เรือนรับรองอาคันตุกะ
เสิ่นชิงฮวงกำลังงุนงง!
น้องเล็กออกไปข้างนอกดี ๆ กลับลากเจ้าหนุ่มน้อยคนหนึ่งกลับมาได้อย่างไร?
เด็กนี่ไร้มารยาทเสียจริง พอเห็นอาผู้น้อยของเขาก็ร้องเรียก "ท่านพ่อ" เลย?
"ไอ้หนูนี่ฉวยโอกาสชัด ๆ!" เสิ่นชิงฮวงรีบลงไปตวาดปราม
ทว่าเสิ่นคว่อกลับตอบรับ แล้วยังถามว่า "เจ้ากลับมาได้อย่างไร?"
เสิ่นชิงฮวง: ……
"ท่านพี่ใหญ่ นี่อาจิ่น"
"ข้า..." เสิ่นชิงฮวงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจแจ่มแจ้ง "บุตรบุญธรรมของอาผู้น้อยน่ะหรือ?"
"ใช่" เสิ่นชิงหลีพยักหน้า
ตี้จิ้นกอดเสิ่นคว่อไว้แล้ว "ท่านพ่อ"
"ปล่อยมือ" เสิ่นคว่อขมวดคิ้วดึงเจ้าหนุ่มนี่ออก
ตี้จิ้นจึงคารวะเสิ่นชิงฮวง "ท่านพี่ใหญ่"
เสิ่นชิงฮวง: "…… อืม"
แม้จะรู้สึกแปลก ๆ เหมือนถูกเอาเปรียบ แต่หากเป็นบุตรบุญธรรมของอาผู้น้อย เรียกเขาว่าท่านพี่ใหญ่ก็ไม่ผิด
"สูงขึ้น โตขึ้น" เสิ่นคว่อขมวดคิ้วลึกยิ่งกว่า มองดูแล้วไม่เหมือนเด็กหนุ่มอายุสิบหกเลยนะ?
ตี้จิ้นไม่แก้ตัวด้วย ยังนั่งลงเสียอีก "เวียนหัวนิดหน่อย"
"เจ้ารักษาตัวก่อน" เสิ่นชิงหลีกล่าวทันที "ท่านพี่ใหญ่ ให้อาจิ่นอยู่เรือนของท่านก่อน ท่านไปอยู่รวมกับท่านพ่อของข้าไปพลาง ๆ ก่อนได้หรือไม่?"
"ได้ก็ได้อยู่หรอก เหตุใดจึงบาดเจ็บ?" เสิ่นชิงฮวงกำลังคิดในใจว่า "ไร้ประโยชน์เกินไปแล้ว"
เสิ่นชิงหลีจึงเล่าเรื่องที่เพิ่งประสบมา เสิ่นชิงฮวงกับเสิ่นคว่อฟังไปพลางใจก็พลอยลุ้นระทึกขึ้นคอ!
จากนั้นเสิ่นชิงฮวงก็รีบพยุงตี้จิ้น "มาเถิด น้องชาย ข้าส่งเจ้าไปที่เรือนข้าก่อน"
"ไม่ต้องลำบากท่านพี่ใหญ่เลย ข้าไปเองได้" ใบหน้าซีดเซียวของตี้จิ้น ทำให้จิ่วหลีที่แอบมองเขาแทบอยากจะกลอกตามองบนอีกครั้ง!
"สมควรแล้ว" เสิ่นชิงฮวงไม่เพียงส่งตัวไปถึงที่ด้วยตนเอง ยังสั่งให้หมอที่ติดตามมาช่วยดูอาการบาดเจ็บอย่างดี เมื่อทราบว่าอาการบาดหนักก็ยิ่งวิตกกังวล