ชั่วขณะนั้น เสิ่นชิงฮวงถึงกับยกนิ้วโป้งให้เสิ่นคว่อ!
ฝึกฝนสวามีให้อาหลีตั้งแต่เด็ก ความคิดของอาเล็กนี่ใช้ได้เลย
"สามีในเรือน?" ไม่รู้ว่าใครเอ่ยขึ้นมา
ทุกคนในที่นั้นจ้องตี้จิ้นด้วยสายตาประหลาด โดยเฉพาะเหล่าสตรีฝึกตน!
แน่นอนว่า พวกนางแอบดูมาตลอด เพียงแต่ก่อนหน้านี้แค่ลอบมอง ตอนนี้เปลี่ยนเป็นมองอย่างเปิดเผย
เพราะใบหน้าที่สะดุดตาเช่นนั้น ยากจะไม่สังเกตจริง ๆ คิดว่าเป็นคุณชายสกุลเสิ่นคนใด ที่ไหนได้กลับเป็นสามีในเรือนของเสิ่นชิงหลี!
ความเสียดายและอิจฉา เต็มแววตาพวกนาง
ส่วนเผยย่านซูที่ระแวงตี้จิ้นอยู่ก่อนแล้ว สีหน้าเปลี่ยนทันที!
เขารู้อยู่แล้ว ว่าเด็กนี่จะเป็นคู่แข่งคนสำคัญของเขา
"ท่านอาว์..."
"หยุดก่อน"
เสิ่นคว่อตัดบทคำพูดใด ๆ ของเผยย่านซู
"คู่บำเพ็ญที่ข้าเลี้ยงไว้ให้อาหลี รูปงาม และว่านอนสอนง่าย ล้วนเลี้ยงดูตามมาตรฐานบุตรเขย ใต้หล้าคงรู้ดีว่า บุตรสาวสกุลเสิ่น ไม่แต่งออกนอกบ้าน
ตอนนี้อาหลีไม่ใช่แค่คุณชายรอง แต่เป็นผู้นำตระกูลที่ถูกกำหนดไว้ ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะแต่งออก ดังนั้น สิ่งที่บุตรสาวสกุลเสิ่นต้องการมาตลอดคือบุตรเขย และต้องไม่ใช่คนไร้ค่าด้วย"
วาทะที่โวหารไพเราะนี้ ไม่มีข้อผิดพลาด!
ทุกคนพูดไม่ออก แม้แต่จี้ไป๋ก็เงียบงัน
มีเพียงตี้จิ้นที่พูดอย่างลำพองใจ "ใช่แล้ว ข้าคือสามีในเรือนของพี่สาว บุตรเขยสกุลเสิ่นต้องเป็นเช่นข้า!
อายุน้อย ร่างกายดี พรสวรรค์เลิศ นิสัยดี ที่สำคัญว่านอนสอนง่าย รู้ใจคน และที่สำคัญที่สุดคือตาไม่บอด ชอบพี่สาวที่งามที่สุดของข้าเพียงผู้เดียว ส่วนหญิงอื่นที่งามแต่รูปธรรมดา อย่างซูฉาฉา ศิษย์น้องเล็ก ข้าไม่ชายตามองด้วยซ้ำ"