“แกพูดเหลวไหลหรือเปล่า ตระกูลหลิวไม่เคยพูดเรื่องถอนหมั้นเลย เป็นแกที่คอยยุแยงอยู่ลับหลัง”
“ถ้าพ่อไม่เชื่อ ก็ไปถามตระกูลหลิวเองสิ”
ชวนขำจริง เรื่องแบบนี้เขาจะยุแยงได้อย่างไร? พอสองบ้านเจอกัน คำโกหกก็ถูกจับได้ไม่ใช่หรือ?
บางครั้งพ่อก็ดูไร้เดียงสาจนน่าขำ
หลินเฉียงดูจะร้อนใจอยู่ไม่น้อย “พ่อ ในเมื่อหลิวเนี่ยนอยากถอนหมั้น พวกเราก็ไม่ต้องรั้งไว้ ข้า หลินเฉียง ไม่ได้หาภรรยาไม่ได้เสียหน่อย”
ชายชราถลึงตา “แกรู้อะไรบ้าง! ลองไปแต่งกับคนอื่นดูสิ แล้วจะมีใครทุ่มเทช่วยเหลือแกเหมือนเขาอีกหรือ? แกคิดว่าที่แกแต่งคือหลิวเนี่ยนหรือ? แกแต่งกับทั้งตระกูลหลิวต่างหาก”
เขากางมือออกทั้งสองข้าง แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ “แต่หล่อนไม่อยากแต่งกับข้าแล้ว ก็ไม่แต่งสิ”
“เฉียงจื่อ ลองคิดให้ดี ตอนนี้บ้านเราเป็นอย่างไร ตระกูลหลิวเป็นอย่างไร ถ้าแกถอนหมั้นกับหลิวเนี่ยน พ่อแม่จะเลี้ยงดูแกได้อีกกี่ปีก็ยังไม่แน่”
“ถึงแต่งกับเขา ตระกูลหลิวก็ไม่มีทางขายหม้อขายกระทะมาเลี้ยงดูข้าหรอก พ่อ ข้าไม่อยากแต่งกับนาง ผู้ชายคนไหนอยากพาผู้ชายกลับบ้านมาเป็นเมียกัน? พ่อดูสิ นางมีตรงไหนเหมือนผู้หญิงบ้าง? หมัดเดียวก็ฆ่าหมูป่าได้ทั้งตัว แต่งเข้าบ้านมาแล้ว ต่อไปข้ายังจะกล้าทะเลาะกับนางหรือ? หมัดเดียวคงซัดข้าจนกระดูกกระเดี้ยวแหลกหมด!”
ชายชราหลินแค่นเสียงเย็นชา อย่าคิดว่าเขาไม่รู้ว่าลูกชายกำลังคิดอะไรอยู่ ต่อให้ไม่ชอบหลิวเนี่ยน เขาก็ไม่อยากให้หวังหงอวี้เข้าบ้านมาเหมือนกัน
บ้านตระกูลหวังยากจนก็ว่าไปอย่าง หวังหงอวี้ยังแก่กว่าลูกชายเขาตั้งสามปี เฉียงจื่อของบ้านเขาดีไปเสียทุกอย่าง จะไปแต่งกับหญิงแก่ที่อายุมากกว่าตัวเองได้อย่างไร?
นางไม่คู่ควร!
“ตาแก่ ตระกูลหลิวอยากถอนหมั้นก็ถอน อยากแต่งก็แต่ง เราจะปล่อยให้พวกเขาจูงจมูกหรือ?”
