กู้ฉือเฮ่อกลับไร้ความปรานี ทว่ามือเรียวงามดั่งหยกข้างหนึ่งได้จับไหล่เขาไว้ “ปล่อยนาง”
“ศิษย์พี่ใหญ่?” กู้ฉือเฮ่อมองเผยย่านซูอย่างประหลาดใจ
เผยย่านซูจ้องมือเขาเย็นเยียบ “ฉุดกระชากยื้อยุดกัน เป็นเช่นนี้จะได้อย่างไร”
“ศิษย์พี่ใหญ่กล่าวถูก” กู้ฉือเฮ่อปล่อยมือทันที
เสิ่นชิงหลีที่ไร้เรี่ยวแรงทรุดลงดั่งตุ๊กตาผ้าขี้ริ้ว
บัดนี้ ทั่วบริเวณมีศิษย์ยอดเขาเซียนจื่อไม่น้อยมุงดู พลางชี้หน้าชี้ตาใส่เสิ่นชิงหลี
ก่อนหน้านี้ พวกเขาล้วนหรือหวาดกลัว หรือเคารพเลื่อมใส เรียกนางว่า “ศิษย์พี่ใหญ่”
นางคิดมาตลอดว่าพวกเขาเคารพนาง ดังนั้นแม้ไม่สนิทชิดเชื้อ แต่นางก็ทุ่มเทกำลังทั้งหมดชี้แนะพวกเขามาโดยตลอด ทว่าตอนนี้—
“นี่มิใช่ศิษย์พี่ใหญ่ใจยักษ์ใจมารของพวกเราหรอกหรือ สมควรแล้ว”
“ได้ยินมาว่าท่านเจ้าสำนักจะปลดนางจากตำแหน่งศิษย์พี่ใหญ่แล้ว”
“สมใจยิ่งนัก! ยอดเขาเซียนจื่อของเราทนเสิ่นชิงหลีมานานหนักหนา!”
“…”
ศิษย์น้องชายหญิงกลุ่มหนึ่งหรือเคยได้รับการชี้แนะจากเสิ่นชิงหลีจนเลื่อนขั้น หรือเคยได้รับทรัพยากรฝึกตนจากนาง ไม่มีสักคนยื่นมือเข้ามาพยุงนาง
ล้วนเป็นพวกเนรคุณทั้งสิ้น!
เสิ่นชิงหลีกำหมัดแน่น ไม่แยแลความเจ็บปวด เร่งเร้าจิตวิญญาณหงส์ ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
กระดูกทั่วร่างสูญสิ้น ก็มิอาจสกัดวิญญาณอันดื้อรั้นของนาง ให้ลุกขึ้นอย่างไม่ยอมศิโรราบ!
โลหิตไหลไม่ขาดจากเจ็ดทวารของนาง กระทั่งดวงตายังพร่ามัวด้วยหมอกเลือด
แต่นางก็ยังเห็นสีหน้าท่าทางของแต่ละคนได้แจ่มชัด “เหอซง ยาโอสถเลื่อนขั้นนักพรตระดับอาจารย์ของเจ้า เป็นของข้า”
เหอซงที่ถูกเอ่ยชื่อชะงักไปครู่ กำลังจะอ้าปากโต้!
เสิ่นชิงหลีมองไปทางอื่นแล้ว “ฉินเสี่ยวซู ตอนเจ้าถูกพิษร้าย เป็นข้าใช้เลือดแลกเลือด ช่วยชีวิตเจ้าไว้”
“เฉิงเจิน เจ้าถูกสำนักวายุอัคคีตัดเส้นชีพจร เป็นข้าบุกเข้าถ้ำหยินมืด สู้เขมือบดำ เอาเปลือกลอกงูต่อเส้นชีพจรมาให้เจ้า”
“หวังเจิ้นซิน …”
ทุกคนที่ยืนอยู่ที่นี่!
ล้วนเคยได้รับบุญคุณใหญ่หลวงจากเสิ่นชิงหลี!
