—ข่าวจากเผยย่านซู
สีหน้าของเสิ่นชิงหลีพลันเคร่งขรึมลง!
“ท่านพ่อ พวกเราไปสำนักซู่หนี่ว์กัน”
นางไม่มีวันยอมให้ศัตรูที่สังหารมารดาลอยนวลไปได้!
เสิ่นคว่อไม่ได้ถามอะไร เพียงทำตามทุกสิ่งที่บุตรสาวร้องขอ
เสิ่นเยวียนกลับประหลาดใจ “เหตุใดจู่ ๆ ถึงจะไปสำนักซู่หนี่ว์? อีกอย่าง จ้าวเยว่ก็อยู่ที่สำนักซู่หนี่ว์อยู่แล้วมิใช่หรือ?”
“เรื่องมันยาว” เสิ่นชิงหลีพยายามเล่าให้กระชับที่สุด
ในที่สุดเสิ่นเยวียนก็เข้าใจ เสิ่นตัวพลันมองเสิ่นคว่ออย่างจนคำพูด
“เป็นไปไม่ได้ ข้าไม่มีทางจำคู่บำเพ็ญของตนผิด” เสิ่นคว่อยืนกราน!
“ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่าท่านจำผิดจริง ๆ” เสิ่นตัวนวดขมับ “อาหลี อาสี่จะไปกับเจ้าด้วย”
“ไม่ต้อง แผนเคลื่อนทัพยังคงเดิม ท่านต้องเป็นผู้บัญชาการ” เสิ่นชิงหลีเรียกจี๊ ๆ ออกมา ก่อนเอ่ยลาอย่างเด็ดขาด “ข้ากับท่านพ่อไปเดี๋ยวเดียวก็กลับ”
เสิ่นเยวียนยังคงกังวล “เกรงว่าจะมีแผนร้าย”
“ไม่มีทาง ข้าไปอย่างเปิดเผย ใครจะกล้าลงมือกับคุณหนูใหญ่แห่งสกุลเสิ่น?”
“ท่านลุงใหญ่ อาสี่ พี่ชายทุกท่าน ข้าขอตัวก่อน”
เสิ่นชิงหลีพูดจบก็ลากบิดาขึ้นไปบนหลังของจี๊ ๆ แล้ว
หงส์ไฟร้องกังวานกลางนภา ก่อนแปรเป็นสายแสงสีเพลิงพุ่งไปยังทิศทางที่ตั้งของสำนักซู่หนี่ว์
“ช่างใจร้อนเสียจริง” เสิ่นตัวทอดถอนใจ
“ข้าก็อยากตามไปด้วยเหมือนกัน” เสิ่นชิงฉือกล่าวอย่างเสียดาย
“ตามไป? หึ พวกเจ้าทุกคนต้องกลับไปรับโทษ!” เสิ่นเยวียนตวาดเสียงเย็น
เสิ่นชิงโม่ก้มหน้า “ข้าดูแลอาหลีไม่ดี ยังต้องให้อาหลีมาช่วยข้าอีก”
“กลับไปฝึกฝนให้ดีทุกคน” เสิ่นตัวมองไปยังทิศที่เสิ่นชิงหลีจากไป “พวกเจ้าเป็นพี่ชายแท้ ๆ แต่กลับสู้เด็กสาวคนเดียวไม่ได้ ยังมีหน้าอีกหรือ? เมื่อก่อนข้าพูด พวกเจ้ายังไม่เชื่อ ตอนนี้เชื่อแล้วหรือยัง?”
“เชื่อแล้ว” บรรดาบุตรชายสกุลเสิ่นขานรับพร้อมกัน ทว่าไม่ได้หดหู่มากนัก