บทที่ 123 “ต่อไปเราซื้อบ้านเองได้ไหม?”
ยายหวังเห็นว่าทุกคนหันมาสนใจตน ใบหน้าก็ยิ่งฉายแววกระตือรือร้น เธอกระแอมเบา ๆ แล้วเล่าว่า
“ตอนนั้นพอมีนโยบายออกมา ทุกครอบครัวในเมืองต้องส่งลูกสักคนไปชนบท พี่น้องสองคนบ้านหลินเป็นฝาแฝด! แต่ลุงหลินมีโควตางานอยู่ที่โรงงานเครื่องจักรแค่ตำแหน่งเดียว จะให้ใครก็ลำบากใจ เพราะรักลูกทั้งสองคนเหมือนกัน”
“สองสามีภรรยาหลินปรึกษากันไปมาจนสุดท้ายคิดวิธีจับตะเกียบ ใครจับได้ตะเกียบสั้นก็ไปชนบท ส่วนคนที่จับได้ตะเกียบยาวอยู่ในเมือง รับช่วงงานต่อจากลุงหลิน”
“ตอนนั้นตกลงกันไว้ว่า คนที่อยู่ทำงานในเมืองต้องส่งเงินเดือนหนึ่งในสามให้คนที่ไปชนบททุกเดือน เพื่อเป็นค่าชดเชย”
“สองสามีภรรยาหลินคิดว่าจัดการแบบนี้ยุติธรรมกับทั้งคู่ พี่น้องคงไม่ขุ่นเคืองกัน ใครจะรู้ว่าพอเวลาผ่านไป เรื่องราวกลับค่อย ๆ เปลี่ยนไป”
เพื่อนบ้านรอบข้างพากันกลั้นหายใจ สายตาจับจ้องยายหวังไม่วาง
มีคนเผลอขยับเข้ามาครึ่งก้าว อยากฟังให้ชัดขึ้น
“ที่แท้ก็เป็นฝาแฝดนี่เอง มิน่าล่ะถึงหน้าตาคล้ายกันขนาดนั้น”
ใครคนหนึ่งอดถามเสียงเบาไม่ได้ว่า “แล้วที่ตกลงกันว่าจะส่งเงินให้ทุกเดือน ภายหลังเขาไม่ได้ส่งตรงเวลาหรือ?”
ยายหวังส่ายหน้า
“ส่งสิ เงินไม่เคยขาดสักเฟินเดียว ส่งตรงเวลาทุกเดือน แต่ปัญหากลับอยู่ตรงนี้แหละ”
“คนที่จับได้ตะเกียบยาวเป็นพี่ชายคนโต อยู่ในเมืองรับช่วงงานต่อ ส่วนคนที่จับได้ตะเกียบสั้นเป็นน้องชายคนรอง ไปฮาเฉิง ที่นั่น...”
เพื่อนบ้านที่อยู่ข้าง ๆ พอได้ยินก็มีคนถอนหายใจอย่างเข้าใจ ฤดูหนาวของฮาเฉิงเป็นเรื่องที่ทุกคนต่างก็เคยได้ยินมา