ท่ามกลางสายตาคาดหวังของผู้ชมในห้องถ่ายทอดสด เสิ่นเยว่หยิบชุดเสื้อผ้าออกมาจากหีบสมบัติระดับตำนาน ก่อนจะหยิบตำราทักษะออกมาอีกเล่ม
เสิ่นเยว่ยกชุดเสื้อผ้าสีเขียวอมฟ้าขึ้นมาลูบดู เนื้อผ้าบางเบาแต่เหนียวทน สัมผัสนุ่มลื่น ทว่าวัสดุกลับไม่เหมือนผ้าฝ้าย ผ้าลินิน หรือผ้าไหม ทั้งยังไม่ใช่หนังหรือขนสัตว์ ไม่รู้ว่าอารยธรรมชั้นสูงใช้วัสดุอะไรทำขึ้นมา
สีเขียวอมฟ้าเข้มดูเรียบง่าย ไม่เปื้อนง่ายและใช้งานได้จริง ทั้งคอเสื้อและปลายแขนเสริมความทนทานไว้ มองปราดเดียวก็รู้ว่าออกแบบมาเพื่อเอาชีวิตรอดในป่าโดยเฉพาะ
เธอลองดึงเสื้อเบา ๆ ก็รู้สึกได้ว่ามันยืดตามแรงมือ
เธอจึงค่อย ๆ เพิ่มแรงดึงขึ้น จนกระทั่งผ้ายืดถึงขีดจำกัด ต่อให้เธอออกแรงมากกว่านั้นก็ไม่ทำให้รูปทรงเปลี่ยนไปอีก
“วัสดุเหนียวชะมัด!”
เสิ่นเยว่แอบทึ่งอยู่ในใจ
ต้องรู้ก่อนว่าตอนนี้แรงของเธอเรียกได้ว่าผิดมนุษย์ไปแล้ว
แต่เนื้อผ้ากลับทนแรงดึงกระชากของเธอได้
ไม่รู้ว่าถ้าใช้มีดกรีดจะเป็นยังไง
คิดได้ดังนั้น เสิ่นเยว่ก็หยิบดาบหนักมากรีดผ้าส่วนหนึ่งที่ใช้ตกแต่งเสื้อ
สิ่งที่ทำให้เธอดีใจคือ ผ้าผืนนี้แม้จะดูบางเบา แต่กลับไม่ขาดแม้แต่น้อยเมื่อถูกดาบหนักคมกริบของเธอฟันใส่
เยี่ยมไปเลย!
เธอก้มมองเสื้อผ้าบนตัวที่ถูกเสือดาวหลิวหมิงข่วนจนขาด ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก่อนจะหันไปทางริมทะเลสาบ ถอดเสื้อตัวนอกออก แล้วกระโดดลงน้ำทั้งที่ยังสวมเสื้อกล้ามสีดำอยู่