เห็ดเทพเก้าผลัดเป็นโอสถเทพขั้นยอดโดยกำเนิด!
ไม่ใช่แค่โอสถระดับสูงสุด แต่เป็นโอสถเทพขั้นยอด!
เพราะเห็ดเทพเก้าผลัดมีฤทธิ์เทวะทั้งเก้าธาตุอยู่ในตัว!
แม้ไม่ใช้ปรุงเป็นโอสถ แค่กินเข้าไปตรง ๆ ก็รักษาบาดแผลของเทวะขั้นปฐมภูมิได้
และยิ่งสดใหม่เท่าใด ฤทธิ์ก็ยิ่งดีที่สุด เพราะสรรพคุณยาไม่สูญเสียไปแม้แต่น้อย
“นางไปหาเห็ดสดใหม่เช่นนี้มาจากไหน!”
“นางเก็บรักษามันได้อย่างไร!”
“ดูเหมือนเพิ่งเก็บมาเลย!”
“……”
เหล่าเทพต่างพากันตื่นตะลึง
แม้แต่ไท่ซั่งเองยังตาค้าง
เมื่อครู่เขาเพียงยกเห็ดเทพเก้าผลัดขึ้นมาเป็นตัวอย่าง
แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นเห็ดเทพเก้าผลัดที่สดใหม่ถึงเพียงนี้เสียหน่อย หากสดใหม่ขนาดนี้ นอกจากเพิ่งเก็บมา ก็มีเพียงเทพองค์ราชันคุนหลุนที่ทำได้ ต่อให้เก็บมานานแล้วก็ยังคงฤทธิ์ยาไว้ได้โดยไม่สูญเสีย
หากไม่ใช่เพราะก่อนหน้านี้เทพองค์ราชันคุนหลุนแสดงสัญญาณฟื้นคืนชีพออกมา เขาคงอยากถามว่า…
“จักรพรรดิหนุ่มเสิ่นคือเทพองค์ราชันคุนหลุนกลับชาติมาเกิดหรือ?” ใครคนหนึ่งถามคำถามเหลวไหลนี้ออกมา
แม้เทพองค์ราชันคุนหลุนจะมีสัญญาณฟื้นคืนชีพแล้ว คนผู้นั้นก็ยังอดถามไม่ได้! มิฉะนั้นเขาก็ไม่เข้าใจจริง ๆ!
ทุกคนล้วนเงียบงัน แม้จะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ก็คิดคำโต้แย้งไม่ออกจริง ๆ
เห็ดเทพเก้าผลัดในมือเสิ่นชิงหลีเองก็ถูกเปลวเทพอัคคีเร่งฤทธิ์จนถึงขีดสุด ส่งกลิ่นหอมของวิญญาณเข้มข้นอบอวลออกมา
แม้แต่จิ่วหลี เจ้าตัวแสบที่เลือกกิน ก็ยังถูกกลิ่นหอมยั่วจนเอ่ยว่า “อยากงับสักคำแล้ว อ๊าว~”
ตอนยังขึ้นอยู่บนพื้นดิน มันไม่เคยคิดจะงับสักครั้ง แล้วเหตุใดตอนนี้ถึงมีกลิ่นคล้ายจี๊ ๆ อยู่ด้วยนิดหนึ่งล่ะ?
“นี่นางกำลังจะปรุงโอสถหลอมจิตระดับสูงหรือ?” ทุกคนต่างเฝ้ารอด้วยใจจดจ่อ!
การที่เสิ่นชิงหลีมีโอสถหลอมจิตระดับสูง กับการที่นางปรุงโอสถหลอมจิตระดับสูงได้ เป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง!