เสิ่นเยว่มองพี่หัวแบนที่กำลังอวดของที่ล่ามาได้ให้เธอดู
เธอนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ก่อนถามเสี่ยวเหย่ในใจอย่างไม่อยากเชื่อว่า “เสี่ยวเหย่ สิ่งมีชีวิตที่พี่หัวแบนฆ่า ฉันก็ได้แต้มสังหารด้วยเหรอ?”
“ใช่แล้ว โฮสต์ พี่หัวแบนเป็นสัตว์เลี้ยงของคุณ ผลงานของมันก็เป็นของคุณด้วยนะ!”
“เยี่ยมไปเลย!” พอได้ยินแบบนั้น ดวงตาของเสิ่นเยว่ก็เป็นประกาย เธอกังวลอยู่ก่อนแล้วว่าการติดอยู่กับงานก่อสร้างจะทำให้ไม่มีเวลาออกไปล่าสัตว์ จนพัฒนาการของตัวเองชะงัก
ตอนนี้ผลงานของพี่หัวแบนก็นับเป็นของเธอด้วย
เท่านี้ก็หมดห่วงแล้ว
เธอย่อตัวลง ลูบหัวที่เต็มไปด้วยหนามแข็งของพี่หัวแบน พอเห็นแววตาหยิ่งผยองของมันก็เออออตามใจ เริ่มชมเสียยกใหญ่ “ไม่คิดเลยว่าพี่หัวแบนของเราจะเก่งขนาดนี้ ถึงกับล่าแพะผาหินมาได้เองด้วย เก่งจริง ๆ! บนโลกนี้จะมีพี่หัวแบนที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ได้ยังไงนะ!”
พี่หัวแบนถูกชมจนหางชี้โด่ง มันเดินวนรอบเสิ่นเยว่อย่างลำพองอยู่หลายรอบ ก่อนก้มลงดุนซากแพะผาหิน ส่งสัญญาณว่าวันนี้มื้อเย็นกินเจ้าตัวนี้
“ได้เลย! คืนนี้กินเนื้อแพะกัน!” พูดจบเสิ่นเยว่ก็ไม่ลืมเติมฟืนเข้าเตาอิฐ จากนั้นหันไปหิ้วแพะผาหินไปจัดการ
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดต่างพากันฮือฮา
“โห! ทำแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ? เหยื่อที่พี่หัวแบนล่าก็ทำให้กลไกส่งคืนทำงานได้เหมือนกัน อ๊าก พี่หัวแบนสุดยอด! ต่อไปอย่าลืมล่าให้เยอะ ๆ นะ!”