เสียงอุทานของโจวฉวนเฟิ่งทำให้คนทั้งงานเงียบกริบ
มรดกของปฐมกาลเทวะกลับถูกนักพรตระดับเซียนผู้หนึ่งได้รับรึ?
นี่...
ทุกคนทำใจยอมรับแทบไม่ไหว
ทว่าเสิ่นคว่อกลับเอ่ย “แค่แสงม่วงเท่านั้น อาจไม่ใช่ปฐมกาลเทวะก็ได้”
“ใช่แล้ว” จีว่านซิงพูดพร้อมรอยยิ้ม “ยอดอัจฉริยะสายอัสนี ก็มีแสงเช่นนี้”
“เจ้าสำนัก ข้ามีสายตาเฉียบแหลมหรือไม่? เสาตรวจมารทั้งสิบต้นสว่างขึ้น หมายความว่าศิษย์น้องเล็กเป็นอัจฉริยะด้านอัสนีมิใช่รึ”
“ใช่” จีว่านซิงเต็มไปด้วยความเอ็นดู “ศิษย์น้องเล็กของเจ้าผ่องแผ้วทั้งสิบราก สู่เต๋าเจิดจ้ากล้าแกร่งนัก ไม่ถูกปัจจัยภายนอกใดกระทบกระเทือน แท้จริงแล้วเป็นอัจฉริยะแห่งการบำเพ็ญ เด็กที่มีจิตใจเช่นนี้ จะตกสู่ความเป็นมารได้อย่างไร?”
“ทั้งสิบรากวิญญาณยังผ่องแผ้วทะลุปรุโปร่งถึงเพียงนี้ หายากยิ่งนัก” ทูตเซียนก็เอ่ยชมไม่หยุด “ผู้บำเพ็ญโดยทั่วไป ได้หกรากวิญญาณผ่องแผ้วก็นับว่าไม่ง่ายแล้ว นางกลับทั้งสิบรากวิญญาณล้วนผุดผ่อง”
ผู้บำเพ็ญนั้นมีรากวิญญาณมากกว่าคนธรรมดาสี่ราก กล่าวคือ จากรากวิญญาณทั้งหกคือ ตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ แล้ว เพิ่มมาอีกสี่ราก ได้แก่ รากใจ รากทุ่ง รากภูมิ และรากทะเล โดยทุ่งหมายถึงตันเถียน ภูมิหมายถึงระดับขั้นภูมิ ทะเลหมายถึงทะเลญาณ
สิ่งนี้พิสูจน์ได้ดีว่า เสิ่นชิงหลีไม่มีจิตคิดคดทรยศใดๆ เลย มีเพียงจิตเด็ดเดี่ยวสู่เต๋า และยังยืนยันอีกทางหนึ่งว่า คำพูดของนาง ไม่มีความเท็จเลย
“สำนักปี้ยวี่ ทารุณกรรมนาง ด่าทอนาง ใส่ร้ายนางจริงๆ!” ทุกคนเอ่ยอุทานด้วยความตกตะลึง มองไปยังผู้คนของสำนักปี้ยวี่ รู้สึกเพียงว่าคนที่สวมชุดเต๋าสีขาวหิมะเหล่านี้ ไม่สมควรสวมใส่เสื้อผ้าที่สะอาดเช่นนี้เลย
“คิดไม่ถึงเลยว่า จะเป็นคนที่ทั้งสิบรากวิญญาณผ่องแผ้ว มิน่าล่ะ ระดับขั้นร่วงหล่นมากเพียงนั้น ก็ยังสามารถยืนหยัดมั่นคงได้” โจวฉวนฉีพูดพึมพำกับตัวเอง หัวแม่มือเสียดสีกับนิ้วชี้โดยไม่รู้ตัว นี่คือสัญญาณว่าเขากำลังนึกรักใคร่ชอบพอ