“ไม่มีทาง เรื่องนี้ค่อยหารือกันทีหลัง พรุ่งนี้ข้าจะไปหาตาแก่หลิว”
พูดจบก็เหลือบมองหลินหยวนที่เป็นคนมาบอกข่าว ไม่เข้าใจว่าเขาไปสนิทสนมกับตระกูลหลิวตั้งแต่เมื่อไร อีกฝ่ายถึงได้ให้เขามาบอกข่าว
“สุขภาพไม่ดี ก็อย่าออกไปเดินเพ่นพ่านนัก ถ้าว่างก็ทำพัด หมวก เสื่อหญ้าให้มากหน่อย จะได้ขายหาเงินได้บ้าง
งานหนักทำไม่ได้ งานเบาก็ยังจะเอาแต่ทำคนเดียว ข้าคลอดแกมาให้มีประโยชน์อะไร?”
“ข้าบอกนานแล้วว่าเขาเป็นเจ้าหนี้ชีวิต นอกจากสร้างความเดือดร้อนให้พวกเราแล้วก็ทำอะไรไม่เป็น ตอนคลอดออกมาน่าจะโยนลงส้วมให้จมน้ำตายไปเสีย”
หลินหยวนไม่พูดสักคำ ค่อย ๆ ขยับไปนั่งตรงโคนกำแพงลานบ้าน แล้วสานเสื่อต่อ
หลินเฉียงชินกับการที่พ่อแม่ไม่ชอบพี่ชายแล้ว “ท่านแม่ ข้าเข้าไปอ่านหนังสือก่อนนะ”
“รีบไปเถอะ ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการอ่านหนังสือของเจ้า อย่าหักโหมนะ เดี๋ยวแม่จะนึ่งไข่ตุ๋นให้กิน”
“สองถ้วยนะ ถ้วยเดียวไม่พอ”
“ได้ สองถ้วยก็สองถ้วย!”
ลูกชายกินเก่งดื่มเก่ง แม่หลินก็มีความสุขแล้ว ทั้งบ้านใครจะพอประทังไปได้ก็ช่าง แต่ลูกชายของนางไม่ได้
ลูกสะใภ้หลายคนในลานบ้านสบตากัน จากนั้นก็พากันก้มหน้าเงียบ
แม่สามีลำเอียงเข้าข้างน้องชายสามีมาแต่ไหนแต่ไร แถมเขายังเป็นคนที่มีอนาคตที่สุดในบ้าน พวกนางจะพูดอะไรได้?
ชายชราหลินไปหาชายชราหลิว ทั้งสองพูดกันตรงไปตรงมา ที่สำคัญคือชายชราหลินไม่เคยเห็นตระกูลหลิวอยู่ในสายตา คนทั้งหมู่บ้านรู้กันหมดว่าลูกสาวบ้านนั้นเป็นพวกยอมเอาตัวเข้าแลก ต่อให้ถูกตีอย่างไรก็ไม่ยอมหนี
ถอนหมั้น? ไม่มีทาง!
“หลินหยวนไม่ได้พูดผิด เนี่ยนเนี่ยนของบ้านเราไม่เอาหลินเฉียงแล้ว พวกเราจะถอนหมั้น”
ชายชราหลินไม่อยากเชื่อ “เจ้าตัดสินใจเอง ไม่กลัวลูกสาวเจ้าจะโกรธหรือ ไม่กลัวนางจะคิดสั้นหรือ? ลูกสาวบ้านเจ้าขึ้นชื่อว่าอารมณ์ร้ายไม่ใช่หรือ?”
“ลูกสาวข้าไม่ทำหรอก นางบอกว่าฝืนเด็ดแตงมาก็ไม่หวาน ฝืนใจผู้ชายไปก็ไม่มีความหมาย นางตัดสินใจทำเรื่องดี ๆ ยอมให้พวกเขาสมหวัง ในเมื่อหลินเฉียงบ้านเจ้ามีแต่ลูกสาวบ้านหวังอยู่ในใจและในสายตา”
“เฮ้อ อย่าไปฟังพวกชอบนินทาพูดส่งเดชเลย เฉียงจื่อของบ้านข้าแค่ชอบลูกสาวบ้านเจ้า...”
