ในเวลาเดียวกัน
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดของหวังเถี่ยจู้ต่างหัวเราะกันจนท้องแข็ง
“ฮ่า ๆ ๆ คำว่า ‘ไม่ได้เรื่องสักอย่าง’ ของราชันหน่วยรบพิเศษ ทำให้ผู้เข้าแข่งขันเอาชีวิตรอดจากประเทศประภาคารคนนั้นเสียศูนย์ไปเลย!”
“ใช่แล้ว! ขำจนจะรวยตายอยู่แล้ว! ความรู้สึกเหมือนบอริสจากประเทศประภาคารหยิบของที่ตัวเองภูมิใจที่สุดมาอวด แต่กลับพบว่าในสายตาคนอื่นมันเป็นแค่ขยะ แบบนี้คงเจ็บยิ่งกว่าโดนตบหน้าเสียอีก!”
“จุ๊ ๆ ดูนั่นสิ! บอริสกำลังอับอายจนพาลแล้ว!”
บอริสหน้าแดงก่ำในพริบตา สีหน้าบิดเบี้ยว ก่อนตะโกนลั่น
เขาชูขวานแล้วพุ่งเข้าใส่หวังเถี่ยจู้
“ไอ้ลิงผิวเหลืองสารเลว! แกกล้าดูถูกฉัน บอริส งั้นหรือ! วันนี้ฉันจะสับแกเป็นแปดชิ้น แล้วโยนไปให้สัตว์ป่าในโลกบรรพกาลกิน!”
คาเมยามะ ชุนชูกุมท่อนแขนที่เลือดไหล พอเห็นบอริสโกรธขึ้นมาก็ไม่กล้ารอช้า
เขากัดฟันกำมีดสั้นแน่นอีกครั้ง แล้วอ้อมเข้ามาจากด้านข้าง คิดจะช่วยบอริสรุมโจมตีหวังเถี่ยจู้ซ้ำ
หวังเถี่ยจู้ยืนอย่างมั่นคงอยู่ระหว่างโขดหินสองก้อน มองทั้งคู่ที่แยกกันเข้ามาประกบจากซ้ายและขวา ใบหน้ายังคงสงบนิ่ง ไร้ร่องรอยตื่นตระหนก
ในฐานะทหารหน่วยรบพิเศษของประเทศมังกร เขาต่อสู้ตามแนวชายแดนของประเทศมานานหลายปี อาชญากรเหี้ยมโหดแบบไหนที่เขาไม่เคยเจอ
คนอย่างคาเมยามะ ชุนชูกับบอริส เทียบกับศัตรูที่เขาเคยเผชิญแล้ว ไม่นับเป็นอะไรเลยจริง ๆ
ขณะที่ขวานของบอริสฟันมาถึงตรงหน้า หวังเถี่ยจู้ก็วูบหลบไปด้านข้าง พร้อมแทงมีดสั้นในมือเข้าแขนบอริสด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองแทบไม่ทัน