ปีที่ 3 แห่งเต้าเอวี๋ยนของตำหนักเทวะ วันที่ 18 เดือน 9 วันเริ่มต้นฤดูหนาวแห่งแดนอายุวัฒนะ
เทพองค์ราชันคุนหลุน หยวนเหยี่ยนเมี่ยวเต้า และจักรพรรดินีสงครามศักดิ์สิทธิ์หงส์เพลิงหนานหลี เข้าพิธีอภิเษกสมรส
เหล่าเทพมาร่วมแสดงความยินดี เซียนทั้งปวงเข้าเฝ้าถวายคำนับ นับเป็นวันอันยิ่งใหญ่ที่วิถีใหม่แห่งตำหนักเทวะฟื้นคืน เงามืดจากศึกมหาภัยในที่สุดก็ผ่านพ้นไป
ซีหวังหมู่นั่งขัดสมาธิอยู่ด้านนอกตำหนักบรรทมของจวิ้นในเขตชั้นใน เนิ่นนานก็ยังไม่ลุกขึ้น มีเพียงนางเท่านั้นที่รู้ว่าจวิ้นไม่อยู่แล้ว
แม้แต่เสิ่นชิงหลีก็ยังไม่เข้าใจ มีเพียงซีหวังหมู่ที่เข้าใจทุกสิ่ง
ถึงอย่างไร นางก็มิได้เป็นเพียงผู้คุมเรือนจำแห่งตำหนักเต้า หากยังเป็นผู้พิทักษ์วิถีแห่งตำหนักเต้าอีกด้วย
‘องค์ราชัน’
ซีหวังหมู่ค่อย ๆ ลุกขึ้น แล้วคุกเข่าคำนับอย่างนอบน้อม
จวิ้นปฐมกาล ผู้เคยไร้เทียมทาน ฉุดตำหนักเทวะให้พ้นจากหายนะ ใช้พลังเพียงลำพังสะกดสวรรค์ทั้งปวง บัดนี้ไม่อยู่แล้ว
แม้เขาจะถ่ายทอดมรดกวิถีสืบต่อไป ผู้ที่เขาเลือกก็ทำให้ซีหวังหมู่ยอมรับได้ ทว่าคนผู้นั้นก็ไม่ใช่เขาอีกต่อไป
ซีหวังหมู่รู้ดีว่านางไม่มีวันได้พบเจ้านายคนเก่าอีก ไม่น่าแปลกใจที่เทวโองการหลายฉบับซึ่งจวิ้นออกมาในช่วงหลัง ล้วนมีฉบับหนึ่งว่าด้วยการเปลี่ยนศักราชของตำหนักเทวะ
วันสุดท้ายของศักราชก่อน องค์ราชันได้กลับคืนสู่ความว่างเปล่าไปแล้ว
วันแรกแห่งศักราชใหม่ คือวันที่ท่านซื่อจวินสืบทอดมรดกวิถีได้สำเร็จ และเป็นวันที่องค์ราชันวางใจ
ตลอดสามปีนี้ แม้จวิ้นยังเหลือเจตจำนงแห่งเต้าไว้เสี้ยวหนึ่ง ก็เพียงเพื่อรอท่านซื่อจวินกลับมา
นางกลับมาแล้ว เขาก็สลายไป
“ไม่ต้องเศร้าไป เขายังอยู่”
เสียงของเสิ่นคว่อดังขึ้นจากด้านหลังซีหวังหมู่
แผ่นหลังของซีหวังหมู่พลันเหยียดตรง นางเห็นเสิ่นคว่อในอาภรณ์แดงเพลิงก้าวผ่านนางไป ยืนอยู่หน้าประตูตำหนักบรรทมของจวิ้น
“เทพองค์ราชัน?” ซีหวังหมู่เอ่ยอย่างไม่เข้าใจ
เสิ่นคว่อมองเรือนพำนักเก่าของสหายผู้ล่วงลับ เขาเข้าใจดีอยู่ในใจว่าอีกฝ่ายเพียงถอยจากตำแหน่ง แต่ก็แปรเปลี่ยนเป็นเต๋าและเกิดใหม่