“อย่าไปสนใจนาง พอเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงเสร็จ ข้าจะไปหาคนที่สาม แล้วรีบแต่งนางออกไปเสีย จะได้ไม่ทำให้ตระกูลหลินของเราเสียหน้า”
ให้อยู่ต่อก็มีแต่คอยเกาะกิน แถมยังต้องช่วยเลี้ยงหลินเฉียงอีก ไม่สู้ไสหัวไปเสียแต่เนิ่น ๆ!
บ้านคนที่สามก็โง่เขลากันทั้งบ้าน สมองมีปัญหาถึงได้เอ็นดูบุตรสาว ของที่แต่งออกไปก็เหมือนน้ำที่สาดทิ้ง เสียเปล่าเปลืองแรง
ด่าเท่าไรก็ไม่ฟัง ไอ้พวกสารเลว!
คอยดูก็แล้วกัน ตามใจนางต่อไปเถอะ ถึงตอนนั้นพวกเจ้าจะได้เสียใจ! ต่อไปจะให้เลี้ยงลูกชายไร้ประโยชน์สองคน ใครจะยอม? ลูกสะใภ้จะเห็นด้วยหรือ?
คนโง่!
หลังเดินวนอยู่รอบหนึ่ง หลิวเนี่ยนก็รู้เสียทีว่าต้องทำอะไร และทำอะไรได้บ้าง
รอให้เก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงเสร็จค่อยว่ากัน
เช้าตรู่วันถัดมา ทั้งสองถอนหมั้นกันต่อหน้าผู้ใหญ่บ้าน
ตระกูลหลินไม่ได้เสียดายอะไรเลย นอกจากเสียคนทำงานกับคนคอยช่วยเหลือไปคนหนึ่ง
สามวันต่อมา หลินหยวนกับหลิวเนี่ยนหมั้นหมายกันต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านอีกครั้ง ตระกูลหลินไม่ชอบหลินหยวน จึงไม่ให้สินสอดสักอีแปะ มีเพียงคำพูดว่า จะแต่งก็แต่ง ไม่แต่งก็ช่าง
ตระกูลหลิวกัดฟันยอมรับ ยังจะทำอย่างไรได้อีก?
บุตรสาวของตัวเองนอนกับหลินหยวนไปแล้ว ทำได้แค่กลืนฟันที่หลุดลงท้องไปพร้อมเลือด
คนตระกูลหลินดีใจเป็นล้นพ้น เรื่องพลิกผันกลับมาเป็นดี คนทำงานกลับมาแล้ว คนช่วยทำงานช่วงฤดูใบไม้ร่วงก็กลับมาด้วย!
เสี่ยวเฉียงไม่ชอบหลิวเนี่ยน งั้นก็ให้หยวนจื่อรับช่วงต่อ ต่อไปผัวเมียคู่นี้ คนหนึ่งทอเสื่อฟางตั้งแต่เช้าจรดค่ำ อีกคนทำงานหนักทุกอย่าง ถ้าไม่มีเงินก็ยังส่งนังโง่กลับไปเอาจากตระกูลหลิวได้
ที่สำคัญที่สุดคือได้ตัวนางมาแต่งเข้าบ้านโดยไม่ต้องเสียเงินสักอีแปะ!
ฮ่า ๆ ๆ!
พวกเขากำไรเห็น ๆ!
ใครจะคิดเล่าว่าหลิวเนี่ยน ยัยบ๊อง วางหลินเฉียงไว้เฉย ๆ แต่กลับเลือกคนป่วยกระเสาะกระแสะ
รสนิยมช่างพิสดาร ทำเอาคนตั้งตัวไม่ทันจริง ๆ
งานหมั้นของทั้งสองตระกูลจัดขึ้นอย่างเร่งรีบ ส่วนงานแต่งยิ่งรีบร้อนเข้าไปใหญ่
หลัก ๆ เพราะตระกูลหลินร้อนใจ อยากให้ลูกสะใภ้เข้าบ้านมาช่วยเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง!
ตระกูลหลิวอยากรอให้ผ่านปีใหม่และฤดูเพาะปลูกฤดูใบไม้ผลิไปก่อน จะได้ให้บุตรสาวอยู่บ้านนานขึ้นอีกหน่อย แต่ตระกูลหลินประกาศว่ากำหนดวันแต่งเป็นอีกแปดวันข้างหน้า ไม่อย่างนั้นก็ยกเลิกงานแต่งเสีย
ตระกูลหลิวอัดอั้นจนแทบขาดใจ
ผู้ใหญ่บ้านส่ายหน้า ไม่เข้าใจว่าเหตุใดตระกูลหลิวถึงได้วิ่งเข้าไปให้คนเขาหยามถึงที่? เด็กหนุ่มในหมู่บ้านตายกันหมดแล้วหรือไร?
