เช้าวันถัดมา ฟ้ายังสลัวอยู่ เสิ่นเยว่ก็เก็บข้าวของทั้งหมดเข้าเป้หมื่นลักษณ์
จากนั้นจึงพาโจวหลานออกจากถ้ำ
ก่อนอื่น เธอพาโจวหลานไปขุดเศษเสี้ยวจิตเทพที่ซ่อนไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นมา
“พี่เสิ่นเยว่ ดูนี่สิ นี่คือเศษเสี้ยวจิตเทพที่ฉันเก็บได้”
โจวหลานยื่นเศษเสี้ยวจิตเทพให้เสิ่นเยว่ด้วยสีหน้าตื่นเต้น ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความเชื่อใจและความชื่นชม
ตอนนี้สะเก็ดเลือดบนใบหน้าของเธอหลุดออกหมดแล้ว เผยให้เห็นผิวพรรณเนียนละเอียดที่กลับมาสมบูรณ์ดังเดิม
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดต่างก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
โดยเฉพาะพ่อแม่และน้องสาวของโจวหลาน
เมื่อเห็นว่าบาดแผลของโจวหลานหายสนิท ใบหน้าก็ไม่เหลือรอยแผลเป็น แถมยังมีคนเก่งกาจอย่างเสิ่นเยว่คอยพาและสั่งสอน ในที่สุดพวกเขาก็วางใจได้เสียที
เสิ่นเยว่ใช้พลังจิตสัมผัสเศษเสี้ยวจิตเทพในมือโจวหลาน แต่กลับพบว่ามันไม่ได้เปล่งแสงนำทางเหมือนชิ้นก่อน ทว่าภายในเศษเสี้ยวทั้งชิ้นคล้ายซ่อนพลังงานบางอย่างเอาไว้
เธอฉุกคิดขึ้นมา แล้วเอ่ยว่า “โจวหลาน ลองสัมผัสเศษเสี้ยวจิตเทพชิ้นนี้ให้ดี ดูว่าจะรู้สึกถึงอะไรได้บ้างไหม”
โจวหลานได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าอย่างว่าง่าย หลับตาลงแล้วพยายามสัมผัสเศษเสี้ยวจิตเทพในมือ
เวลาผ่านไปทีละวินาที
ผู้คนในห้องถ่ายทอดสดต่างคิดว่าเศษเสี้ยวจิตเทพชิ้นนี้คงไม่อาจมอบพลังจากเทพเจ้าให้โจวหลานได้