ภายในตำหนักเซียนจื่อ เงียบสนิทราวกับป่าช้า
ทุกคนต่างอึ้งงันกับคำพูดของเสิ่นชิงหลี
ครู่ต่อมา จ้าวเยว่ตะคอกด้วยความโกรธ "ลูกอกตัญญู เจ้ารู้ตัวไหมว่าเจ้ากำลังพูดอะไร!"
"เซียนจื่อจ้าว ตามที่ท่านได้ยิน ข้ารู้ดีว่าข้ากำลังพูดอะไร" เสิ่นชิงหลีมีแววตาเย็นชาอย่างที่สุด "ตั้งแต่ข้าเริ่มฝึกตน ท่านไม่เคยสอนวิธีฝึกตนให้ข้าเลยสักครั้ง ไม่เคยสอนวิทยายุทธ์ของยอดเขาเซียนจื่อให้ข้าเลยเช่นกัน
สิ่งที่ข้าเรียนรู้ ล้วนมาจากการสืบทอดที่ตื่นขึ้นจากจิตวิญญาณหงส์! ไม่เกี่ยวข้องกับท่าน ไม่เกี่ยวข้องกับยอดเขาเซียนจื่อ และไม่เกี่ยวข้องกับสำนักปี้ยวี่แม้แต่น้อย!"
คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป!
จ้าวเยว่เองก็มีสีหน้าเขียวคล้ำอย่างยิ่ง เรียกนางว่าเซียนจื่อจ้าวอีกแล้ว ไม่ใช่แม่หรืออาจารย์ และยังพูดจาเหลวไหลเช่นนี้!
"ตั้งแต่ต้นจนบัดนี้ พวกท่านก็ไม่เคยให้ข้าเข้าสำนักปี้ยวี่! ท่านเจ้าสำนักไป๋ ป้ายศิษย์ของข้าไม่มีอยู่ในตำหนักป้ายวิญญาณที่ท่านดูแล" เสิ่นชิงหลีพูดอย่างตรงไปตรงมา!
นางเคยสาบานไว้เมื่อชาติก่อน ว่าจะไม่มีวันเข้าสำนักปี้ยวี่!
หลังจากเกิดใหม่ นางถึงเพิ่งนึกได้ว่า แท้จริงแล้วนางไม่เคยเข้าสำนักปี้ยวี่เลย!
น่าขันนัก ชาติก่อนนางทำงานหนักให้สำนักปี้ยวี่ตลอด จนกระทั่งถูกพวกเขาสูบเลือดสูบเนื้อจนหมด แล้วทิ้งขว้าง
ก็ดีแล้ว โชคดี!
นางไม่เคยเข้าสำนักปี้ยวี่เลย!
"ข้าไม่เคยเป็นศิษย์สำนักปี้ยวี่ และไม่เคยได้รับบุญคุณแม้แต่น้อยจากสำนักปี้ยวี่ของพวกท่าน แต่พวกท่านกลับแย่งกระดูกหงส์ของข้าไปให้ศิษย์ในสำนักใช้! ข้าขอถามพวกท่านว่า ทำกันแบบนี้ได้อย่างไร?" เสิ่นชิงหลีถาม!
"เจ้า..." ไป๋เหรินซานมองไปทางจ้าวเยว่ แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและฉงน "เจ้าไม่ได้ให้อาหลีเข้าสำนักปี้ยวี่หรือ?"
จ้าวเยว่มีสีหน้ายากจะบรรยาย แต่นางก็พูดว่า "นางเป็นลูกสาวข้า เกิดมาก็เป็นศิษย์สำนักปี้ยวี่ เหตุใดต้องมีพิธีรีตองจุกจิกพวกนั้นด้วย?"
"ใช่แล้ว" ยอดคนอื่น ๆ และผู้อาวุโสต่างพยักหน้า นี่เป็นกฎที่สำนักปี้ยวี่ยอมรับกันโดยปริยายจริง ๆ ตลอดมาบุตรของยอดแต่ละคนต้องเข้าสำนักปี้ยวี่ เพื่อป้องกันเคล็ดวิชาสำคัญของสำนักรั่วไหล
แต่เสิ่นชิงหลีกลับหัวเราะเยาะ "ลูกสาวของท่าน? นั่นก็เป็นเรื่องเมื่อก่อน ตอนนี้ ข้าเสิ่นชิงหลีไม่มีความเกี่ยวข้องกับท่านแม้แต่น้อย!"
"เดรัจฉาน!" จ้าวเยว่เดือดดาลอย่างยิ่ง "กระทั่งแม่แท้ ๆ ยังไม่ยอมรับ! เจ้าตกสู่มารแล้วหรือ! มีเพียงผู้บำเพ็ญมารเท่านั้นที่ไม่สนใจใยดีญาติมิตร! เนรคุณเช่นนี้ ดูท่าคงต้องกำจัดเจ้าเสียแล้ว!"