ยังจะแต่งกับคนป่วยกระเสาะกระแสะที่เป็นคนที่ตระกูลหลินรังเกียจที่สุดอีก ต่างจากแต่งกับหลินเฉียงลิบลับ
แต่จะทำอย่างไรได้เล่า?
เฒ่าหลิวยอมตกลงอย่างฝืนใจ เมื่ออยู่ใต้ชายคาคนอื่น ก็จำต้องก้มหน้า
พวกเขารอให้หลินหยวนตาย แล้วค่อยให้บุตรสาวได้แต่งงานใหม่อย่างสมเกียรติ!
คนตระกูลหลินชนะศึกมาอย่างหนึ่ง จึงกระหยิ่มยิ้มย่องกันสุด ๆ นอกจากหลินเฉียงแล้ว ทุกคนอารมณ์ดีเป็นพิเศษ มีความสุขจนออกนอกหน้า
สีหน้าหลินเฉียงหม่นคล้ำอย่างยิ่ง ดี! หลิวเนี่ยนดีมาก!
ยอมตามคนป่วยกระเสาะกระแสะ แต่ไม่ยอมตามเขาใช่ไหม?
ดีมาก! ยอดเยี่ยมจริง ๆ!
นางทำให้เขาโมโหจนได้!
ต่อไปถ้านางกลับมาออดอ้อนเขาอีก เขาจะตบปากนางให้สักหลายฉาด!
ข่าวที่ตระกูลหลินกับตระกูลหลิวเกี่ยวดองกันอีกครั้งแพร่ไปทั่วหมู่บ้านเฉ่อตั่วจื่อ
ชาวบ้านพากันวิพากษ์วิจารณ์ คิดเท่าไรก็คิดไม่ตก เหตุใดกัน? สรุปว่าเพราะอะไร?
พ่อแม่แท้ ๆ เรียกเฒ่าหลิวกลับไปบ้านเก่า แล้วด่าจนหูชา เขาถูกด่าจนไหล่ห่อ ไม่กล้าเงยหน้า
หลิวเนี่ยนก็ถูกเรียกกลับไปบ้านเก่าเช่นกัน พวกเขาพูดตรง ๆ ว่านางเป็นเหมือนน้ำที่สาดออกไปแล้ว เป็นตัวกินเงินที่แต่งออกไปอย่างถูกต้อง แถมยังเป็นตัวน่าอับอายอีกด้วย
ต่อไปอย่ากลับมาบ้านเก่าอีก ลุง ๆ ทั้งหลายจะตัดขาดกับนางตั้งแต่วันนี้ ต่างคนต่างอยู่ ไม่ต้องมาเกี่ยวข้องกันอีกตลอดชีวิต
หลิวเนี่ยนตอบตกลงโดยไม่ลังเล จากนั้นก็ปัดก้นเดินจากไป
“ตาแก่ ดูนางสิ เป็นสาวเป็นนางแท้ ๆ ทำไมถึงได้หน้าด้านอย่างนี้ พวกเราด่านางตั้งหลายคำ นางไม่คิดจะสำนึกสักนิด แล้วก็เดินหนีไปเฉย ๆ!”
“ไปก็ไปสิ ไม่ไปแล้วจะให้ก่อเรื่องหรือ? ไปเสียได้ก็ดี บ้านจะได้สงบ!”
คิดแล้วก็ยังโมโหไม่หาย “ยายแก่ ไปสาดน้ำหน้าประตูสักหลายขัน ถ้ามีใครถาม ก็บอกพวกเขาว่าพวกเราตัดขาดกับหลิวเนี่ยนแล้ว นางกับตระกูลหลิวก็เหมือนน้ำในขันของเจ้านั่นแหละ สาดออกไปแล้ว ต่อไปนางจะเป็นจะตายอยู่ในตระกูลหลิน ก็ไม่เกี่ยวกับตระกูลหลิวของเรา”
ยายแก่ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบย่ำเท้าเล็ก ๆ วิ่งตุ๊บตั๊บไปสาดน้ำตรงประตูเรือน ดึงดูดหญิงช่างสอดรู้หลายคนมาได้จริง ๆ ยายแก่ก็พูดเจื้อยแจ้ว น้ำลายกระเด็นไปทั่ว…
พอเฒ่าหลิวรู้เรื่องก็ไปทะเลาะกับพ่อของตัวเอง ทำเอาชายชราโมโหจนเกือบเป็นลมคาที่!
