“ช่างมันเถอะ ฉันเย่ไคผู้ยิ่งใหญ่ ไม่ถือสาคนชั้นต่ำหรอก จะไม่เอาเรื่องกับเอ็นพีซีจากนิยายเว็บอย่างแก...”
เย่ไคใช้เวลาไม่นานก็สะกดจิตและล้างสมองตัวเองสำเร็จ
เรื่องวิธีเอาชนะด้วยการปลอบใจตัวเองนี่ล่ะก็... ฉันเก่งสุด ๆ ไปเลย!!!
“ไม่นึกเลยว่าวันหนึ่งฉัน เย่ไค จะได้ลืมตาอ้าปากกับเขาสักที ใครบอกว่าสาขาวิศวกรรมโยธามันยาก? วิศวกรรมโยธานี่มันสุดยอดไปเลย!”
มุมปากของเย่ไคยกขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ถ้าไม่ได้เลือกเรียนโยธา แล้วจะตกงานได้ยังไง?
จะเรียนจบแล้วตกงานได้ยังไง?
จะได้เข้ามาทำสื่อออนไลน์ได้ยังไง?
จะได้มานั่งกินแกลบอยู่ที่นี่ตั้งครึ่งปีได้ยังไง?
ถ้าไม่กินแกลบมาตั้งครึ่งปี จะสิ้นหวังจนปลุกระบบขึ้นมา พลิกชะตาฟ้าดิน ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิต ได้แต่งงานกับสาวสวยร่ำรวย แล้วได้นั่งตำแหน่งซีอีโอได้ยังไง...
หลังจากเย่ไคจินตนาการและแทนค่าตัวแปรอย่างซับซ้อนเป็นชุด ๆ ในที่สุดก็ได้สมการเอกลักษณ์ออกมาหนึ่งข้อ... วิศวกรรมโยธาเท่ากับคนเหนือคน!
โอ้โห——
“สตรีมเมอร์เป็นอะไรไปน่ะ?”
“มีใครเป็นแฟนเก่ามาช่วยบอกทีได้ไหมว่าสตรีมเมอร์เป็นอะไร สภาพจิตใจดีงามแบบนี้มาตลอดเลยเหรอ?”
“ไม่รู้สิ ฉันก็เพิ่งมาใหม่เหมือนกัน ได้ยินว่าที่นี่มีมังกรก็เลยเข้ามา แต่ดันเห็นรุ่นพี่โยธาคนหนึ่งที่ดูเหมือนโบกปูนจนสติหลุดไปแล้ว...”
“อะไรนะ ฉันเพิ่งสมัครเรียนโยธาปีนี้เองนะ นี่สตรีมเมอร์ก็เรียนโยธาเหมือนกันเหรอ?”
“ใจเย็น ๆ อย่าเพิ่งสิ้นหวังขนาดนั้น...”
“หมายความว่ายังไง? หรือว่าโยธายังมีโอกาสผงาดอีก?”
“ฉันหมายถึง ตอนนี้แกจะสิ้นหวังก็ไม่มีประโยชน์แล้ว ไม่สู้คิดก่อนดีกว่าว่าพรุ่งนี้จะกินอะไร หรือแกคิดว่าตัวเองหล่อกว่าสตรีมเมอร์ มีท่าเด็ดเยอะกว่า? ดูสิว่าตอนนี้การแข่งขันมันดุเดือดขนาดไหน คนอื่นกัดไฟแช็กแลกหัวใจดวงน้อยกัน แกทำได้ไหมล่ะ?”
