เสิ่นฉางเกิงมองท้องฟ้าแล้วเอ่ยเสียงเบา “ดึกแล้ว พวกเราเข้าไปต้อนรับแขกกันก่อนเถอะครับ”
พ่อเสิ่นพยักหน้า โบกมือให้ทั้งสองคน “เข้าไปเถอะ ปู่กับย่าของลูกใกล้จะมาถึงแล้ว”
เมื่อเจียงอู๋โยวได้ยินคำว่า “ปู่กับย่า” ก็ชะงักไปเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้เธอเคยได้ยินเสิ่นฉางเกิงพูดเพียงว่า ปู่กับย่าอาศัยอยู่ในชนบทมานานและไม่ชอบเมือง
ไม่คิดเลยว่าเพื่อเรื่องแต่งงานของหลานชาย ผู้สูงวัยทั้งสองจะอุตส่าห์รีบกลับมาเป็นพิเศษ
เธอเผลอเงยหน้ามองเสิ่นฉางเกิงที่ยืนอยู่ข้างกาย
เสิ่นฉางเกิงดูเหมือนจะสังเกตเห็นสีหน้าของเธอ จึงเอียงหน้ามาเล็กน้อยแล้วกระซิบว่า “ครั้งนี้ปู่กับย่าตั้งใจมาพบคุณโดยเฉพาะ เจอแล้วไม่ต้องเกร็งนะ พวกท่านรักผม ย่อมต้องชอบคุณด้วย”
ได้ยินดังนั้น สีหน้าของเจียงอู๋โยวก็ดูจริงจังขึ้นเล็กน้อย
เธอสัมผัสได้ว่าเวลาที่เขาพูดถึงปู่กับย่า น้ำเสียงของเขาแฝงความสนิทสนมเป็นพิเศษ
ดูออกว่าในใจเขา ปู่กับย่ามีความสำคัญมาก อย่างน้อยก็สำคัญกว่าพ่อแม่ของเขา
เธอพยักหน้า ข่มความประหม่าในใจไว้ “เข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะทักทายพวกท่านให้ดี”
เจียงอู๋โยวแกล้งพูดหยอกด้วยท่าทีขี้เล่น “คุณวางใจได้เลย ฉันเป็นที่ชื่นชอบของผู้สูงวัยมากนะ”
เสิ่นฉางเกิงได้ยินแล้ว แววตาก็มีรอยยิ้มแต้มขึ้น ก่อนตอบเสียงเบาว่า “ถ้าอย่างนั้นผมจะรอดูนะ”
ระหว่างที่พูดคุยกัน ทั้งสองก็เดินเข้าไปในโถงใหญ่ที่ครึกครื้น เสียงแขกเหรื่อพูดคุยทักทายกันดังอยู่ทั่วบริเวณ บรรยากาศเต็มไปด้วยความยินดี
แม่ของเธอกับลุงสวีกำลังต้อนรับแขกอยู่
พ่อเสิ่นกับแม่เสิ่นยังคงอยู่ด้านนอก คอยต้อนรับญาติมิตรที่ทยอยเดินทางมาถึง