แต่พวกเขาที่ถูกเอ่ยชื่อกลับไม่รู้สึกละอายใจสักนิด กลับโกรธเคืองด่าทอ “อย่างไรล่ะ ศิษย์พี่ใหญ่จะใช้บุญคุณบีบบังคับ ให้พวกเราช่วยอ้อนวอนแทนท่านหรือ”
เสิ่นชิงหลีกระตุกมุมปาก เพิ่งจะเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา
ทันใด!
ข้อพับเข่าข้างหนึ่งของนางเจ็บแปลบ!
กู้ฉือเฮ่อถีบพรวดเข้าให้!
“ตุ้บ!”
เสิ่นชิงหลีคุกเข่าข้างเดียวอย่างไม่ทันตั้งตัว พลังเซียนที่จิตวิญญาณหงส์ช่วยประคองมั่นไว้พลันซัดส่ายวุ่นวาย ทะลวงเข้าเส้นชีพจร!
“ปัง!”
พลานุภาพอ๋องแห่งเซียนอันทรงพลังไร้โครงกระดูกเก็บกัก ระเบิดเส้นชีพจรและผิวหนังของเสิ่นชิงหลีออกโดยตรง ย้อมชุดนักพรตขาวดุจหิมะของนางตั้งแต่หัวจรดเท้าเป็นสีแดงเลือด
เสิ่นชิงหลียามนี้ราวกับคนเลือด ทำเอาทุกคนตกใจในที่สุด
แววตาเย็นชาของเผยย่านซูก็หรี่ลงฉับพลัน! ทว่าเพียงแต่มองดูเฉย ๆ อยู่อย่างนั้น
ซูฉาฉากลับรีบเข้าไปประคองเสิ่นชิงหลี “ศิษย์พี่ใหญ่ ไม่เป็นไรนะ”
“อย่าแตะต้องข้า!” เสิ่นชิงหลีอดทนความเจ็บปวดยามผิวหนังทุกตารางนิ้วปริแยก ฝืนประคองตัวจะลุกขึ้นมาอีกครั้ง
แต่กู้ฉือเฮ่อกลับถีบข้อพับเข่าอีกข้างของนางเข้าอีกครา!
เสิ่นชิงหลีที่คุกเข่าทั้งสองข้างกระอักเลือดกองใหญ่!
ซูฉาฉาผละถอยอย่างตื่นตระหนก “ศิษย์พี่ใหญ่ยังโทษฉาฉาอยู่ ใช่หรือไม่”
“ไม่รู้สำนึก! ข้าจะไปรายงานอาจารย์เดี๋ยวนี้!” กู้ฉือเฮ่อหันหลังจะไปฟ้องจ้าวเยว่
เสิ่นชิงหลีกลับผสานอาคมขึ้นในยามนี้ “ด้วยจิตวิญญาณหงส์ของข้า จงทำลายกระดูกหงส์ของข้า!”
ซูฉาฉาคิดว่าได้กระดูกหงส์ของนางแล้ว จะก้าวสู่จุดสูงสุดในคราเดียว แทนที่นางกลายเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของสำนักได้หรือ
เพ้อฝัน!
ในเมื่อไม่อาจชิงกระดูกหงส์คืน!
ก็จงพินาศไปด้วยกัน!
“เจี๊ยบ!”
จิตวิญญาณหงส์ภายใต้การเร่งเร้าของเสิ่นชิงหลี พุ่งออกจากร่างของนาง ลุกโชนเป็นเปลวหงส์ร้อนแรง!
แรงกดดันจากหงส์อันหยิ่งยโสและทรงอำนาจ บดขยี้ให้ศิษย์ทั้งปวง ณ ที่นั้นคุกเข่าลง!
นางคือนกหงส์!
ไม่ว่าถูกรังแกปราบปรามเพียงไร ก็คือนกหงส์ศักดิ์ศรีไม่ก้มหัว!
“ระเบิด!”
เสิ่นชิงหลีระเบิดจิตวิญญาณหงส์ด้วยตนเอง!
