"เจ้าพังทลายทำไม? ภรรยาเจ้านังซู่หนี่นั่นมันหญิงอสรพิษ ไม่ใช่แม่ของอาหลีสักหน่อย เจ้าทำหน้าเหมือนถูกสวมเขาซะอย่างนั้น จะขยะแขยงใคร?" จิ่วหลีเอือมระอาเต็มที
เทพเซียนตนอื่นก็รู้สึกว่าเสากวานอู่พังทลายอย่างไร้เหตุผลสิ้นดี ตอนซู่หนี่ว์ดับสูญ เขายังสงบนิ่งอยู่เลย มาบัดนี้กลับเป็นเช่นนี้ เอ่อ... พลันอดสงสารฉินซู่หนี่ไม่ได้
ทว่า...
"หนี่ว์ตี้ผู้เป็นหงส์เพลิงกับเทพองค์ราชันคุนหลุน พวกเขา... พวกเขาแต่งงานกันแล้วหรือ?"
"ไม่ใช่ๆ พวกเขามีธิดาด้วยหรือ?"
"ทั้งยังโตปานนี้..."
เหล่าเทพเซียนที่อยู่ ณ ที่นั้นล้วนรู้สึกสุดจะคาดคิด! ทว่ากลับรู้สึกว่า... ราวกับมันควรเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว?
"ข้าเข้าใจแล้ว! มิน่าล่ะถึงได้มีหงส์อัคคีแห่งสี่เทพวิญญาณตนที่สอง"
"อีกฝ่ายคือเทพองค์ราชันคุนหลุน จะธรรมดาได้อย่างไร"
"จริงด้วยแฮะ"
เทพองค์ราชันคุนหลุน บุปผาแห่งยอดผาที่ถือกำเนิดจากฟ้าดิน!
เทวะขั้นปฐมภูมิยังฟื้นคืนชีพได้ การให้หนี่ว์ตี้ผู้เป็นหงส์เพลิงให้กำเนิดธิดาที่หลอมรวมฤทธิ์เทวะของพวกเขา ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย
"มิน่าอาจารย์น้อยกับท่านซื่อจวินถึงสนิทสนมกัน" ไท่จินเองก็รู้สึกว่าตนเข้าใจแจ่มแจ้งอีกครั้ง องค์ราชันกับเทพองค์ราชันคุนหลุนสนิทสนมกัน บุตรหลานของพวกเขาย่อมสนิทสนมกันเป็นธรรมดา หากเทียบกับแดนอายุวัฒนะ นี่นับว่าเป็นเพื่อนรักกันตั้งแต่เล็กเลยทีเดียว
ฝั่งเซียนแห่งคุนหลุนเล่า ก็ร่ำไห้อีกแล้ว!
ก็ด้วยเพราะล้วนแปลงจากบุปผาพฤกษา จึงอ่อนไหวและเปี่ยมอารมณ์กว่า
"ธิดาของเทวะขั้นปฐมภูมิ? ภูตเฒ่าคุนซานน่ะไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่เช่นนั้นคงร่ำไห้ตายไปแล้ว"
เหล่าเซียนแห่งคุนหลุนที่กำลังเช็ดน้ำตา ต่างพากันหวนคิดถึงภูตเฒ่าคุนซานผู้เฒ่าชราเป็นอย่างยิ่ง เขาต้องยังคงตามหาเทพองค์ราชันคุนหลุนสุดชีวิตเป็นแน่