บทสนทนาสั้น ๆ ไม่กี่ประโยคทำเอานักศึกษาโยธาคนหนึ่งที่เผลอกดเข้ามาในห้องไลฟ์ถึงกับใจแตกสลาย
หน้าตาก็หล่อสู้เย่ไคไม่ได้ แถมยังสร้างสีสันเก่งไม่เท่าเย่ไคอีก ทั้งที่เย่ไคเจ๋งขนาดนี้ สุดท้ายก็ยังต้องอยู่ในโรงงานร้าง กินมื้ออดมื้อ
ตอนนี้ยังดูเหมือนหิวจนเห็นภาพหลอน หรือไม่ก็ไปกินผักกับเห็ดแปลก ๆ ข้างทางเข้าไป กระป๋องที่กำลังเดือดปุด ๆ อยู่ไม่ไกลนั่นน่าสงสัยสุด ๆ
บรรยากาศในห้องไลฟ์เริ่มประหลาดขึ้นมา แต่บางทีอาจเป็นเพราะเย่ไคหัวเราะแปลก ๆ ทำท่าเหมือนโบกปูนมากจนเห็นภาพหลอน ถึงอย่างนั้นก็ยังดึงดูดคนที่ชอบดูเรื่องแปลก ๆ เข้ามาได้กลุ่มหนึ่ง
“【มือจู่โจมอันดับหนึ่งแห่งสวนลึกลับ คุณปู่หนิว】: จบแล้ว จบแล้ว สตรีมเมอร์บ้าไปแล้วเหรอ? ตกต่ำต่อเนื่องมาตั้งครึ่งปี ในที่สุดสตรีมเมอร์ก็ทนไม่ไหวจนสติแตกแล้วสินะ?”
“【มือจู่โจมอันดับหนึ่งแห่งสวนลึกลับ คุณปู่หนิว】: อาเม็งโหล่ รุ่นพี่ ต้องอดทนไว้นะ!”
“【หมาแคล่วคล่องแห่งขุนเขา】: อะไรนะ ที่นี่ยังมีผู้เชี่ยวชาญซ่อนอยู่อีกเหรอ?”
“【มือจู่โจมอันดับหนึ่งแห่งสวนลึกลับ คุณปู่หนิว】: ใช่เลย ตอนนี้ยังไม่เห็นใครใจแข็งกว่ารุ่นพี่เลย ถ้ารุ่นพี่ล้มไป ฉันก็ไม่มีเสาหลักทางใจไว้ยึดเหนี่ยวหลังเรียนจบแล้วสิ เวลารู้สึกว่าชีวิตตัวเองลำบาก พอมาดูสตรีมเมอร์ก็ยังฮึดสู้ต่อได้”
เย่ไค: “...”
ฉันไปจูงม้ามาเหรอเนี่ย คิดว่าฉันไม่อ่านช่องแชตหรือไง?
เย่ไคพูดไม่ออก เดิมทีก็อยากจะเหน็บแนมคุณปู่หนิวอะไรนั่นสักสองคำ แต่เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นแฟนคลับคนเดียวในห้องไลฟ์ที่มีป้ายระดับสิบ ก็เลยช่างเถอะ
ดีกว่าพวกคนอื่นที่ไม่ยอมเปย์สักแดง แต่เอาแต่มานั่งเป็นเพื่อนเยอะ
ถึงคุณปู่หนิวจะไม่เปย์เหมือนกัน แต่อย่างน้อยก็รู้จักไปแย่งถุงสุ่มเพชรจากห้องไลฟ์อื่น แล้วเอามาส่งหัวใจดวงน้อยให้เขา
สมกับเป็นพวกโยธาจริง ๆ จนชะมัด... ไม่สิ รู้จักประหยัดใช้ชีวิตต่างหาก!
ซื่อสัตย์ภักดีสุด ๆ!
ส่วนจะถูกบังคับมาหรือเปล่า เรื่องนั้นแกไม่ต้องสน แค่ภักดีก็พอ!
เข้าประตูโยธาของฉัน จงรู้จักจิตวิญญาณโยธาของฉัน!
ถ้าฟังประโยคข้างบนแล้วรู้สึกว่ามีเหตุผล งั้นชาตินี้ก็มีอนาคตแล้ว ถือว่าเป็นคนเก่งของวงการโยธาเหมือนกัน เข้ามาเถอะ รุ่นพี่เย่ไคจะรอแกอยู่ที่ไซต์งาน พร้อมถุงมือสีขาวเสมอ...
“แฮ่ม ๆ หยุดก่อน ฉันมีเรื่องสำคัญจะประกาศ”
เย่ไคกระแอมสองครั้งในโรงงานร้างอันกว้างโล่ง แล้วเริ่มกล่าวสุนทรพจน์ แต่ก่อนหน้านั้นเขาเปลี่ยนชื่อไลฟ์ก่อน
จาก “ฉันเคยเห็นมังกร” เปลี่ยนเป็น “ถ่ายทอดสดเป็นพยานตำนาน จุดหมายแรก เส้นทางอ้าวไท่!”
