บทที่ 50 ประกาศเรียกระดมอสูรใหญ่สำแดงฤทธิ์ ผู้บังคับกองพันฮั่วสงสัยจนแทบไม่เชื่อชีวิต: นี่มันวิทยาศาสตร์ตรงไหนกัน?
เช้าตรู่วันถัดมา
กองกำลังถอนค่ายแล้วเดินทางต่อ มุ่งเข้าสู่หุบเขาหมาป่าป่า
ถูซานเหยาเดินออกมาจากกระโจม ใบหน้าดูสดใสเปล่งปลั่ง
แม้ท่าทางยังคงอ่อนแอบอบบาง แต่แววตากลับสดใสจนปิดไม่มิด
ระหว่างเดินอยู่กลางขบวน เสิ่นซือฉิงขยับเข้ามาใกล้ถูซานเหยา เปิดสมุดเล่มเล็กแล้วลดเสียงลง
“คุณน้าคะ เมื่อกี้ฉันไปตักน้ำ ได้ยินทหารสองสามคนจากกองร้อยหนึ่งกับกองร้อยสามกำลังซุบซิบกันค่ะ”
ถูซานเหยาจัดปกเสื้อโค้ตให้เข้าที่ “ซุบซิบอะไรกันเหรอ?”
“บอกว่าพวกเราได้กินของดีทุกวันค่ะ” เสิ่นซือฉิงเสริม
“น้ำซุปเนื้อกระต่ายเมื่อวานหอมยั่วใจเกินไป พวกเขากินหมั่นโถวแข็ง ๆ มาสามวันติด หิวจนตาเขียวกันหมดแล้ว มีคนพูดว่าผู้บังคับกองพันฮั่วพาครอบครัวมาฝึกเดินทัพ ก็เพื่อเอื้อประโยชน์ให้พวกตัวเองค่ะ”
ถูซานเหยาหัวเราะเบา ๆ
เอื้อประโยชน์ให้พวกตัวเองงั้นเหรอ?
ถ้าอยากทำแบบนั้นจริง เธอคงให้ราชาหมูป่ามาเป็นพาหนะไปแล้ว
เสี่ยวเป่าแบกหม้อเสินหนงเดินเข้ามาใกล้ หูกลมเล็ก ๆ ขยับดุ๊กดิ๊ก “พี่ซือฉิง พวกเขาพูดแบบนั้นจริงเหรอ?”
“คำพูดจริง ๆ ฟังแย่กว่านี้อีกนิดค่ะ” เสิ่นซือฉิงตอบตามตรง
เสี่ยวเป่ากลอกตาไปมา ก่อนตบอกยืนยัน “เรื่องนี้ปล่อยให้ผมจัดการ รับรองว่าทำให้พวกเขาหุบปากได้!”
เขายัดหม้อดำให้เสิ่นซือฉิง แล้วหันหลังวิ่งดุ๊กดิ๊กไปหาจ้าวกังที่อยู่ด้านหน้าขบวน
“คุณลุงผู้แทนทางการเมือง!” เสี่ยวเป่าโผเข้ากอดขาจ้าวกังทันที