อีกด้านหนึ่ง
เสิ่นเยว่เคลื่อนไหวคล่องแคล่ว วนเวียนไปมารอบต้นไม้โดยรอบ คอยหลบฉากเดินอ้อมหัวหมาป่าไม่หยุด
เป็นระยะ นางจะพุ่งย้อนกลับมา ฟันดาบใหญ่เข้าใส่หัวไหล่และสีข้างของมัน
หัวหมาป่าหลบหลีกซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หากโชคดี มันก็อาจหลบดาบใหญ่ในมือนางพ้น
แต่ถ้าตอบสนองช้าไปเพียงนิดเดียว ดาบใหญ่คมกริบเล่มนั้นก็จะฝากบาดแผลไว้บนตัวมัน
เมื่อบาดแผลเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เลือดก็ไหลนานขึ้น การเคลื่อนไหวของหัวหมาป่าจึงช้าลงทุกที
บาดแผลเก่าถูกกระทบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ประกอบกับเสียเลือดมาก ดวงตาของมันจึงขุ่นมัวขึ้นเรื่อย ๆ ความดุร้ายเมื่อครู่ค่อย ๆ จางหายไป
มันหอนยาวขึ้นมาทันที เตรียมพาลูกน้องล่าถอย
“คิดจะหนีหรือ? ตอนนี้ไม่ใช่แกจะเป็นคนตัดสินใจแล้ว!”
ถ่วงเวลาเล่นงานมันมานานพอแล้ว เป้าหมายของเสิ่นเยว่สำเร็จแล้ว
นางฉวยจังหวะที่อีกฝ่ายเปิดช่อง ใช้เท้าถีบลำต้นต้นไม้ไต่ขึ้นไปหลายครั้ง ก่อนจะกระโจนขึ้นยอดไม้ด้วยความว่องไว
จากนั้นจึงจับดาบใหญ่ด้วยสองมือ หันคมลงด้านล่าง แล้วกระโจนลงมาจากยอดไม้
หมาป่าเขี้ยวแยกกลายพันธุ์ได้ยินเสียงแหวกอากาศจากด้านหลังเหนือศีรษะ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดผวา
มันอยากหนี แต่กลับเร็วไม่เท่าเสิ่นเยว่
ชั่วพริบตาต่อมา ความเจ็บปวดรุนแรงก็แล่นปราดจากต้นคอด้านหลัง
ดาบใหญ่ในมือเสิ่นเยว่แทงทะลุคอของมันในคราวเดียว
“ฉึก!”
เลือดอุ่นร้อนสาดเปื้อนใบหน้าเสิ่นเยว่ ร่างมหึมาของหัวหมาป่ากระแทกพื้นอย่างแรง ขาทั้งสี่กระตุกอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะนิ่งสนิท
【ติ๊ง! สังหารหมาป่าเขี้ยวแยกกลายพันธุ์ ได้รับแต้มสังหาร 80 แต้ม!】