผ่อนคลายลงมาก
อย่างน้อยตอนคบกับเว่ยชิงหง ในบางเรื่อง เขาก็ไม่ได้เสียเปรียบ
เพราะนางก็ได้เปลี่ยนจากสีชมพูเป็นสีดำให้เขา ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่อาจย้อนคืนได้
เมื่อคิดได้ ฉู่ยวี่ก็ไม่ลังเล เหยียบขึ้นค่ายกลเคลื่อนย้ายโดยตรง หลังจากจ่ายค่าธรรมเนียมห้าหมื่นเหรียญสหพันธ์ ก็ถูกส่งกลับไปยังเมืองซื่อไห่
ในเวลาเดียวกัน ภายในสถาบันหลวง
หวังอวี้เหิงโอบเว่ยชิงหง กำลังกระซิบคำรักหวาน
ขณะนั้น ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินเข้ามา กล่าวอย่างเคารพ "นายน้อย เขาไปแล้ว ใช้เงินห้าหมื่นเหรียญสหพันธ์กลับไปเมืองซื่อไห่!"
หวังอวี้เหิงได้ยิน ก็พยักหน้าอย่างพอใจ "นับว่าเขารู้จักที่ต่ำที่สูง ไปได้!"
ส่วนเว่ยชิงหงเมื่อได้ยินคำนี้ แววตากลับหม่นลง