ในจังหวะที่ปลายนิ้วของเขากำลังจะแตะผลจู เงาร่างสีดำก็พลันพุ่งลงมาจากฟากฟ้าราวกับภูตผี ก่อนเหยียบลงบนข้อมือของเขาเต็มแรง
“กร๊อบ!”
เสียงกระดูกแตกดังขึ้นอย่างชัดเจน
ข้อมือของจ้าวแว่นหักงอไปในมุมที่ผิดธรรมชาติ
เขากรีดร้องอย่างเจ็บปวด ร่างทั้งร่างถูกแรงนั้นกระแทกจนล้มลงกับพื้น
เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป ทุกคนจึงพากันชะงักงัน
พวกเขาเงยหน้ามอง เห็นชายคนหนึ่งสวมชุดรัดรูปสีน้ำตาลเข้มและใช้ผ้าดำปิดบังใบหน้า กำลังลงมายืนอย่างมั่นคงตรงหน้าต้นผลจู
เท้าของเขาเหยียบอยู่บนมือจ้าวแว่น ดวงตาเย็นเยียบกวาดมองทุกคนที่อยู่ในที่นั้น
จากนั้นเงาดำอีกสองร่างก็พุ่งออกมาจากถ้ำอย่างรวดเร็ว ก่อนลงมายืนข้างเขา
“นินจาตงอิ๋ง...” หม่าเจิ้นซานกัดฟันเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเครื่องแต่งกายของคนเหล่านั้น
หัวหน้ากลุ่มกวาดตามองทุกคนรอบหนึ่ง ก่อนพูดด้วยภาษาประเทศมังกรที่ติดขัดว่า “ผลจูนี้ พวกเราสำนักอิงะริวแห่งตงอิ๋งขอรับไป”
“พล่ามบ้าอะไรของแกวะ!” หม่าเจิ้นซานโกรธจนหน้าเขียว
วันนี้เขาเสียหลานชายไปแล้วคนหนึ่ง หากยังไม่ได้แตะเงาของผลจูแม้แต่น้อย แล้วยังถูกคนอื่นฉกไปอีก ต่อไปตระกูลหม่าจะเชิดหน้าในวงการบู๊แห่งแดนตะวันตกเฉียงเหนือได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น คนที่มาแย่งยังเป็นชาวตงอิ๋งอีกด้วย
“ข้าไม่สนหรอกว่าแกจะเป็นสำนักอิงะริวหรือสำนักอะไร กล้ามาแย่งของบนถิ่นของข้า ข้าจะให้แกเข้ามาด้วยขา แต่กลับออกไปด้วยศพ!”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง เขาก็พุ่งทะยานออกไปแล้วราวกับสิงโตตัวผู้ที่กำลังคลุ้มคลั่ง หมัดทั้งสองชกออกพร้อมกัน แหวกอากาศดังฟู่ พุ่งตรงเข้าหาใบหน้าของนินจาหัวหน้ากลุ่ม