“เจ้าไม่ได้ลงมายังโลกเบื้องล่างพร้อมกับผู้ส่งสารของท่านแม่ข้าหรือ? เหตุใดจึงไม่รู้ว่าท่านแม่ข้าหน้าตาเป็นเช่นไร?” เสิ่นชิงหลีครุ่นคิด นี่มันไม่ถูกต้องนะ
จิ่วหลีเองก็จ้องมองตี้จิ้น มันรู้สึกประหลาดเช่นกัน! แต่มันแค่มองแวบหนึ่งก็หันไปจับหูตัวเอง หวาดกลัวยิ่งนัก~
“นั่นเป็นเหตุบังเอิญ” ตี้จิ้นเอ่ย “ข้าจะมีโอกาสได้พบเห็นนีสตรีหงส์เพลิงได้อย่างไร? พี่สาวก็รู้ ข้าเติบโตในแดนอายุวัฒนะตั้งแต่เล็ก”
คำพูดนี้…
จิ่วหลีที่กำลังหันหนีพลันกลอกตา!
เหอะเหอะ!
เหอะเหอะเหอะ!
หลอกอาหลี!
แต่เสิ่นชิงหลีเข้าใจ เขาพูดความจริง
“ขออภัย” เสิ่นชิงหลียังเอ่ยขอโทษ
เทพบุตรแห่งแดนเทวะ กลับถูกบีบให้ต้องมาอยู่แดนอายุวัฒนะแต่เล็ก มิใช่เรื่องน่ายินดีแต่อย่างใด
ทว่าสำหรับตี้จิ้นแล้ว เขากลับเต็มใจยิ่ง “ข้าดีใจ”
เสิ่นชิงหลีหาได้รู้สึกดีใจไม่ และกล่าวต่อว่า “รอเรากลับขึ้นไป เจ้าพาข้าไปพบบรรดาคนในตระกูลของเจ้าที”
ใจของตี้จิ้นรัดแน่น “อย่างไรหรือ? ไม่ไปไม่ได้หรือ ข้าไม่อยากกลับไป”
คำตอบของเขาเกินความคาดหมายของเสิ่นชิงหลี “เจ้าไม่กลับไป?”
“จะกลับไปไย? บ้านของข้าก็อยู่ที่สกุลเสิ่น แต่ก่อนก็ใช่ บัดนี้ยิ่งใช่หนักขึ้น พี่สาวคิดจะกลับคำหรือ?”
“อะไรกันยุ่งเหยิงไปหมด ข้าจะกลับคำเรื่องใด?”
“สามีในเรือนอย่างไรเล่า!” ตี้จิ้นเจียนจะร่ำไห้ “ข้าเป็นบุตรเขยของเจ้าแล้ว เจ้ายังจะขับไล่ข้าอีกหรือ?”
เสิ่นชิงหลี: “…ท่านพ่อแค่กล่าวลอย ๆ ท่านพี่ชาย ท่านอาทั้งหลายก็เอ็ดตะโรไปอย่างนั้น เจ้าอย่าถือสาเลย รอข้าบรรลุขั้นแปลงเทพ…”
“เจ้าก็จะฟันสามีในเรือนทิ้ง? พี่สาวผู้ไร้ใจ!” ตี้จิ้นยิ่งดูน่าสงสารเข้าไปใหญ่
เสิ่นชิงหลีรู้สึกเพียงว่าเส้นเอ็นบนศีรษะจะปูดโปนขึ้นมาแล้ว “ข้ามิได้จะฟันเจ้า!”