ชายชราหลินพูดต่อไม่ออก เมื่อหลิวต้าซานจ้องเขาจนรู้สึกขนลุก
“เจ้า... พวกเจ้าคิดดีแล้วใช่ไหม? พลาดโอกาสนี้ไปก็ไม่มีอีกแล้ว ถอนหมั้นเมื่อไร ก็ไม่มีทางกลับลำได้”
“อืม คิดดีแล้ว ดีเสียยิ่งกว่าดี หวังแค่ว่าบ้านเจ้าจะไม่ตามตอแยต่อก็พอ”
ชายชราหลินรู้สึกแน่นหน้าอก ผู้ชายดี ๆ ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีหญิงสาวรอแต่งงาน ลูกสาวที่ชอบเฉียงจื่อของบ้านเขาต่อแถวกันตั้งแต่หัวหมู่บ้านไปจนถึงอำเภอ
“ได้ ในเมื่อพวกเจ้าตัดสินใจแล้ว เรื่องแต่งงานนี้ก็จบแค่นี้ พรุ่งนี้ไปให้ผู้ใหญ่บ้านเป็นพยาน แล้วถอนหมั้นกัน”
“ได้”
ชายชราหลินที่รู้สึกเสียหน้าพูดต่อ “สินสอดเมื่อหลายปีก่อน...”
“สินสอดคืนให้พวกเจ้าได้ทั้งหมด ส่วนเงินกับของกินที่เนี่ยนเนี่ยนเอามาช่วยบ้านพวกเจ้าตลอดหลายปีนี้...”
“พอเถอะ ใครบังคับนางเสียที่ไหน นางเต็มใจเอามาให้เองต่างหาก เจ้าไม่รู้หรอกว่าหลินเฉียงบ้านข้ารำคาญที่นางทำแบบนี้แค่ไหน หญิงสาวที่ยังไม่แต่งงาน เอาแต่วิ่งไล่ตามผู้ชายทุกวัน
รู้ไหมว่าลูกสาวเจ้าสร้างความลำบากให้เฉียงจื่อมากแค่ไหน? รู้ไหมว่านางทำให้เฉียงจื่อเสียเวลาอ่านหนังสือไปเท่าไร? ฮึ ข้ายังไม่ได้เรียกค่าเสียหายจากบ้านเจ้าเลยนะ เจ้านี่สิ กลับเสนอตัวจะเอาเปรียบบ้านข้าเสียเอง”
ชายชราหลิวถูกยั่วโมโหจนแทบระเบิด เมื่อนึกว่าต่อไปลูกสาวยังต้องเข้าไปอยู่บ้านนั้น เขาจึงฝืนข่มความอยากซัดชายชราหลินเอาไว้
“ได้ ลูกชายเจ้ามีความสามารถ เจ้าเองก็เก่งกาจนักนี่!”
พูดจบก็สะบัดแขนเสื้อเดินหนี หากช้ากว่านี้อีกนิด เขากลัวว่าจะเผลอชกอีกฝ่ายเข้าให้
นังเด็กตัวดี ต่อไปพอเข้าบ้านตระกูลหลินแล้วจะใช้ชีวิตอย่างไร?
หลิวเนี่ยนที่ถูกพ่อบ่นถึงนอนอยู่บนพื้นหญ้า คาบหญ้าหางหมาไว้ในปาก หรี่ตามคิดถึงค่ำคืนก่อนหน้านี้
รสชาติของการได้นอนกับผู้ชายช่างดีจริง ๆ ถึงตลอดทางนางจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน แต่ก็มีข้อดีอยู่ นางอยากทำอย่างไรให้สบายก็ทำได้ตามใจ
หลินหยวนดูอ่อนแอเหมือนลมพัดก็ปลิว ดูท่าทางจะไม่เอาไหน แต่หลิวเนี่ยนกล้าตบอกยืนยันกับทุกคนว่า หลินหยวนเป็นชายชาตรีตัวจริง!
