แสงจันทร์ดั่งแพรขาว ผ้าบางดั่งปีกจั๊กจั่น ผิวกายดั่งหยกงาม เกศาดั่งหมึกสาด
แต้มริมฝีปากแดง เขียนคิ้วคมดุจกระบี่ จมูกโด่งรับกับเนตรดำขลับ ลำคอระหง นิ้วมือขาวผ่องดั่งหยก...
ชั่วพริบตานั้น เสิ่นชิงหลีมีความคิดเดียวในหัว นี่ น้อง ชาย?
วินาทีต่อมา นางรีบกระชากผ้าห่มคลุมวสันตภาพที่บังเกิดเต็มห้องนี้ไว้!
"ทำบ้าอะไร!" เสิ่นชิงหลีถึงกับตาลอย
นางเองก็ไม่รู้ตัวว่าน้ำเสียงสับสนปนเป
คนเราเมื่อตื่นตระหนกก็จะดูยุ่งวุ่นวาย นางตั้งท่าจะลุกไปดื่มน้ำตามสัญชาตญาณ
แต่เพิ่งขยับตัวก็ถูกดึงรั้งไว้ "พี่สาวไม่ได้เรียกข้ามาหรอกหรือ?"
"ข้าเรียกที่ไหน! เจ้าพูดเหลวไหล! เจ้าอย่ามาพล่าม!" เสิ่นชิงหลีสะบัดมือตี้จิ้นเหมือนจับของร้อน
ตี้จิ้นไม่ยอมปล่อย "พี่ หน้าแดงแล้ว"
"ข้าเปล่า!" เสิ่นชิงหลีปฏิเสธทันควัน "เจ้ารีบปล่อยมือเดี๋ยวนี้!"
"ได้ๆ" ตี้จิ้นทำตามแต่โดยดี "พี่บอกไม่มีก็ไม่มี พี่สาว ข้าว่าเสื้อผ้าชุดนี้ไม่ดีตรงไหนหรือ?"
"ใครให้เจ้าแต่งตัวแบบนี้" เสิ่นชิงหลีจนใจ "นี่มันสมควรหรือ? เจ้า..."
รู้สึกว่าตนสงบลงได้บ้างแล้ว เสิ่นชิงหลีหันกลับมาจะสั่งสอนน้องชาย ก็เห็นเขาโผล่ออกมาจากผ้าห่มพอดี
เสิ่นชิงหลีดึงผ้าห่มคลุมเขากลับไปทันที! แต่เขากลับฉวยโอกาสล้มตัวลงนอน ทำให้นางล้มทับลงมาบนตัวเขา แถมยังยกมือขึ้นกุมท้ายทอยนางไว้...
สี่ตาประสาน!
เสิ่นชิงหลีเขินอายแทบตาย!
"พวกเจ้ากำลังทำอะไร?"
เสิ่นคว่อโผล่มาอีก ทั้งยังเห็น ทั้งยังถาม!
เสิ่นชิงหลีรู้สึกราวกับว่าทั้งสองชาติภพไม่เคยน่าอายเท่านี้มาก่อน
ซ้ำร้ายตี้จิ้นยังพูดอีก "ท่านพ่อ? ถือโอกาสให้สมชื่อก็แล้วกัน"
เสิ่นคว่อปวดหัว! อะไรคือถือโอกาสให้สมชื่อ? พูดจาอะไรเหลวไหล?