"เจ้าสมควรตาย"
แววตาของจงอู๋ชีเย็นเยียบ หลงเหลือเพียงความชิงชังอันบริสุทธิ์!
"หากไม่ใช่เพราะให้กำเนิดเจ้า หมิงหลานก็ไม่ตาย"
"เจ้านี่คือดาวมรณะ! ควรเป็นคนแรกที่ลงไปเป็นเพื่อนนาง!"
จงอู๋ชีชิงชังจ้าวเยว่ แต่นางกลับเกลียดเสิ่นชิงหลียิ่งกว่า รวมถึงเสิ่นคว่อด้วย!
"พวกเจ้าสองพ่อลูก จงตายไปเสียเถิด!" จงอู๋ชีระเบิดพลัง คิดจะสังหารเสิ่นคว่อเช่นกัน
ด้านซู่หยวนกลับมีสีหน้าตะลึงงัน "แม่เฒ่าจง, ท่าน ท่านเป็นอะไรไป..."
จ้าวเยว่หัวเราะ "เสิ่นชิงหลี คิดไม่ถึงกระมัง? วันนี้ที่จริงคือวันตายของเจ้า ไม่ใช่วันตายของข้า"
ทว่าซู่หยวนกลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ 'ไม่ถูกต้อง!'
นางมองไปยังกระบี่เทพไท่อีที่ยังคงสะสมพลัง โดยมิได้ลดทอนลงแม้แต่น้อยเพราะเสิ่นชิงหลีตาย
จงอู๋ชีก็ดูจะรู้ตัวเช่นกัน "เจ้า..."
นางรีบมองไปที่กริชที่ถูกเสิ่นชิงหลีกำไว้ ไม่มีเลือด?
"เป็นไปได้อย่างไร?" จงอู๋ชีตะลึงงัน นางคือจอมปราชญ์เซียนนะ! การลอบโจมตีในระยะประชิดเช่นนี้ จะพลาดได้อย่างไร?
เสิ่นชิงหลีตรงหน้านางกลับกำลัง "เลือนหาย" กลายเป็นแสงสีม่วง กลายเป็นกระบี่เทพไท่อี!
และณ ตำแหน่งของกระบี่เทพไท่อี ร่างของเสิ่นชิงหลีก็ปรากฏขึ้น
เช่นนี้แล้ว วิชาเช่นนี้ ผู้ที่อยู่ ณ ที่นี้ไม่เคยพบเห็นมาก่อน!
กริชในมือของจงอู๋ชีสลายกลายเป็นเถ้าธุลี แตกดับ หายไป
ต่อให้เป็นอาวุธที่แข็งแกร่งเพียงใด ต่อหน้ากระบี่เทพไท่อีแล้ว ล้วนเป็นเพียงผักปลา
"ปฐพี จักรผ่า!"
เสิ่นชิงหลีไม่ให้เวลาแก่จงอู๋ชีในการหนีเอาชีวิตรอด
นางสะสมพลังมานานเพียงนี้ ก็เพื่อสังหารจงอู๋ชี!
ด้วยระดับฝึกตนของนาง ตามหลักแล้วย่อมไม่มีทางสังหารจอมปราชญ์เซียนได้
แต่พวกนางกลับให้เวลานางสะสมพลังนานเกินไป แถมจงอู๋ชียังอยู่ใกล้ชิดนางเกินไป จนไม่อาจหลบหลีกได้ทัน
กระบี่เทพฟาดฟันลง!
"คุ้มกาย!"
จงอู๋ชีรีบสำแดงอาวุธประจำตัว
แส้ปัดฝุ่นมรดกแห่งสำนักแม่พระขยายกายใหญ่โตออกมา
แต่มันไร้ผล...
อาวุธใด ๆ ก็ตาม ต่อหน้ากระบี่เทพไท่อี ล้วนราวกับหั่นผักแล่เนื้อ