"ท่านพ่อ?"
ตี้จิ้นสัมผัสได้ว่า เสิ่นคว่อ ยังอยู่!
แต่ตรงจุดเกิดเหตุกลับไร้เงาของเขาโดยสิ้นเชิง!
นี่มันอะไรกัน?
เขาแหงนมองท้องนภา พลันตะลึงค้างกับกลุ่มเมฆอสนีบาตน้ำแข็งที่กำลังสลาย!
"อ๊า!"
จิ่วหลีส่งเสียงร้องอ่อนเยาว์ขึ้นทันใด!
ตี้จิ้นลดสายตาลงมอง จ้องไปยังจุดที่เสิ่นคว่อสาบสูญ
เกล็ดหิมะโปรยปราย ก่อร่างเป็นเค้าโครงของเสิ่นคว่อ
ลำแสงหิมะรวมตัว ก่อเกิดเป็นเส้นชีพจรของเสิ่นคว่อ
"ว้าว~"
จิ่วหลีตาโต!
ยังทำแบบนี้ได้ด้วยหรือ?
เสี่ยวไป๋ก็จ้องมองอย่างตะลึงงัน
มองเสิ่นคว่อซึ่งถูกหลอมขึ้นใหม่จากน้ำแข็ง
เรือนร่างน้ำแข็ง กระดูกหยกงาม
มีตัวตนเช่นนี้จริงแท้ คือเสิ่นคว่อหลังขั้นแปลงเทพ!
"จ๊าก!"
ขนาดตี้จิ้นยังลิ้นห้อย
ทว่าเหตุใดกระแสลมปราณของพ่อตา ถึงให้ความรู้สึกคุ้นเคยเช่นนี้?
"ท่านพ่อ?"
เสิ่นชิงหลีก็ตื่นแล้วเช่นกัน
อสนีบาตเก้าสายยังมิได้บ่มเพาะนางจนเสร็จ
แต่นางกลับถูก 'ปลุก' ด้วยความเคลื่อนไหวใหม่จากทางเสิ่นคว่อ
ส่วนอสนีบาตที่ฟาดลงบนตัวนาง กลับกราดเกรี้ยวจนแทบคลั่ง!
เสิ่นชิงหลีหาได้สนใจสิ่งใดอีก ดวงตาจับจ้องบิดาตน
แปลงโฉมเป็น...
งดงามเกินไปแล้ว!
ยังเป็นบิดาของนางอยู่หรือไม่?
รู้สึกราวกับกระแสลมปราณเปลี่ยนไปจนสิ้นเชิง
เสิ่นชิงหลีหวั่นเกรงว่า จะเปลี่ยนบิดาของนางไปอีกคน
กระทั่งในห้วงคิดยังผุดภาพขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ—
ปีนั้น ภาพที่บิดาอุ้มอาจิ่นจากจากยอดเขาเซียนจื่อไป
ในความทรงจำของนาง บิดาในตอนนั้น ช่างเหมือนกับบิดาเบื้องหน้ายามนี้!
เย็นชา ไร้ซึ่งกลิ่นอายมนุษย์ ได้ยินนางวิ่งตามร่ำไห้ร้องเรียก เขาก็เพียงหันกลับมา ชายตามองเรียบเฉย ประหนึ่งไร้ซึ่งความสัมพันธ์ใดกับนาง นางหาใช่บุตรีของเขา