งานหมั้นก็แค่ทำให้เป็นพิธีเท่านั้น ไม่มีอะไรให้สักอย่าง
งานแต่งยิ่งจัดอย่างขอไปที คนตระกูลหลินแสดงออกชัดเจนว่าแค่อยากได้เงินสินน้ำใจ ของที่ควรเตรียมก็ไม่เตรียมสักอย่าง ทำเอาคนตระกูลหลิวเกือบคว่ำโต๊ะด้วยความโมโห
ส่วนแม่หลิว พอกลับถึงบ้านก็ร้องไห้จนแทบหายใจไม่ทัน มือกุมอกพลางร้องเรียก “ลูกเอ๋ย ชีวิตเจ้าแสนอาภัพเหลือเกิน!”
หลิวเนี่ยนกลับไม่ใส่ใจ วันนี้พวกเขาตบหน้านาง วันหน้าก็จะตบคืนให้หมด
ไม่ต้องรีบร้อนหรอก เดี๋ยวโชคชะตาก็หมุนเวียนเปลี่ยนผันเอง ตระกูลหลินไม่เห็นหัวนาง ต่อไปนางจะลงมือเอาคืนก็มีเหตุผลอันชอบธรรมแล้วไม่ใช่หรือ?
ดีเลย!
หลังเสร็จพิธีแต่งงาน หลินหยวนกลับเข้าห้อง “ขอโทษด้วย เพราะข้าทำให้เจ้าต้องกล้ำกลืนความไม่เป็นธรรม”
“เรื่องวันนี้ข้าไม่เอามาลงกับเจ้าได้ ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ในสถานการณ์ลำบาก แต่หลินหยวน ข้าขอพูดไว้ก่อน ต่อไปถ้าคนในบ้านเจ้าทำให้ข้าอึดอัดใจอีกแม้แต่นิดเดียว ข้าไม่ยอมแน่
ถึงตอนนั้นถ้าข้าคลุ้มคลั่งขึ้นมา อย่าคิดห้ามเชียว ไม่อย่างนั้นข้าจะอัดเจ้าด้วย ตายไปก็แค่แต่งใหม่”
หลินหยวน: …คนเพิ่งแต่งงานกันแท้ ๆ ภรรยากลับคิดหาคนต่อไปเสียแล้ว เคยคิดถึงความรู้สึกเขาบ้างไหม?
“ตามใจเจ้า ขอแค่อย่าฆ่าใครก็พอ ฆ่าคนก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต ไม่คุ้มที่จะเอาตัวเองไปเสี่ยง ข้าร่างกายอ่อนแอ คุ้มครองเจ้าไม่ได้ ต่อไปเจ้าคงต้องปกป้องตัวเอง
ท่านพ่อท่านแม่ พี่สะใภ้กับน้องสะใภ้คงไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่ ถ้าเจ้ารู้จักแข็งข้อบ้างก็ดี พวกเขาคงโยนงานทั้งหมดมาให้เจ้า ทำตัวฉลาดเข้าไว้ อย่าทำมากเกินไป งานบ้านเราต่อให้เจ้าไม่หลับไม่นอนก็ทำไม่หมดหรอก
อย่าให้พวกเขาหลอกใช้ ช่วยสักครั้งก็จะมีครั้งต่อไปไม่รู้จบ รู้จักระวังตัวไว้”
หลิวเนี่ยนเหลือบมองหลินหยวน เอาละ คนนี้ก็ไส้ดำเหมือนกัน
“ยังมีอะไรอีก?”
หลินหยวนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ “อีกอย่าง หลังแต่งงานเราทำได้แค่อยู่ในเพิงผุ ๆ ที่บ้านไม่มีห้องให้เราสักห้อง ครึ่งห้องก็ไม่มี”
คนในบ้านมีมาก ทั้งผู้ใหญ่ทั้งเด็กเต็มลาน แม้แต่ห้องเก็บของยังเป็นที่ต้องการ ไม่ถึงคราวเขาได้ใช้
พูดตามตรง หลิวเนี่ยนแต่งกับเขานับว่าเสียเปรียบจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะโมโหจนวู่วาม ทำเรื่องผิดพลาดไป ชาตินี้เขาคงได้แต่เป็นโสดไปตลอด
“อืม หลินหยวน เราแยกบ้านกันได้ไหม ในเมื่อไม่มีห้องให้เราอยู่สักครึ่งห้อง งั้นก็แยกออกไปใช้ชีวิตกันเองเถอะ”
หลินหยวนไม่คิดเลยว่าหลิวเนี่ยนจะนึกถึงเรื่องแยกบ้าน
“ตอนนี้ข้าเป็นอย่างนี้ พวกเขายังไม่ยอมแยกข้าออกไปเลย เจ้าคิดว่าพอมีคนทำงานเก่งอย่างเจ้าเพิ่มเข้ามา พวกเขาจะยอมแยกบ้านหรือ? เจ้าคงไม่รู้จักตัวเองดีพอ เจ้ามีประโยชน์ยิ่งกว่าวัวเหลืองตัวใหญ่เสียอีก”
หลิวเนี่ยนพูดไม่ออก เปรียบเทียบอะไรกัน?
