เสิ่นคว่อลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท ใบหน้าขาวดุจหยกถึงได้กลับมามีสีเลือดขึ้นบ้าง
“ท่านพ่อวางใจ” ตี้จิ้นที่ขึ้นมาพากลับที่นั่งปลอบประโลม “ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก”
“ทำไมเจ้าไม่เตือนข้าก่อน” เสิ่นคว่อพูดอย่างขุ่นเคือง “ดูข้าตลกใช่ไหม”
“ข้ากล้าที่ไหน” ตี้จิ้นบอกความบริสุทธิ์ใจ “ข้าก็มัวแต่มองพี่สาว ไม่ได้ใส่ใจเรื่องอื่นนี่”
เสิ่นคว่อรู้ว่าเขาพูดความจริง จึงไม่ได้หาเรื่องต่อ
“แค่ก ๆ~” จิ่วหลียังพ่นควัน แต่ตัวนางไร้รอยขีดข่วน
ทุกคนตะลึง! รู้ว่ามันคือสัตว์อสูรกินเหล็ก แต่มันก็เหมือนแมวน้อยขดอยู่ข้างขาเสิ่นชิงหลีตลอด ใครจะคิดว่ามันอ้าปากกลืนอัสนีเก้าสายได้รวดเดียว!
นั่นคืออัสนีที่สายเดียวก็ระเบิดจอมปราชญ์เซียนธรรมดาตายได้! พุ่งมาพร้อมกันเก้าสาย ต่อให้เป็นจอมปราชญ์เซียนขั้นสูงสุดที่มีโอสถรวมปราณเทพในกายก็ยังสะท้าน!
สัตว์อสูรกินเหล็กนี่ เปลี่ยนชื่อเป็นสัตว์อสูรกินอัสนีเถอะ
“จิ่วหลีไม่เป็นไรใช่ไหม” เสิ่นคว่อกังวลเล็กน้อย
ตี้จิ้นบอกให้เขานั่งสงบ “หนังมันหนาเนื้อมันหนึบ จะเป็นอะไรไป”
“เมื่อกี้ก็ตกใจข้าแทบวิญญาณหลุด” เสิ่นเยวียนและบุตรชายเสิ่นชิงฮวงต่างเอามือทาบอก
พูดจริง ๆ เถอะ ถ้าหัวใจไม่ดีพอ เจอศึกผันผวนปั่นป่วนขนาดนี้ เอาชีวิตพวกเขาได้แน่
เสิ่นจิ้งได้แต่กล่าว “ดีที่ได้กินโอสถยืดอายุแล้ว”
ไม่ใช่พูดเล่น สภาพกึ่งเป็นกึ่งตายของเขาก่อนหน้านี้ ตกใจหนนี้คงดับดิ้นไปแล้ว
“ท่านพี่ รีบมา” เสิ่นเยวียนไม่เล่นด้วย ให้เสิ่นตัวรีบนำทัพหัวกะทิสกุลเสิ่นมาเร็วเข้า! ไม่อย่างนั้น คนหยาบกร้านอย่างพวกเขาไม่เป็นไร แต่สำคัญคืออาหลีจะถูกหน่วงตัวไว้!
“ใช่ ๆ ๆ รีบให้ท่านอาสี่มา” เสิ่นชิงฮวงก็มองเห็นลางแล้ว ว่าอีกประเดี๋ยวต้องเกิดศึกนองเลือดแน่
ทว่าจุดที่พวกเขาสนใจนั้น แตกต่างจากคนอื่นอย่างสิ้นเชิง เช่นพวกสุนัขเฒ่าหวง พวกเขาอยากรู้เพียงว่า อัสนีโอสถถูกกลืนไปแล้ว แล้วโอสถรวมปราณเทพนั้นสำเร็จหรือไม่
ท่านบรรพชนต้งเทียนสีหน้าขึงขัง “ต่อให้หลอมเป็นโอสถ ก็คงเป็นโอสถรวมปราณเทพธรรมดากระมัง เพราะไม่ได้อาบอัสนีโอสถ”