ถึงนางจะมีประสบการณ์ไม่มาก แต่ก็ไม่ได้ตาบอด มองแวบเดียวก็เห็นว่าหลินหยวนไม่ธรรมดา
ถ้าไม่ถอดก็ไม่รู้ พอถอดออกมาแล้ว ผู้ชายไม่รู้ตั้งกี่คนคงต้องอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
จะว่าไป หลังจากมาถึงที่นี่ มื้อแรกที่ได้กินก็ดีไม่น้อย
เพราะอย่างนั้น แต่งกับหลินหยวนย่อม “มีความสุข” กว่าหลินเฉียงแน่นอน!
อ๊า หลิวเนี่ยนยกมือปิดหน้า คิดไม่ได้ คิดต่อไม่ไหวแล้ว ตอนนี้นางร้อนรุ่มไปทั้งตัว อยาก... อยากไปหาหลินหยวนเพื่อดับไฟเสียจริง!
นังตะกละเอ๊ย!
ฮือ ๆ ๆ...
เท้าของหลิวเนี่ยนพานางเดินไปถึงเพิงผุพังที่หลินหยวนนอนอยู่โดยไม่รู้ตัว แต่ข้างในไม่มีใคร
ก็จริง ตอนนี้ยังไม่ถึงกลางคืน เขาคงกำลังสานเสื่อหญ้าบ้า ๆ อยู่ที่บ้านตระกูลหลิน!
ปล้ำเขาให้ตายไปเลยดีกว่า!
ร่างกายก็อ่อนแออยู่แล้วยังจะสานอะไรอีก
ไม่มีผู้ชายให้เห็น หลิวเนี่ยนคาบรากหญ้าไว้ในปาก เดินกลับบ้านช้า ๆ พอเห็นสีหน้าไม่เป็นมิตรของปู่กับย่า นางก็ทำตัวว่าง่าย ไม่ต่อปากต่อคำด้วย ขี้เกียจทะเลาะ
ทั้งบ้านยากจนจนแทบไม่มีอะไรจะกิน เพราะนางคอยเอาเงินไปช่วยหลินเฉียงมาหลายปี จนเข็มขัดรัดเอวแทบขาดอยู่แล้ว
เรื่องเร่งด่วนที่สุดคือต้องรีบหาเงิน
ก่อนอื่นต้องพาครอบครัวให้พ้นจากความยากจน แล้วค่อยคิดเรื่องกินอิ่ม
ตอนนี้บ้านนางยังทำการค้าใหญ่โตไม่ได้ ไม่มีทุน
อีกไม่กี่วันก็ถึงฤดูเก็บเกี่ยว ในทุ่งนาจะมีอะไรให้ทำบ้างนะ?
หลิวเนี่ยนออกจากบ้านอีกครั้ง เอามือไพล่หลังเดินไปเดินมาอยู่ในนา
“พ่อ ดูลูกสาวบ้านน้องสามสิ!”
ชายชราไม่สบอารมณ์ ช่วงเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง แม้แต่เขายังลงนาทำงาน นังเด็กตัวดีเดินเตร่อยู่ทำไม?
เขาที่เป็นชายแก่ยังทำงานอยู่ตรงคันนา แต่นางกลับว่างจนเดินไปเดินมาต่อหน้าเขา
เห็นท่าทางสบายอกสบายใจ มือไพล่หลังของนางแล้ว ชายชราก็เดือดดาลขึ้นมา!
มีแรงมหาศาลแท้ ๆ แต่ไม่ยอมเอามาใช้ช่วยคนในบ้าน วัน ๆ ไม่อู้ก็วิ่งไปประจบประแจงบ้านตระกูลหลิน
ท่าทางไร้ค่าของนาง เขามองแล้วยังขัดตา ไม่แปลกที่บ้านตระกูลหลินจะไม่เห็นนางอยู่ในสายตา