นางทำงานเก่งแล้วผิดตรงไหน?
คุณหนูคนนี้แรงเยอะแล้วจะทำไม? อิจฉาหรือไง?
“รู้แล้ว ข้าเตือนเจ้าไว้ก่อน ตอนข้าอาละวาดห้ามเข้ามายุ่ง ไม่อย่างนั้นข้าจะอัดเจ้าด้วย!”
หลินหยวนหลุบตาลง “อย่าตีข้าก็พอ คนอื่นข้าไม่ยุ่ง”
อย่าหาว่าเขาไร้คุณธรรมเลย หลายปีมานี้คุณธรรมของเขาถูกพ่อแม่กินไปจนหมดแล้ว เขายอมรับว่าตัวเองใจดำมาแต่เกิด ไม่มีสิ่งนั้นอยู่ในตัวเลย
กับหลิวเนี่ยนก็ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรเป็นพิเศษ เพียงแต่นางเป็นภรรยาของเขา หากนางโง่ ก็จะพลอยทำให้เขาถูกคนหัวเราะเยาะไปด้วย
ก่อนหน้านี้เขายังกังวลว่าหลิวเนี่ยนจะร่านเข้ามาเป็นวัวงานให้ตระกูลหลิน ตอนนี้ดูเหมือนว่า…หึ ๆ…เริ่มตั้งตารอขึ้นมาแล้วสิ!
ผู้หญิงคนนี้ ดูเหมือนจะไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ?
ขนตาหลินหยวนไหววูบ หรือว่านอนหลับไปตื่นหนึ่งแล้วจะคิดได้?
หลังงานเลี้ยงเลิกรา ทุกอย่างก็เละเทะไปหมด คนตระกูลหลินกำลังช่วยกันเก็บกวาด แต่คู่บ่าวสาวทั้งสองกลับหลบอยู่ในห้องเพื่ออู้งาน
ยายหลินไม่ปล่อยให้ทำตามใจ ตะโกนด่าเสียงดังลั่น
“แม่เจ้าเรียกเจ้าน่ะ!”
“ข้าร่างกายไม่แข็งแรง ทำงานไม่ไหว”
วันนี้เป็นวันดีของเขา ใครก็อย่าหวังจะเรียกใช้เขา ไม่อย่างนั้นคืนนี้เขาคงไม่มีแรงทำอะไร เขาไม่อยากถึงขั้นไม่มีแม้แต่เพิงผุ ๆ ให้ซุกหัวนอน
ยายแก่ด่าจนเสียงแหบ ทั้งสองคนก็ยังไม่ออกจากห้อง ทำเอานางโมโหจนแทบสติแตกอยู่ตรงนั้น
“หลินหยวน กลางวันแสก ๆ พวกเจ้าอยู่ในห้องทำอะไรกัน? หน้าด้านไม่อายฟ้าดิน กลางวันก็อยากเข้าหอกันแล้วหรือ? ชาตินี้ไม่เคยเห็นผู้หญิงหรือไง? รอตอนกลางคืนไม่ได้หรือ? ห้องนั้นเป็นห้องของเจ้าหรือ? ถ้าอยากพลอดรักก็ไสหัวออกไป อย่ามาทำในบ้านข้า!
ตระกูลหลิวสอนลูกสาวกันมาอย่างไร เพิ่งแต่งงานเสร็จก็คิดจะนอนกับผู้ชายแล้ว ชาติก่อนเป็นหญิงคณิกาหรือไง? ไม่มีผู้ชายแล้วจะอยู่ไม่ได้หรือ?”
คนในลานเรือนต่างเงียบกริบ แม่สามีด่าได้หยาบคายจริง ๆ!
ถ้าพวกเขาเป็นหลิวซื่อ ตอนนี้คงผูกคอตายไปเสียแล้ว
ใบหน้าหลินหยวนคล้ำจนดูไม่ได้ “เจ้านอนพักเถอะ ข้าออกไปเอง”
หลิวเนี่ยนดึงเขาไว้ “ไปด้วยกัน”
มีคนรนหาที่ถึงที่แล้ว ตั้งแต่นางมาอยู่ที่นี่ก็ยังไม่ได้ลองมือ ไม่รู้เลยว่าการใช้แรงเยอะ ๆ มันสะใจแค่ไหน พอดีได้ลองเสียหน่อย