เถาหว่านชิงพยักหน้า สีหน้ากังวลระหว่างคิ้วและดวงตาคลายลงไปกว่าครึ่ง ในใจยิ่งพอใจเสิ่นฉางเกิงขึ้นเรื่อย ๆ สมกับเป็นแม่ยายมองลูกเขย ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ
แม้จะมาเยี่ยมด้วยตัวเองไม่ได้ แต่เขาก็ยังไม่ละเลยมารยาท เตรียมของขวัญไว้ให้ ทั้งยังฝากลูกสาวมาขอโทษแทนเป็นพิเศษ
เธออดเปรียบเทียบเสิ่นฉางเกิงกับหวังหย่งในใจไม่ได้
หวังหย่งเป็นสามีของสวีเว่ยลี่ ลูกเลี้ยงของเธอ ตอนมาบ้านครั้งแรกก็เอาไข่มาแค่สิบกว่าฟองพอเป็นพิธี ราวกับบ้านพวกเขาไม่มีปัญญาซื้อไข่กินอย่างนั้นแหละ
ถ้าสวีเว่ยลี่เป็นลูกแท้ ๆ ของเธอ แล้วไปหาผู้ชายขี้เหนียวแบบนี้มาเป็นสามี เธอคงอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีเข้าสักวัน
สีหน้าของสวีเจี้ยนหัวก็ฉายแววชื่นชมเช่นกัน «เข้าใจ ๆ งานก็เป็นเรื่องช่วยไม่ได้ หายากนะที่เขาจะใส่ใจ แถมยังนึกถึงมารยาทด้วย»
สวีเว่ยกั๋วรับคำเบา ๆ ในใจก็ยอมรับว่าเสิ่นฉางเกิงจัดการทุกอย่างได้รอบคอบ คิดเผื่อไว้ทุกด้านแล้ว
หลี่ซิ่วฉินยืนอยู่ข้าง ๆ มองทั้งนาฬิกาข้อมือทั้งของขวัญ รอยยิ้มปรากฏอยู่บนใบหน้า แต่กลับไปไม่ถึงดวงตา
«น้องเขยคนนี้คิดรอบคอบดีนะ งานสำคัญกว่า พวกเราย่อมไม่ถือสาหรอก»
«ถ้าพูดถึงการเป็นลูกเขย ฉันว่ายังไงก็ต้องยกให้สามีของเว่ยลี่ หวังหย่งเองก็มีงานการเป็นหลักเป็นแหล่ง ทุกครั้งที่เว่ยลี่กลับบ้าน ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหน เขาก็ยังหาเวลามาเป็นเพื่อนด้วย»
เถาหว่านชิงวางแก้วน้ำเคลือบลง «หวังหย่งก็มาทุกครั้งจริง ๆ นั่นแหละ แต่ทุกครั้งที่มากับเว่ยลี่ เขาก็แค่มาตัวเปล่าไม่ใช่หรือไง?»
«กินข้าวร้อน ๆ กับเหล้าจนอิ่มหนำ พอจะกลับก็ยังไม่ลืมคิดจะหอบของกลับไปฝากแม่ตัวเอง»