“จริงสิ! ยังมีนี่อีก!”
พูดจบ เสิ่นเยว่ก็หยิบเนื้อแห้งที่วางอยู่ข้างตัวออกมา แล้วบอกว่า “นี่เป็นเนื้อเสือดาวหลิวหมิง สัตว์รกร้างระดับกลาง กินแล้วช่วยเพิ่มความว่องไวกับพละกำลัง ทั้งยังฟื้นฟูเรี่ยวแรงได้อย่างรวดเร็ว กินให้เยอะหน่อย”
“สัตว์รกร้างระดับกลาง?” สีหน้าหวังเถี่ยจู้เปลี่ยนไป เขาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง “คุณ...คุณฆ่าสัตว์รกร้างระดับกลางได้เหรอ?”
เท่าที่รู้กันในตอนนี้ สัตว์ในโลกบรรพกาลแบ่งเป็นสัตว์ป่าทั่วไป สัตว์ร้ายกลายพันธุ์ สัตว์รกร้างระดับต่ำ ระดับกลาง ระดับสูง สัตว์รกร้างกังหวง สัตว์รกร้างซวี และสัตว์รกร้างเจี้ย
แต่ตอนนี้ผู้เอาชีวิตรอดรับมือได้ก็มีแค่สัตว์ป่าทั่วไปเท่านั้น
หากเจอสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ ส่วนใหญ่ก็ทำได้แค่หลบหนี
แต่ตอนนี้เสิ่นเยว่กลับฆ่าสัตว์รกร้างระดับกลางมาแล่เนื้อกินได้แล้วงั้นเหรอ?
“แค่โชคดีน่ะ” เสิ่นเยว่พยักหน้า ส่งตะเกียบให้หวังเถี่ยจู้เป็นสัญญาณให้เริ่มกิน
หวังเถี่ยจู้จำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ได้กินอาหารหรูหราขนาดนี้คือตอนไหน
ยิ่งไปกว่านั้น เพราะวัตถุดิบเหล่านี้ไม่เคยปนเปื้อน รสชาติจึงอร่อยกว่าอาหารก่อนเกิดภัยพิบัติเสียอีก
เสิ่นเยว่เตรียมอาหารไว้มาก หวังเถี่ยจู้จึงไม่เกรงใจอีกต่อไป กินอย่างเต็มที่
อย่างไรเสีย หลังจากนี้ยังมีสถานการณ์ไม่คาดคิดอีกมากที่ต้องเผชิญ
ต้องกินให้อิ่มและดื่มให้พอ ถึงจะรับมือได้ในสภาพที่พร้อมกว่า
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดของทั้งสองคนมองอาหารเลิศรสที่วางอยู่บนก้อนหินใหญ่