ผู้ชมประเทศมังกรเห็นข้อความเยาะเย้ยชวนคลื่นไส้เหล่านั้นแล้ว ต่างรู้สึกร้อนรุ่มด้วยโทสะ
แต่ในเวลานี้ พวกเขาไม่มีอารมณ์ไปด่าทอกับเดนมนุษย์พวกนั้นแล้ว ได้แต่จ้องเสิ่นเยว่บนหน้าจออย่างใจจดใจจ่อ
กลัวว่ายามาโมโตะ อิจิโรจะโผล่ออกมาจากมุมไหนสักแห่ง แล้วทำร้ายเสิ่นเยว่
เสิ่นเยว่ยืนอยู่บนกิ่งไม้ สีหน้าไม่ได้มีแววตื่นตระหนก กลับหรี่ตาลงเล็กน้อย
ในเวลานี้ เธอก็นึกถึงเรื่องนั้นได้แล้ว
ยามาโมโตะ อิจิโรไม่มีทางหายตัวไปได้ดื้อ ๆ ที่จู่ ๆ เงาร่างของเขาหายไป คงเป็นเพราะใช้วิชานินจาที่เล่าลือกันของประเทศซากุระ
วิชานินจาที่ว่าก็แค่อาศัยสภาพแวดล้อมรอบตัวเป็นที่กำบัง ทำให้กลมกลืนไปกับฉากโดยรอบ
วิธีแบบนี้ได้เปรียบมากเมื่ออยู่ในพื้นที่กลางแจ้งเช่นนี้
หากเจอกับคนอื่น โอกาสชนะก็คงสูงไม่น้อย
น่าเสียดายที่คนที่เขาเจอคือเธอ
คนที่มีพลังจิตสูงถึง 350
ทันทีที่เธอแผ่พลังจิตออกไป ก็ “มองเห็น” ยามาโมโตะ อิจิโรแล้ว
เขาอาศัยสภาพแวดล้อมหลอกตาคนได้จริง
แต่ลมหายใจ การเต้นของหัวใจ อุณหภูมิร่างกาย และ...กลิ่นตัวของเขา ล้วนไม่อาจหายไปได้
เมื่ออยู่ใต้ฤทธิ์พลังจิต สิ่งเหล่านี้ไม่มีทางหลบซ่อนให้พ้นสายตา
เสิ่นเยว่เห็นท่าทางตะกุกตะกักน่าขันของเขาที่หมอบนิ่งอยู่บนโขดหิน ก็ยังคงสีหน้าเรียบเฉย
ถึงกับจงใจบิดตัวครึ่งหนึ่ง เปิดแผ่นหลังให้ฝ่ายตรงข้ามเห็นราวกับเป็นจุดอ่อน
เป็นไปตามคาด ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงแหวกอากาศแผ่วเบาก็ดังมาจากด้านหลัง
ยามาโมโตะ อิจิโรกำมีดสั้น พุ่งเข้ามาราวกับภูตผี ปลายมีดแทงตรงเข้ากลางหลังของเสิ่นเยว่