โลกบรรพกาล
ในส่วนลึกของป่าเขา เสิ่นเยว่กำลังถือดาบไล่ตามรอยเท้าขนาดมหึมาที่ทอดยาวอยู่
รอยเท้าตรงหน้ากว้างกว่าฝ่าเท้าของเธอถึงสองเท่า ดูแล้วน่าจะเป็นสัตว์ตระกูลแมว
พี่หัวแบนย่องตามอยู่ข้างขาเธอ หางที่เคยแกว่งไปมาอย่างสบายใจ ตอนนี้กลับม้วนหุบอย่างระมัดระวัง
ไม่มีท่าทางออดอ้อนเอาใจเหมือนก่อนหน้านี้แม้แต่น้อย
เห็นได้ชัดว่าสัตว์ป่าที่กำลังตามรอยอยู่ตัวนี้เป็นภัยคุกคามต่อพี่หัวแบนไม่น้อย
หรือว่า...เราควรเลิกตามก่อนดี?
เสิ่นเยว่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
ตอนนี้พวกเธอเข้ามาอยู่ในส่วนลึกของป่าเขาแล้ว
ที่นี่ไม่เพียงมีต้นไม้สูงใหญ่บดบังแสงอาทิตย์ แม้แต่บริเวณโดยรอบก็เริ่มมีหมอกลอยปกคลุม
สภาพแวดล้อมแบบนี้ หากบุกลึกเข้าไปต่อโดยไม่มั่นใจเต็มร้อย ก็มีโอกาสหลงอยู่ในป่าทึบได้ง่ายมาก
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เสิ่นเยว่ก็กัดฟัน ยกมือส่งสัญญาณให้พี่หัวแบนหยุด แล้วบอกให้ถอยกลับ
แต่ในจังหวะนั้นเอง เงาดำพลันพุ่งออกมาจากพงหญ้าสูงท่วมหัวคนตรงหน้า ตรงเข้าจู่โจมเสิ่นเยว่
กลิ่นเหม็นคาวฉุนจัดพุ่งตามเงาดำนั้นมาด้วย
โชคดีที่แม้กำลังถอย เสิ่นเยว่ก็ยังระแวดระวังตัวอย่างเต็มที่
แต่สัตว์ที่พุ่งออกมาโจมตีอย่างกะทันหันกลับเป็นเสือดาว
เสือชีตาห์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเร็ว
ขนสีทองอร่ามทั่วร่างถูกห่อหุ้มด้วยหมอกดำจาง ๆ ลายคล้ายเหรียญทองแดงบนหลังเรืองแสงวาบ เพียงมองก็รู้ว่าไม่ใช่สัตว์ร้ายธรรมดา
แม้เสิ่นเยว่จะเตรียมรับมือไว้แล้ว แต่อีกฝ่ายก็เข้ามาถึงตรงหน้าในชั่วพริบตา