กู้เฉินซินจ้องตัวอักษรสองคำนั้นบนหน้าจอโทรศัพท์
ทว่าในหัวกลับผุดภาพซูหว่านฉิงหน้าแดงวิ่งขึ้นไปชั้นบน รวมถึงจูบที่เกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา แต่ทำให้เขานิ่งอึ้งไปตั้งนาน
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าเมืองหลวงดูไม่น่าสนใจเท่าไรแล้ว
“อีกสองวันเหรอ?” กู้เฉินซินเก็บโทรศัพท์แล้วส่ายหน้า “ช่างเถอะ อีกสองวันนานเกินไป”
เขาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง เบื้องล่างคือถนนฉางอันที่รถราวิ่งขวักไขว่
เมืองแห่งนี้แบกรับอำนาจและเกียรติยศของประเทศมังกรมาเป็นเวลาหลายร้อยปี แต่ยามนี้ในสายตาเขา มันก็เป็นเพียงของเล่นที่ก่อขึ้นจากเหล็กกับคอนกรีต
ก่อนจากไป เขานึกขึ้นได้ว่ายังมีอีกเรื่องหนึ่ง
ร่างของกู้เฉินซินวูบหายไปจากห้องพักในโรงแรม
……
ถนนของเก่าเมืองหลวง
กู้เฉินซินเดินไปตามทางปูหินเขียว ก่อนจะหยุดอยู่หน้าร้านเล็ก ๆ ชื่อ “ร้านป๋อกู่ไจ” นี่คือร้านของเก่าที่เขาเห็นกระถางสำริดใบเล็กเมื่อหลายวันก่อน ตอนเดินเล่นอยู่แถวนี้
บนชั้นวาง กระถางสำริดใบเล็กใบนั้นยังคงตั้งอยู่ที่เดิม
แม้แต่ป้ายราคาก็ยังไม่ได้เปลี่ยน บนนั้นยังเขียนว่า กระถางสำริดเลียนแบบของโบราณ ราคา 800 หยวน
กู้เฉินซินผลักประตูเข้าไป
หลังเคาน์เตอร์มีชายอ้วนวัยห้าสิบกว่า ๆ นั่งก้มหน้ากดดูคลิปสั้นในโทรศัพท์
พอได้ยินเสียง เขาก็เงยหน้าขึ้น เห็นชายหนุ่มสวมเสื้อยืดสีขาวเดินเข้ามา จึงไม่ได้ใส่ใจนัก
“ดูได้ตามสบายเลยน้องชาย ถูกใจชิ้นไหนก็บอกฉัน” ชายอ้วนทักอย่างขอไปที ก่อนจะหันกลับไปจ้องหน้าจอโทรศัพท์