เสิ่นชิงหลีใช้เวลาค้นหาอยู่พักหนึ่ง จึงพบว่ามันคือของรางวัลจากป่าสิบทิศที่ได้รับมาก่อนหน้านี้กำลังฟักออกจากไข่?
“ในนี้มีอะไรกันแน่?” เสิ่นชิงหลีเปล่งเสียงด้วยความสงสัย
ลูกหงส์ทองคำตัวน้อยในมือของนาง และหงส์ไฟที่อยู่บนพื้น ต่างก็เข้ามาใกล้ไข่ที่แตกร้าว แล้วเพ่งพินิจอย่างถี่ถ้วน
ทว่า ไม่ต้องพูดถึงพวกมันเลย ต่อให้เป็นเสิ่นชิงหลีเองก็ยังมองไม่ออกว่าเป็นสิ่งใด
แต่สัญชาตญาณของนางก็บอกว่า ไม่ควรฝืนตรวจสอบจะดีที่สุด
“เอาล่ะ อย่ารบกวนมันเลย ปล่อยให้มันค่อย ๆ ดิ้นออกมาด้วยตัวเองเถิด”
“จิ๊~” หงส์ไฟผงกศีรษะอย่างว่าง่าย
เสิ่นชิงหลีจึงยกลูกหงส์ทองคำส่งให้มัน “เจ้าดูแลน้องสาวของเจ้าให้ดี”
“จิ๊!” หงส์ไฟผงกศีรษะอีกครั้ง! เต็มใจเป็นอย่างยิ่ง~
“เอาล่ะ ไปเล่นได้แล้ว” เสิ่นชิงหลีโบกมือ แล้วไปดูอาการของเสี่ยวไป๋อีกครั้ง
ทันใดนั้นนางก็ค้นพบอย่างน่าประหลาด ว่าเสี่ยวไป๋งอกปีกสีทองเหลืองอร่ามออกมาแล้ว!?
“นี่มัน... อิ้งหลง?” เสิ่นชิงหลีเองก็ยังไม่แน่ใจนัก
เหตุผลหลักก็คือ เสี่ยวไป๋สามารถแปลงเป็นมังกรได้ก็ทำให้นางรู้สึกเหลือเชื่อมากพออยู่แล้ว นี่มันยังสามารถแปลงเป็นอิ้งหลงแห่งยุคบรรพกาลได้อีก?
หากเป็นอิ้งหลงจริง ๆ ล่ะก็ ร้ายกาจสุด ๆ เลยนะ! ไม่ด้อยไปกว่าหลีหลีเลย กระทั่งดุดันยิ่งกว่าเสียด้วยซ้ำ
เพราะอย่างไรเสีย อิ้งหลงก็คือสายพันธุ์ที่สามารถสังหารฉีเซิ่งได้
ส่วนฉีเซิ่งก็คือจ้าวแห่งสัตว์อสูรกินเหล็ก
ดังนั้นเสิ่นชิงหลีจึงรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่าไม่น่าเป็นไปได้ แต่เมื่อคิดอีกครั้ง เสี่ยวไป๋อยู่กับนางมานานที่สุด ทั้งยังได้ดูดซับไอปฐมกาลสีม่วงมากที่สุด อีกทั้งทรัพยากรของเผ่ามังกรที่ยึดมาจากสกุลเผยก็ล้วนไม่เลว รวมถึง...
เขาเซี่ยงเซียงเองก็ปรากฏตัวในมิติคั่นกลางระหว่างที่มันกำลังเลื่อนขั้นช่วงวิกฤต ซึ่งส่งผลช่วยเหลืออย่างสมบูรณ์ต่อมัน ดังนั้น หากมองตามนี้ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เลย