เสิ่นเยว่มองพยัคฆ์คำรามฟ้ารกร้างที่เต็มไปด้วยบาดแผล กลืนน้ำลายลงคอ ดวงตาเปี่ยมความคาดหวัง
ค่าพละกำลัง 400 แต้ม ถ้าฆ่ามันได้ จะได้แต้มสังหารเข้ากระเป๋าอีกเท่าไรกันนะ?
ส่วนฝูงหมาป่าเขี้ยวแยกที่กำลังรุมโจมตีพยัคฆ์คำรามฟ้ารกร้างนั้น หลังจากเสิ่นเยว่ตรวจดูอย่างละเอียด เธอก็อดตกใจอยู่ในใจไม่ได้
ในฝูงนี้มีหมาป่าเขี้ยวแยกกลายพันธุ์ถึงสามตัว
แต่ละตัวมีค่าพละกำลังสามหลัก
ตัวหนึ่งมีค่าพละกำลังสูงถึง 240 แต้ม
ค่าพละกำลังระดับนี้แทบจะไล่ทันหมีผ่าขุนเขาแล้ว
มิน่าล่ะ ฝูงหมาป่าพวกนี้ถึงบีบพยัคฆ์คำรามฟ้ารกร้างให้จนมุมได้ถึงขนาดนี้
เมื่อเห็นว่าหมาป่าจ่าฝูงไม่พอใจกับการรุมก่อกวนสลับกันอีกต่อไป และกำลังจะลงมือฆ่าให้ตาย เสิ่นเยว่ก็วางพี่หัวแบนไว้บนกิ่งไม้โดยไม่ลังเล ส่วนตัวเองกำดาบหนักแล้วกระโจนพุ่งเข้าสู่สนามรบ
ฝูงหมาป่าเขี้ยวแยกภายใต้การบัญชาของหมาป่าจ่าฝูงกำลังจะลงมือฆ่าพยัคฆ์คำรามฟ้ารกร้าง
โดยเฉพาะหมาป่าจ่าฝูงที่มีค่าพละกำลัง 240 แต้ม มันพุ่งนำฝูง เตรียมงับคอพยัคฆ์คำรามฟ้ารกร้าง
แต่ขณะที่พุ่งไปได้ครึ่งทาง ก็ได้ยินเสียงแหวกอากาศอันเฉียบคมดังเข้ามา
สัญชาตญาณอันตรายรุนแรงทำให้มันบิดตัวหลบอย่างฉับพลันในวินาทีสำคัญ เปลี่ยนทิศทางการโจมตีไปเสียก่อน
จึงรอดจากคมดาบที่เกือบทะลวงกะโหลกของมันไปได้อย่างหวุดหวิด
「โฮก!」
หมาป่าจ่าฝูงหยุดยืนแล้วหันขวับกลับมา เมื่อเห็นว่าเป็นสัตว์สองขาที่รูปร่างบอบบาง