เต้นไปได้ 10 นาที ถานหลิ่นก็กลับมานั่งลง
ตอนเต้นเขาทำหน้าเรียบเฉย แถมท่าทางก็เปิดเผยเต็มที่ แต่พอกลับมาหน้าจอ ถึงสังเกตได้ไม่ยากว่าหูแดงก่ำไปหมดแล้ว
ถานหลิ่นเองก็รู้ว่าหูแดง เขาอึดอัดจนทำตัวไม่ถูก เวลาเขินคนเราก็มักหาอะไรทำแก้เก้อ เขายกมือพัดลมให้ตัวเอง “ร้อนจัง ร้อนมากเลย”
ข้อความลอยจอ：【ร้อนก็ถอดเสื้อสิ!】
ถานหลิ่นเลือกปรับแอร์ให้เย็นลง “ที่บ้านมีแอร์นี่” พูดพลางเดินไปปรับอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศส่วนกลางตรงผนังให้เหลือ 18 องศา
พอกลับมา ความร้อนรุ่มในตัวถานหลิ่นก็ลดลงไปมากในที่สุด
ข้อความลอยจอ：【ตอนเป็นไข้ไม่เห็นอาย พอเต้นยั่วเสร็จก็รู้จักเขินแล้วเหรอ ฮ่า ๆ ๆ】
【สตรีมเมอร์ รู้ตัวไหมว่าท่าทางออกชัดมาก เราเป็นสตรีมเมอร์สายบันเทิงก็ทำตัวสบาย ๆ เปิดเผยหน่อยสิ จะเขินอะไรนักหนา】
【นั่นสิ สตรีมเมอร์สายบันเทิงคนอื่นบางคนเต้นยั่วกว่านายอีกนะ】
【สตรีมเมอร์สายบันเทิงคนอื่นเต้นไปเต้นมา สุดท้ายโดนทางการปิดห้องไลฟ์กันหมด นายฝึกให้เยอะ ๆ ล่ะ เป้าหมายต่อไปคือทำให้ห้องไลฟ์โดนปิดให้ได้!】
ถานหลิ่นไม่อยากฟังต่อ จึงพูดเสียงเบาว่า “อย่าเลยดีกว่า ผมขอเก็บอาการหน่อยแล้วกัน”
ถานหลิ่นยังร้อนอยู่ พูดไปพูดมาเขาก็ถอดเสื้อนอกออก
เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตผู้ชายผ้าไหมสีขาวราวหิมะ ไหล่กว้างเป็นมุมฉากใต้เนื้อผ้าบาง ๆ ก็ปรากฏชัด ท่อนบนดูผอมเพรียวและสง่างาม ข้อความลอยจอพากันร้อง：【ว้าว!】
【ถอดขนาดนี้ต่างอะไรกับถอดหมด】
【ฮ่า...ฮ่า... สตรีมเมอร์คราวหน้าไม่ต้องใส่เสื้อนอกแล้วนะ】
ถานหลิ่นยิ่งทำตัวไม่ถูก ภายในหนึ่งวินาทีขยับตัวตั้งแปดร้อยท่า “ร้อนนิดหน่อย”
ข้อความลอยจอ：【เต้นต่อไหม~】
【เต้นเลย ๆ~】
【เมื่อกี้ยังบอกว่าจะเต้นเพลงวงเกิร์ลกรุ๊ปอยู่เลย ยังไม่ได้เต้นสักที】
ถานหลิ่นนึกขึ้นได้ เมื่อกี้มัวแต่เต้นท่ายั่ว ๆ จนอาย เลยลืมเต้นเพลงเกิร์ลกรุ๊ปไปเลย
เขาไม่อิดออด ลุกขึ้นเดินไปเต้นด้านหลังทันที
พอดนตรีดังขึ้น ความอึดอัดกับความเขินอายก็หายวับไปหมด เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็กสีดำ เต้นเพลงเกิร์ลกรุ๊ปด้วยท่วงท่าหนักแน่นทรงพลัง ไม่เขินอายแม้แต่น้อย