บทที่ 112 “งานเงินดีงานน้อย”
เจียงอู๋โยวถูกคำพูดของพี่สะใภ้รองทำเอาอึดอัดไปทั้งตัว ในใจก็ได้แต่ร้องโอดครวญเงียบ ๆ
ตอนนี้พี่สะใภ้รองเต็มไปด้วยความน้อยใจ เธอต้องการเพียงคำตอบที่เข้าข้างตัวเอง
วันนี้หากเธอพูดอะไรที่เอนเอียงไปทางบ้านรองแม้เพียงครึ่งประโยค พอหันหลังคำพูดนี้ก็แพร่ไปทั่วบ้านได้แล้ว สุดท้ายคนที่ตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกก็มีแต่เธอ
เจียงอู๋โยวได้แต่ส่ายหน้าอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น อย่าเชื่อที่ฉันพูดเลย
เรื่องแบ่งผลประโยชน์ของตระกูลสวีไม่เกี่ยวอะไรกับลูกเลี้ยงอย่างเธออยู่แล้ว เธอไม่ควรเข้าไปพัวพันกับความขัดแย้งระหว่างพี่ชายคนโตกับพี่ชายคนรอง
ยิ่งไม่ใช่หน้าที่ที่เธอจะมาตัดสินว่าบ้านไหนถูกบ้านไหนผิด
อีกอย่าง เธอเป็นน้องสาวที่แต่งออกไปแล้ว จะเลือกข้างบ้านไหนก็ไม่เหมาะทั้งนั้น
ยืนข้างไหนก็ไม่ได้ และต่อให้คิดจะยืนข้างใดก็ยืนไม่ไหว
เจียงอู๋โยวรู้สึกเพียงว่าหัวตื้อไปหมด
ดวงตาของพี่สะใภ้รองเป็นประกาย รอให้เธอพูด “คำตัดสินที่เป็นธรรม” ออกมา เพื่อยืนยันสิ่งที่ตัวเองคาดเดาอยู่ในใจ
สามีไม่ยอมฟังคำตักเตือน ส่วนฟางเสี่ยวเจินเองก็เดาไม่ออกว่าบ้านใหญ่คิดอะไรอยู่กันแน่ เธอจึงหวังเพียงว่าน้องสาวสามีที่มีหัวคิดจะช่วยพูดให้กระจ่าง
แต่สำหรับเจียงอู๋โยวแล้ว นี่เป็นหลุมใหญ่ ขอแค่เปิดปากก็จะร่วงลงไปในวังวนนี้ทันที
เจียงอู๋โยวหลบสายตาที่จับจ้องอย่างคาดหวังของพี่สะใภ้รอง เรื่องแบบนี้พูดมากก็ผิดมาก พูดน้อยก็ผิดน้อย
เธอตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะแกล้งทำเป็นหูหนวกตาบอด เจอคำถามที่ตอบยากก็ไม่ตอบเสียเลย
เธอกระแอมเบา ๆ สายตากวาดผ่านโต๊ะเก้าอี้ในห้องอย่างเลื่อนลอย