หลังเปลี่ยนชื่อไลฟ์ไปหนึ่งนาที ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น คนในห้องไลฟ์ยังคงคุยกันว่าเย่ไคคงดื่มซุปเห็ดมากไปจนเห็นภาพหลอน
เย่ไคไม่รีบร้อน เขาวางท่าสูงส่งราวกับจะบอกว่า “ชะตาชีวิตอยู่ในมือฉัน ไม่ได้อยู่ในมือฟ้า” แล้วรอเงียบ ๆ อยู่ด้านข้าง!
ผ่านไปสองนาที...
ผ่านไปสามนาที...
ผ่านไปห้านาที...
จำนวนคนดูไลฟ์ -1 -1 -1 -1...
เย่ไค: “...”
ให้ตายสิ ทำไมมันไม่เหมือนพล็อตไลฟ์สดในนิยายของคนอื่นเลยล่ะ?
ตอนนี้มันไม่ควรมีใครโผล่มาช่วยส่งบทให้เขาหรอกเหรอ อย่างเช่นวิ่งเข้ามาถามว่า สตรีมเมอร์ ๆ คุณเป็นถุงพลาสติกหรือไง ถึงได้ขี้โม้เก่งขนาดนี้?
ไม่ไหวจริง ๆ ให้ตัวร้ายโผล่มาสักสองคนแล้วชี้หน้าเขาก็ยังดี นี่ทำไมไม่มีใครเลย!
ระบบแนะนำไลฟ์ ส่งคนดูมาให้ฉันหน่อยสิ ส่งคนเจ๋ง ๆ มานะ โธ่เอ๊ย!
“แฮ่ม ๆ ในเมื่อทุกคนสงสัยกันขนาดนี้ ฉันก็จะไม่ปิดบังแล้ว ใช่แล้ว ฉันได้ตัดสินใจทำเรื่องที่ผิดคำสอนของบรรพบุรุษ!”
เห็นว่าไม่มีใครพูดอะไร เย่ไคจึงพูดต่อเองเสียเลย ทั้งที่ไม่มีใครสงสัยสักคน
“【มือจู่โจมอันดับหนึ่งแห่งสวนลึกลับ คุณปู่หนิว】: ???”
“【หมาแคล่วคล่องแห่งขุนเขา】: ???”
“【หมาแคล่วคล่องแห่งขุนเขา】: ไม่มีนะสตรีมเมอร์ ไม่มีใครสงสัยเลย คุณกำลังพูดอะไรอยู่?”
เย่ไค: “ใช่แล้ว ฉันคนเดียว ตั้งแต่พรุ่งนี้... ไม่สิ เริ่มคืนนี้ ฉันจะเดินเท้าข้ามเส้นทางอ้าวไท่ ถ่ายทอดสดต่อเนื่องยี่สิบสี่ชั่วโมง บันทึกภาพอันล้ำค่าของมนุษย์ยุคแรกที่ฝึกมังกรให้เชื่อง!”
คนอื่น ๆ ในห้องไลฟ์: “???”
“จบแล้ว สตรีมเมอร์บ้าจริง ๆ ด้วย ไม่มีใครพูดอะไรเลย...”
“เส้นทางอ้าวไท่... หมายความว่าอีกไม่กี่วันก็จะได้เห็นสตรีมเมอร์บนสวนลึกลับใช่ไหม?”
“อะไรนะ! ที่แท้คุณก็ดูสวนลึกลับเหมือนกันเหรอ?”
เย่ไค: “ฉันรับรู้ถึงความกระตือรือร้นของทุกคนแล้ว และยังได้ยินเสียงวิจารณ์ที่คมกริบหลายเสียง บอกว่าสตรีมเมอร์ไม่มีดีสักอย่าง บอกว่าสตรีมเมอร์หยิ่งผยองมาก ๆ...”
“666 แถมยังมีเรื่องของพี่ต้าเหว่ยอีกเหรอ?”
