“ได้”
เสิ่นชิงหลีตอบรับ
“อาจารย์น้อย ไม่สิ เสิ่นชิงหลี”
เสียงของซีหวังหมู่ดังขึ้น
ไม่เพียงมีเสียงของนาง ยังมีเสียงของเหล่าเทพทั้งตำหนักเทวะด้วย
“เจ้าทำให้พวกเราผิดหวังยิ่งนัก”
นอกจากไท่ซั่งแล้ว เทวะขั้นปฐมภูมิจากตำหนักเต้าอีกสี่องค์ต่างก็มาถึง
พวกเขายืนตระหง่านอยู่เหนือผู้คน ล้อมอยู่ทั้งสี่ทิศ ก้มมองเสิ่นชิงหลีและพวกพ้อง
ทว่าเสิ่นชิงหลีไม่แม้แต่จะมองพวกเขา นางยื่นมือไปทางตี้เอ้อ “เอามา”
“ไว้ค่อยพูดกันหลังออกไปก่อน” ตี้เอ้อเก็บขวดกระเบื้อง “เจ้าไม่ต้องกังวล พวกเรามีวิธีพาเจ้าออกไปแน่”
“หึ!” ซีหวังหมู่แค่นเสียงเย็นชา “ช่างปากกล้านัก! ทหารสวรรค์ จงปรากฏ!”
สิ้นคำสั่ง ทหารสวรรค์นับไม่ถ้วนก็ผุดขึ้นซ้อนทับกันทั่วทุกทิศ…
จิ่วหลีตาค้าง “อาหลี คราวนี้คงไปไม่ได้จริง ๆ แล้ว”
ตี้เอ้อขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ยังคงไม่ตื่นตระหนก
ทว่าเขายังไม่ทันได้พูดอีกครั้ง
“ตาย!”
เจี่ยนอู๋จี๋พลันพุ่งเข้าโจมตี!
เมิ่งจางกับเสากวานอู่ลงมือจู่โจมเสิ่นชิงหลีพร้อมกัน หมายปลิดชีวิตนาง!
การโจมตีเต็มกำลังของสามเทพจักรพรรดิทำให้ซีหวังหมู่และเทพอีกสี่องค์ตกตะลึง
“ฉัวะ!”
แส้มังกร!
“โฮก!”
ขวานพยัคฆ์!
“เคร้ง!”
โล่เต่า!
ศาสตราเทพทั้งสามฟาดใส่เสิ่นชิงหลีพร้อมกัน
หัวใจของทุกคนพลันเต้นระทึก!
ไม่ว่าใครในที่นี้ นี่นับเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเทพจักรพรรดิทั้งสามทุ่มสุดกำลังถึงเพียงนี้!
แม้แต่ยามศึกมหาภัยก็ยังไม่เคยเห็น ช่างน่าขันสิ้นดี…
เทพธิดาหมิงเยวี่ย หนึ่งในห้าเทพ เผยแววเวทนาในดวงตา แทบจะหันหน้าหนี
“นี่มัน…”
เทพองค์หนึ่งอุทานขึ้นด้วยความตกใจ
เทพธิดาหมิงเยวี่ยใจสั่นสะท้าน!
ตี้เอ้อเองก็เผยสีหน้าปลาบปลื้ม
ถึงกับใช้วิชาเทพชั่วร้ายเช่นนี้ ตำหนักเทวะย่อมไม่มีทางยอมรับเสิ่นชิงหลีอีกต่อไป