ในเวลาเดียวกัน ซูฉาฉารู้สึกเพียงว่าทั่วร่างราวกับถูกเผา!
เสียงกระดูก “กรอบแกรบ” ดังออกมาจากร่างกายของนาง
ขณะนั้นเอง เสียงตวาดจากยอดเขาก็บดทับลงมา “เสิ่นชิงหลี! เจ้ากล้า!”
เป็นเสียงของจ้าวเยว่ นางถูกจิตวิญญาณหงส์อันแข็งแกร่งของเสิ่นชิงหลีทำให้ตกใจออกมา
นางเหินลงมาจากฟ้า ชายกระโปรงขาวดุจหิมะพลิ้วไหวตามลม ราวกับเทพธิดา
พลังอ่อนโยนอบอุ่นสายหนึ่ง ก็ดังสายน้ำในทะเลสาบไหลท้นทะลัก บดขยี้ลงบนจิตวิญญาณหงส์ที่เสิ่นชิงหลีเร่งเร้าอย่างไร้ปรานี พยายามจะกดข่มการระเบิดตนเองของเสิ่นชิงหลี!
แต่ไร้ผล
“เจี๊ยบ!”
ความทรนงของหงส์ นางฟ้าดินก็มิอาจกดข่มได้ ไยต้องกล่าวถึงทะเลสาบเพียงน้อยนิด
“ปัง!”
โลหิตระเบิดออกจากร่างซูฉาฉา!
จิตวิญญาณหงส์แตกสลาย!
กระดูกหงส์ทลาย!
“พรวด!”
เสิ่นชิงหลีกระอักโลหิต ร่างกายที่ย่อยยับไร้สิ่งค้ำจุนอีก ล้มฟุบแน่นิ่งบนพื้น
พลังอ่อนโยนอบอุ่นของจ้าวเยว่ กลับเยือกเย็นดั่งคมมีดน้ำแข็ง ทิ่มแทงเข้ากระดูกทั่วร่างของนางอย่างไร้ปรานี
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ …”
เสิ่นชิงหลีที่เจ็บปวดถึงขีดสุดแหงนหน้ากระล่ำหัวเราะ!
สะใจ!
สะใจยิ่งนัก!
ของของนาง หากนางไม่ให้ ผู้ใดก็อย่าหวังจะได้!
“เสิ่นชิงหลี เจ้ากลายเป็นมารไปแล้ว!”
สีหน้าจ้าวเยว่เปลี่ยนไปฉับพลัน ฟาดฝ่ามือทรงพลังออกไปทีหนึ่ง!
เสิ่นชิงหลีไม่หลงเหลือความรักเทิดทูนอีก ใจทั้งใจเหลือเพียงความเด็ดขาด “จ้าวเซียนจื่อจะใช้โทษส่วนตัวหรือไม่”
การเคลื่อนไหวของจ้าวเยว่ชะงัก การใช้โทษส่วนตัว ย่อมทำให้ชื่อเสียงนางผู้ซื่อตรงดุจเซียนจื่อพร้อยมลทิน นางลังเลในที่สุด
เสิ่นชิงหลีไม่แปลกใจเลยสักนิด “ก่อนจะลงโทษข้า สู้อุตส่าห์ช่วยศิษย์น้อยที่น่าสงสารของท่านก่อนเถิด หากช้าไปอีกนิด นางก็สิ้นทางเยียวยาแล้ว”
จ้าวเยว่หันไปมองซูฉาฉาในทันใด ฝ่ายหลังหน้าซีดขาว ร่างกายอาบโลหิต “อาจารย์ ช่วยข้าด้วย…”
“ฉาฉา!” จ้าวเยว่ลงไปอยู่ข้างกายซูฉาฉาในทันที กอดนางไว้ด้วยความเจ็บปวดใจ “ไม่ต้องกลัว ไม่เป็นไร อาจารย์จะต้องช่วยเจ้า”
พูดจบก็อุ้มซูฉาฉาจากไป จ้าวเยว่ไม่แม้แต่จะมองเสิ่นชิงหลีอีกสักแวบ
ใครไม่รู้ ย่อมต้องคิดว่าซูฉาฉาต่างหากที่เป็นบุตรสาวแท้ ๆ ของจ้าวเยว่
เสิ่นชิงหลีมองดูอย่างเย็นชา ราวกับเป็นคนนอก!