“สุดยอด สูตรสำเร็จเอามาใช้ได้เร็วจริง ๆ แบบนี้ต้องสนับสนุนแล้ว!”
“【หมาแคล่วคล่องแห่งขุนเขา】: ผู้ใช้นี้ได้รายงานห้องไลฟ์แล้ว!”
“666 มีม้าเฉาเซิร์ฟฟาร์มก๊กโผล่มาด้วยเหรอ?”
“【หมาแคล่วคล่องแห่งขุนเขา】: อะไรนะ คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันคือม้าเฉาเซิร์ฟฟาร์มก๊ก?”
คนอื่น ๆ ในห้องไลฟ์: “...”
ชื่อของคุณน่าเชื่อถือขนาดนั้นแล้ว ไอ้หนู ให้ฉันลองเดาอีกอย่างนะ อย่างน้อยคุณก็น้ำหนักสองร้อยจินขึ้นไป...
ระหว่างที่คนในห้องไลฟ์กำลังเปิดศึกกับม้าเฉาเซิร์ฟฟาร์มก๊ก เย่ไคก็กล่าวสุนทรพจน์ปลุกใจช่วงสุดท้ายจบพอดี
“เอาล่ะ ต่อจากนี้รอประมาณหนึ่งชั่วโมง สตรีมเมอร์จะกลับมาไลฟ์อีกครั้ง เพื่อเริ่มการตามหามังกรและการเป็นพยานตำนาน...”
โดยไม่ทันตั้งตัว เย่ไคก็ปิดไลฟ์ไป
โรงงานร้างที่มืดสนิทพลันเงียบลงทันที เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงซุปเห็ดในกระป๋องข้าง ๆ กำลังเดือดปุด ๆ ไม่หยุด
นั่นคือมื้อเย็นของเย่ไค แต่ตอนนี้เขาตั้งใจจะให้รางวัลตัวเองสักหน่อย จึงค้นเจอบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปห่อหนึ่งในกองข้าวของข้าง ๆ แล้วโยนลงไป
ไม่กี่นาทีต่อมา เย่ไคกิน “มื้อหรูสไตล์สุภาพบุรุษ” ของตัวเองไปพลาง ดูของในร้านค้าระบบไปพลาง
หน้าตาของร้านค้าระบบไม่เหมือนแอปในมือถือหรือหน้าเว็บ แต่เหมือนแผ่นกระจกสีดำที่ถูกยัดเข้าไปในจอประสาทตาของเขาอย่างฝืน ๆ
แค่เย่ไคคิดว่าจะเปิดมันขึ้นมา มันก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าโดยอัตโนมัติ ตัวอักษรสีเทาขาวเรียงเป็นแถวอย่างเงียบงัน บางครั้งก็มีตัวหนังสือสีแดงเลือดหมูปรากฏวาบขึ้นมาสองสามบรรทัด ทำให้คนเห็นแล้วรู้สึกไม่สบายตัว
【ค่าประจักษ์ปัจจุบัน: 1000】
【สิทธิ์ร้านค้า: ผู้เป็นพยานมือใหม่】
【หมวดหมู่ที่เปิดแล้ว: อุปกรณ์ถ่ายทอดสด, อุปกรณ์เอาชีวิตรอดพื้นฐาน, อุปกรณ์ต้านทานสิ่งผิดปกติ, อุปกรณ์เก็บหลักฐานตำนาน, ของที่ไม่มีประโยชน์อะไรแต่คุณอาจจะซื้อ】
เย่ไค: “???”
ตรงไปตรงมาขนาดนี้เลยเหรอ?