สิ้นเสียง จ้าวเยว่ก็พุ่งเข้าหาเสิ่นชิงหลีจากระยะไกล!
จ้าวเยว่เป็นผู้แข็งแกร่งระดับเสวียนจง หากเอาจริงขึ้นมา เสิ่นชิงหลีหาใช่มือนางไม่
พลังเสวียนจงอันทรงอานุภาพกดทับจนเสิ่นชิงหลีกระอักเลือดออกมาตรงนั้น ไม่อาจทานทนได้อีกต่อไปจนต้องคุกเข่าลงข้างหนึ่ง
ฝ่ามือหนึ่งของจ้าวเยว่ยังฟาดลงมาตรงกระหม่อมของนางด้วยพลังทำลายล้างสูง "ตายเสีย!"
เสิ่นชิงหลีเงยหน้าทันที ดวงตาทั้งคู่เฉียบคมดุจนกอินทรี ราวกับมีเสียงหงส์ร้องก้องกังวานออกมา!
นางจ้องจ้าวเยว่และถามทั้งเลือดว่า "ท่านเป็นคนลอกกระดูกหงส์ของข้า! ตัดขาดความสัมพันธ์แม่ลูกของเรา! เสือร้ายยังไม่กินลูก ท่านช่างโหดเหี้ยมนัก ข้าจะรอดูว่า ท่านจะก้าวสู่ขั้นจุนได้อย่างไร!"
รูม่านตาของจ้าวเยว่หดตัว!
การสังหารเลือดเนื้อเชื้อไขตัวเอง สวรรค์และปฐพีไม่ยอมรับ
พลังฝ่ามือที่นางฟาดลงไปจึงหดกลับทันที
แต่แรงที่เหลือยังคงกระแทกลงบนกระหม่อมของเสิ่นชิงหลี นางรู้สึกเพียงว่าศีรษะแตกเจ็บปวด เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ดทันที
แต่นางก็ยังคงเชิดศีรษะขึ้น "ใช่ ท่านคลอดข้ามา แต่ข้าก็ได้ชดใช้บุญคุณที่ให้กำเนิดแก่ท่านแล้ว กระดูกหงส์นั้น ท่านเป็นคนลอกออกด้วยมือของท่านเอง!
นับจากนี้ ข้ากับท่านไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ อีก! ข้าพูดผิดไปหรือ? หรือท่านยังอยากได้เลือดเนื้อของข้าอีก? เช่นนั้นก็ต้องขออภัย เลือดเนื้อของข้า เป็นของพ่อข้าแล้ว!"
จ้าวเยว่ลุกขึ้นยืน "พ่อของเจ้าถือเป็นคนอย่างไร? คนที่คลอดเจ้าเลี้ยงเจ้าคือข้าตลอด! มาบัดนี้เจ้ากลับอกตัญญูเช่นนี้ พูดจาบ้าบิ่น! ดูท่า บ่วงอัสนีคงไม่พอแล้ว เจ้าสมควรถูกโยนลงหุบเหวลึก!"
หุบเหวลึก...
ทุกคนรวมถึงไป๋เหรินซานสีหน้าเปลี่ยนไป
หากกล่าวว่าบ่วงอัสนีมีชีวิตรอดยาก ก็คงกล่าวได้ว่าหุบเหวลึกไม่มีทางรอดตาย!
แต่ทุกคนเข้าใจดี ที่จ้าวเยว่ใจร้ายเช่นนี้ เพราะถูกเสิ่นชิงหลีบีบคั้นจริง ๆ นางเกลียดที่สุดที่จะมีใครเอ่ยถึงคู่บำเพ็ญที่ผิดสัญญาคนนั้น
"เช่นนั้นก็ตามนี้" ไป๋เหรินซานมองเสิ่นชิงหลีอย่างเมตตา "แม้มารดาเจ้าจะมีผิดอยู่บ้าง แต่เจ้าก็ไม่ควรอกตัญญูเช่นนี้
ด้วยจิตใจเช่นนี้ของเจ้า ปล่อยให้เจ้ากลายเป็นมารและทำร้ายผู้คนต่อไป สมควรตัดสินสังหารอย่างเด็ดขาด มาคนพาตัวลงไป"
ศิษย์จากยอดเขาบังคับกฎทันทีเข้ามาหาเสิ่นชิงหลี เพื่อจะคุมตัวนางไปโยนลงหุบเหวลึก
ภายในตำหนักไม่มีใครส่งเสียง มองดูอย่างเย็นชา
เสิ่นชิงหลีแสยะยิ้ม ไม่รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย
นี่คือสำนักที่นางทุ่มเทแรงกายแรงใจให้ถึงสิบห้าปี ทั้ง ๆ ที่นางไม่ได้ผิดเลย! กลับกันพวกเขาดั่งแมลงดูดเลือด ที่คอยเกาะกินเลือดนาง!
