สีหน้าของทุกคนในสำนักปี้ยวี่แปรเปลี่ยนไปหมด ใครจะไปคิด! เสิ่นชิงหลีที่เคยรักษาสัญญามั่นคงที่สุด พูดคำไหนเป็นคำนั้น กลับมาเล่นตลกกับพวกเขาเช่นนี้
“เจ้าไม่กลัวจิตเต๋าไม่มั่นคงหรือ?” ท่านเจ้าสำนักวี่เอ่ยถาม
“ไม่กลัว” เสิ่นชิงหลีทำสีหน้าไร้กังวล “นี่คือสิ่งที่พวกเจ้าสมควรได้รับ”
“อาหลี อย่าพูดเล่น” เผยย่านซูเอ่ยด้วยน้ำเสียงซับซ้อน “ข้ารู้ว่าเจ้าแค้นสำนักนัก มิอาจให้เจ้ายกโทษ แต่เมื่อเจ้ารับปากไว้ หากไม่ทำ ภายภาคหน้าจะเป็นอุปสรรคใหญ่หลวงแก่การบำเพ็ญของเจ้า อย่าใช้อารมณ์”
เสิ่นชิงหลีปรายตามองเขาปราดหนึ่ง “เจ้าก็ยังเป็นแบบนี้ ชอบออกคำสั่ง”
“ข้า” เผยย่านซูอธิบาย “ข้าหวังดีต่อเจ้า มาโดยตลอด”
“ขอบใจ” เสิ่นชิงหลียิ้มบาง “แต่ข้าไม่ต้องการ”
เผยย่านซูเหม่อมองนาง แต่นางกลับไม่มองเขา
“ทุกท่าน ไม่อยากขายหน้าเกินไปก็รีบไสหัวไป”
เสิ่นชิงหลีกวาดตามองไป๋เหรินซาน จ้าวเยว่ และคนอื่น ๆ ไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย
“สารเลว!” จ้าวเยว่อดไม่ไหว ยกมือขึ้นหมายจะตบหน้าเสิ่นชิงหลี!
“เพี๊ยะ!” ฝ่ามือหนึ่งกลับตบลงบนใบหน้าจ้าวเยว่ก่อน
เจ็บจนจ้าวเยว่ตาลายไปหมด แต่นางกลับยังไม่รู้ว่าใครลงมือ
“ไสหัวไป” เสิ่นจิ้นยืนอยู่ตรงหน้าเสิ่นชิงหลี ดวงตาสีดำสนิทก้นบึ้ง เต็มไปด้วยความเย็นชาเหยียดหยาม
คำว่า “ไอ้ลูกชั่ว” ที่จ้าวเยว่กำลังจะด่าออกมา ก็ติดคาอยู่ในลำคอ
เสิ่นคว่อ จีว่านซิง และคนอื่น ๆ ก็ออกมาแล้ว จีว่านซิงมองไป๋เหรินซาน “ท่านเจ้าสำนักไป๋ สำนักเทียนซิงของเราไม่ต้อนรับพวกท่าน เชิญออกไป”
“เสิ่นชิงหลี! เจ้าตายดีไม่ได้!” กู้ฉือเฮ่อพลันสาปแช่งด้วยความเดือดดาล
แววตาของเสิ่นคว่อมืดลงฉับพลัน กลิ่นอำนาจอันทรงพลังบดขยี้จนกู้ฉือเฮ่อ “ตุบ” คุกเข่าลงกับพื้น