ยามนี้ กู้ฉือเฮ่อรีบร้อนกระวนกระวายวิ่งตามจ้าวเยว่และซูฉาฉาไปแล้ว
ศิษย์น้องชายหญิงคนอื่น ๆ ก็ล้วนร้อนใจเร่งตามไป เพราะอย่างไรซูฉาฉาก็คือศิษย์น้อยผู้น่ารักและใจดีที่สุดของยอดเขาเซียนจื่อของพวกเขา ทุกคนล้วนเป็นห่วงนางยิ่ง
ส่วนศิษย์พี่ใหญ่เสิ่นชิงหลีผู้เอาชีวิตเข้าเสี่ยง ตรากตรำทุ่มเทแรงใจเพื่อพวกเขา พวกเขากลับไม่แยแส
“แค่ก”
เสิ่นชิงหลีที่กระอักเลือดไม่แปลกใจเลยสักนิด
รองเท้าสีขาวสะอาดปราศจากธุลีคู่หนึ่ง กลับก้าวเดินมาอยู่ตรงหน้านาง
น้ำเสียงของเผยย่านซูแผ่วเบาและห่างเหิน “เจ้ากลับคับแคบถึงเพียงนี้ ข้าดูผิดไปจริง ๆ”
เสิ่นชิงหลีไม่สนใจเขา นางคลานเข้าไปในเรือนของตน
เสียนสติวิญญาณหงส์และกระดูกหงส์ไปสิ้นแล้ว นางไม่อาจยืนขึ้นได้อีก
โลหิตตามการคลานของนาง ชโลมเปื้อนพื้นทุกตารางนิ้ว
เผยย่านซูขมวดคิ้วมองนาง “เจ้ามิจำเป็นต้องทำถึงเพียงนี้ มอบกระดูกหงส์ให้แต่โดยดี สำนักเห็นแก่ความเสียสละของเจ้า ย่อมต้องช่วยเหลือรักษาเจ้า”
“ปัง!”
สิ่งที่ตอบเผยย่านซู คือเสียงปิดประตูของเสิ่นชิงหลี
นางนอนราบข้างประตู หายใจอย่างทรมาน
กลิ่นอายแห่งชีวิต เหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็ว
นางใกล้ตายแล้ว
แต่นางเด็ดขาดตายไม่ได้!
ในเมื่อเกิดใหม่แล้ว ไม่ว่าจะเกิดใหม่ในสถานการณ์ยากเข็ญเพียงใด นางก็ไม่มีทางสมัครใจตาย!
การระเบิดจิตวิญญาณหงส์ด้วยตนเอง นอกจากจะ "ชิง" กระดูกหงส์คืนแล้ว ยังเพราะนางมี "มั่นใจ" ว่าจะรักษาตนเองได้
ชาติก่อน ก่อนตาย อันที่จริงนางได้รับสืบทอดสิ่งหนึ่งมา—สืบทอดเซียนสู่มาร
แต่ผู้รับการสืบทอด จำต้องมีทั้งพลังฝึกเซียนและไอมารในเวลาเดียวกัน!
ยามที่นางได้รับนั้น บนร่างนางไม่มีพลังฝึกเซียนเหลืออยู่แล้ว มีเพียงไอมารบริสุทธิ์ล้วน ๆ
แต่ตอนนี้—
นางมี!
ต่อให้พลังฝึกเซียนกำลังสลายพรวดพราด!
แต่ก็ยังเข้มข้น เข้มข้นมาก
ส่วนไอมาร นางก็มี!
“หึ่ง!”
ระหว่างที่พลังเซียนและไอมารสอดประสานกัน กลิ่นอายแห่งชีวิตที่กำลังเลือนรางของเสิ่นชิงหลีก็มั่นคงขึ้น