ตอนนี้ เสิ่นชิงหลีที่สูญเสียกระดูกหงส์ และจิตวิญญาณหงส์ก็ถูกทำลายไป ไร้ซึ่งคุณค่าอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาก็ทิ้งนางเหมือนรองเท้าเก่าขาด ๆ
ไม่เป็นไร ระหว่างทางไปหุบเหวลึก นางต้องหนีออกไปให้ได้
นับจากนี้ นางกับสำนักนี้ก็จะไม่เกี่ยวข้องกันอีก
เสิ่นชิงหลีที่ตัดสินใจแล้วไม่เคยเปิดเผยว่าตนเองฟื้นฟูพลังส่วนใหญ่ได้แล้ว ปล่อยให้ศิษย์ยอดเขาบังคับกฎลากตัวนางออกไป
"ช้าก่อน"
มีเสียงเย็นชาอย่างยิ่งดังขึ้น
จากนั้น แสงเยือกเย็นวาบขึ้น
มีร่างสองร่างปรากฏขึ้นกลางตำหนัก
เสิ่นชิงหลีเงยหน้ามอง พลันตะลึง!
ท่านพ่อ!
น้องชาย?
"เจ้ามาทำอะไร?" จ้าวเยว่พูดเสียงแหลม "ยอดเขาเซียนจื่อของข้าไม่อนุญาตให้เจ้าก้าวเข้ามา! ยังไม่รีบไสหัวไปอีก!"
"ข้ามารับลูกสาวข้า" เสิ่นคว่อผู้รูปงามสง่า ค่อย ๆ ก้าวมาอยู่ตรงหน้าเสิ่นชิงหลี
เสิ่นชิงหลีไม่เคยคิดเลยว่า ผู้เป็นพ่อที่เหมือนตายไปแล้วจะปรากฏตัวที่นี่?
ชาติที่แล้ว เขาไม่เคยปรากฏตัวเลย
กระทั่งนางตาย นางก็ไม่ได้ยินข่าวคราวของเขาอีก
"พี่หญิง"
หนุ่มน้อยเสิ่นจิ้นเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงซับซ้อน และยื่นมือมาทางเสิ่นชิงหลี
เสิ่นชิงหลียิ่งงุนงงเข้าไปอีก คิดไปเองหรือไม่?
หลายปีไม่พบหน้า น้องชายอ้วนพุงพลุ้ยในความทรงจำ ไม่เพียงแต่โตแล้ว ยังหน้าตาคล้ายกับรูปสลักที่นางได้รับการสืบทอดมายังไงชอบกล?
"ยังไง? นางทำกับเจ้าถึงเพียงนี้ เจ้ายังจะตื้อตังตามนางอีกหรือ?" เสิ่นจิ้นพูดเสียดสี แววตาซับซ้อนพลันเปลี่ยนเป็นความคมกริบอย่างไม่ใส่ใจ นั่นยิ่งเหมือนรูปสลักนั่นหนักขึ้น!
"เสิ่นคว่อ! เจ้าอย่าลืม ที่ตกลงกันไว้ตอนนั้น! ลูกสาวเป็นของข้า!" จ้าวเยว่เตือนเสียงแหลม!
เสิ่นคว่อมองนางอย่างเรียบเฉย "แต่ท่านไม่ต้องการนางแล้ว"
"เช่นนั้นนางก็จะไม่ไปกับเจ้า!" จ้าวเยว่พูดพลางก้าวลงจากตำหนัก จะไปดึงตัวเสิ่นชิงหลีมา
เสิ่นชิงหลีหลบมือนางทันที จ้าวเยว่มีสีหน้าบาดเจ็บ "อาหลี! เจ้าทำอะไร? เจ้าอย่าลืมว่าเขาทิ้งพวกเราสองแม่ลูกไปเมื่อปีนั้นนะ! เจ้าถึงกับวิ่งตามเขาออกไปถึงนอกยอดเขาเซียนจื่อ เขาไม่แม้แต่จะหันมามองเจ้า!"
"อย่างน้อย ท่านพ่อก็ไม่ได้ฉีกกระชากกระดูกหงส์ของข้าออกเป็น ๆ และก็ไม่ได้โยนข้าลงหุบเหวลึก" เสิ่นชิงหลีก้าวไปยืนข้างหลังเสิ่นคว่อ เห็นงูขาวตัวน้อยโผล่หัวออกมาจากชายแขนกว้างของเขา
ที่แท้ มันเป็นคนไปแอบส่งข่าว
ชาติที่แล้วนางช่วยงูขาวน้อยไว้ไม่ได้ จึงไม่มีเหตุการณ์นี้
ตอนนี้ นางเงยหน้ามองแผ่นหลังตั้งตรงของเสิ่นคว่อ รู้สึกเพียงความแปลกหน้า
แต่นางก็ยังพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า "นับจากนี้ ข้าจะไปกับท่านพ่อ"
"ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!" จ้าวเยว่โกรธจนลนลาน กลับฟาดฝ่ามือใส่หัวใจของเสิ่นชิงหลี!