เย่ไคเลื่อนดูต่อไป แล้วพบว่ามีของอยู่ไม่น้อย
【โดรนถ่ายทอดสด รุ่นเยาว์วัย: ราคา 500 ค่าประจักษ์】
【คำอธิบาย: ติดตามถ่ายทำได้โดยอัตโนมัติ มองเห็นในเวลากลางคืน หลบสิ่งกีดขวางระยะใกล้ได้ แบตเตอรี่ใช้งานได้แปดชั่วโมง กันน้ำระดับทั่วไป ไม่แนะนำให้ยัดเข้าไปในปากมังกร】
【เครื่องเก็บเสียงผิดปกติ รุ่นประหยัด: ราคา 300 ค่าประจักษ์】
【คำอธิบาย: จับเสียงบางชนิดที่อุปกรณ์ทั่วไปบันทึกไม่ได้ รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงเสียงคำรามของมังกร เสียงร้องไห้ของผี ลมหายใจของเทือกเขา และสิ่งที่ไม่แนะนำให้เจ้าของระบบฟังซ้ำเป็นครั้งที่สอง】
【แผ่นแปะกันหนาวใช้ครั้งเดียว รุ่นชายฉกรรจ์: ราคา 50 ค่าประจักษ์】
【คำอธิบาย: หลังแปะจะช่วยต้านทานอุณหภูมิต่ำได้ชั่วคราว ผลข้างเคียงคือเจ้าของระบบจะรู้สึกว่าตัวเองเก่งกาจมาก แต่ความจริงไม่ได้เก่งขึ้นเลย】
【ชุดปฐมพยาบาลกลางแจ้งแบบง่าย: ราคา 100 ค่าประจักษ์】
【คำอธิบาย: พลาสเตอร์ยา ผ้าพันแผลห้ามเลือด สำลีฆ่าเชื้อ ยาแก้ปวด และกระดาษหนึ่งแผ่นที่เขียนว่า “อย่าตาย”】
...
【น้ำแร่กลิ่นอัลมอนด์: ราคา 30 ค่าประจักษ์】
【คำอธิบาย: หลังดื่มจะช่วยฟื้นฟูค่าความมั่นคงทางจิตใจเล็กน้อย ลดผลกระทบจากสภาวะผิดปกติ เช่น ความกลัว การได้ยินเสียงหลอน ภาพลวงตา เสียงกระซิบปนเปื้อน】
【หมายเหตุ: ไม่รับประกันรสชาติ ไม่รับประกันผลลัพธ์ ดื่มแล้วไม่ตายก็ถือว่าได้ผลแล้ว】
น้ำแร่กลิ่นอัลมอนด์เหรอ?
นี่มันแบ็กรูมไม่ใช่เหรอ?
นี่ฉันถูกส่งมาที่ไหนกันแน่ ยังอยู่ในประเทศจีนหรือเปล่า?
เขาลังเลอยู่สองวินาที ก่อนกดเลือกน้ำแร่กลิ่นอัลมอนด์ขวดนั้น
วินาทีถัดมา หน้าจอร้านค้าสีดำสั่นไหวเล็กน้อย แล้วมีข้อความเย็นชาบรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้น
【ซื้อสำเร็จ】
【ค่าประจักษ์ -30】
【ค่าประจักษ์ปัจจุบัน: 970】
ในอากาศไม่มีแสง ไม่มีแสงสีทอง และไม่มีระลอกคลื่นมิติพิศวงอะไรทั้งนั้น
บนลังไม้เก่าตรงหน้าเย่ไค จู่ ๆ ก็มีขวดน้ำแร่เพิ่มขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
เย่ไคเปิดขวดน้ำแร่แล้วดื่มไปหนึ่งอึก “อ้วก รสชาติแย่มาก”
รสขมปี๋ เขาฝืนกลืนลงไปโดยไม่อาเจียน อย่างไรเสียก็เสียเงินซื้อมาแล้ว จากนั้นเย่ไคก็แลกไฟแช็กที่อ้างว่าไม่มีวันดับออกมาอีกอัน วินาทีถัดมาไฟแช็กก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ
หน้าตาธรรมดา แถมยังดูเก่าอยู่บ้าง เขาแกะออกมาตรวจดู ก็พบว่าเป็นของธรรมดามาก
วินาทีต่อมา เย่ไคจุดไฟแช็กขึ้นมา...
เย่ไคลูบคางเกลี้ยงเกลาของตัวเอง ก่อนจะโยนไฟแช็กที่จุดติดแล้วลงไปในกะละมังน้ำข้าง ๆ ภาพมหัศจรรย์ก็ปรากฏขึ้น
เปลวไฟลุกไหม้อยู่ใต้น้ำ!
เย่ไค: “???”
“เชี่ย!!!”
เดี๋ยวนะ อาจริงนี่เล่นจริงเหรอ!