บทที่ 2 ปราบแสงบุญกุศลให้สิ้นฤทธิ์ 'มนุษย์ถั่งเช่า' คนนี้ข้านอนด้วยแน่!

บทที่ 2 ปราบแสงบุญกุศลให้สิ้นฤทธิ์ 'มนุษย์ถั่งเช่า' คนนี้ข้านอนด้วยแน่!

ถูซานเหยาจ้องมองชายที่นอนอยู่บนพื้น

ยังมีลมหายใจ

ยังไม่ตายสนิท

เธอย่อตัวลง ปลายนิ้วเพิ่งแตะเส้นเลือดใหญ่ที่คอของชายหนุ่ม คลื่นความร้อนร้อนแรงสายหนึ่งก็แล่นไปตามปลายนิ้วตรงเข้าสู่ร่างของเธอ

ความรู้สึกนี้มันรุนแรงเกินไปแล้ว

เส้นลมปราณที่เย็นเยียบและแข็งทื่อเพราะบาดเจ็บสาหัส พอถูกไอร้อนนี้ปะทะเข้า กลับมีสัญญาณคลายตัวขึ้น

ดวงตาของถูซานเหยาที่ตอนแรกขุ่นมัวเล็กน้อยพลันหดตัวลงทันที

สุดยอด

นี่มันคนเจ็บที่ไหนกัน นี่มันโสมมนุษย์เดินได้ชัด ๆ

ในที่รกร้างที่ปราศจากพลังปราณเช่นนี้ พลังหยางบริสุทธิ์ที่มีความเข้มข้นสูงขนาดนี้ หายากยิ่งกว่ายาอายุวัฒนะเมื่อพันปีก่อนเสียอีก

ชายหนุ่มนอนคว่ำหน้าอยู่ในกองใบไม้เน่า เครื่องแบบทหารด้านหลังถูกของมีคมกรีดเปิด เนื้อหนังพลิกออกมา เห็นกระดูกอยู่ลึก ๆ

กลิ่นเลือดผสมกับกลิ่นพลังหยางบริสุทธิ์ที่ยั่วเย้าหัวใจ กระตุ้นจนคอของถูซานเหยาแห้งผาก

'ได้เปรียบเจ้านะ'

ถูซานเหยาพลิกข้อมือเล็กน้อย ก็พลิกร่างชายร่างใหญ่ให้หงายขึ้นมาได้

คิ้วของชายหนุ่มขมวดแน่น ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความเที่ยงธรรมนั้นแม้จะหมดสติไปก็ไม่จางหาย

ถูซานเหยาไม่มีความถือตัวอย่างชาวโลก เธอยื่นมือออกไปดึงกระดุมเครื่องแบบทหารที่เกะกะออก

ในเมื่อฟ้าสวรรค์ป้อนยาต่อชีวิตมาให้ถึงปาก ถ้าเธอเสแสร้งไม่กิน ก็สมควรถูกเจ้าอสรพิษเถาเที่ยตัวนั้นถลกหนังเลาะกระดูกแล้ว

'ซี้ด—'

ปลายนิ้วเพิ่งสัมผัสผิวหนังที่หน้าอกของชายหนุ่ม แสงสีทองเส้นหนึ่งก็ดีดออกมาอย่างรุนแรง จนนิ้วของถูซานเหยาถูกเผาจนเป็นควัน

แสงบุญกุศล

บนตัวของชายหนุ่มผู้นี้แบกมหากุศลแห่งการช่วยโลกและช่วยชีวิตผู้คนเอาไว้

หากเป็นปีศาจน้อย ๆ ไร้ความสามารถในเขตแดนต้องห้าม เพียงแตะนิดเดียวก็ต้องถูกแสงสีทองนี้เผาจนเป็นเถ้าถ่าน

แต่นางคือคนของตระกูลถูซาน

เป็นเผ่าพันธุ์สัตว์เทพที่เคยได้รับการสถาปนาจากฟ้า ยิ่งไม่กลัวบุญกุศล

'ดุร้ายอะไรนัก?'

ถูซานเหยาหัวเราะเย็นชา กลับยิ่งออกแรงกดหน้าอกของชายหนุ่มมากขึ้น หางจิ้งจอกพร่าเลือนเก้าเส้นปรากฏวูบไหวอยู่ข้างหลัง บังคับกดข่มพลังแสงสีทองที่ต่อต้านนั้นไว้ 'ขอยืมพลังหยางมารักษาแผลสักหน่อย ข้าจะรับรองว่าเจ้าจะไม่ตาย การค้านี้เจ้าได้กำไรแน่ไม่ขาดทุน'

นางก้มตัวลงมา

ริมฝีปากเย็นเยียบแนบลงบนผิวหนังที่ร้อนระอุ

……

ฮั่วอวิ๋นเจิงติดอยู่ในฝันร้ายที่ไม่มีวันตื่น

รอบด้านเต็มไปด้วยการล้อมปราบของศัตรู กระสุนหมดสิ้น การเสียเลือดมากเกินไปนำพาความหนาวเหน็บที่กำลังกลืนกินสติของเขาทีละน้อย

เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังจมลงสู่ก้นมหาสมุทรอันหนาวเยือก

ในขณะที่อากาศในปอดใกล้จะหมดลง ความนุ่มนวลอุ่นร้อนกลุ่มหนึ่งก็แนบขึ้นมา

หนาวมาก

แต่ก็หอมมากเช่นกัน

เป็นกลิ่นหอมเย็นของพืชพรรณที่อธิบายไม่ถูก แทรกซึมเข้าไปในโพรงจมูกของเขาอย่างรุนแรง บีบไล่กลิ่นเลือดและกลิ่นดินปืนที่เคยอบอวลจนหมดสิ้น

ต่อจากนั้น ความหนาวเย็นนั้นก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นร้อนผ่าว

มือคู่หนึ่งที่อ่อนนุ่มราวไร้กระดูกเคลื่อนไหวไปทั่วร่างของเขา ที่ใดที่มันผ่านไป ความเจ็บปวดเสียดแทงนั้นก็หายไปอย่างน่าอัศจรรย์ แทนที่ด้วยความเสียวซ่านที่ทำให้หนังศีรษะชาไปหมด

'อย่าขยับ...'

เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังระเบิดขึ้นข้างหูเขา ทั้งเบาและอ่อนหวาน ราวกับมีตะขอเกี่ยว

ฮั่วอวิ๋นเจิงพยายามจะยื่นมือไปคลำหาปืนพกที่เอวโดยจิตใต้สำนึก นี่เป็นสัญชาตญาณที่ฝึกฝนมาจากการต่อสู้ดิ้นรนในสมรภูมิความเป็นความตายมาหลายปี

แต่มือของเขาเพิ่งยกขึ้น ก็ถูกอีกมือหนึ่งสอดประสานนิ้วเข้ากัน กดไว้แน่นบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยใบไม้เน่า

พละกำลังต่างกันราวฟ้ากับเหว

เขาเป็นถึงผู้กองหน่วยพิเศษ กลับดิ้นไม่หลุดจากการพันธนาการที่ดูอ่อนแอนี้

ความรู้สึกร้อนผ่าวนั้นรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เริ่มลุกไหม้จากตันเถียน แล้วแผ่ซ่านไปทั่วร่างในพริบตา

เหตุผลยังคงร้องตะโกนเตือนถึงอันตราย แต่ร่างกายกลับพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิงท่ามกลางความเจ็บปวดและความสุขสมขั้นสูงสุดนี้

ในป่าดึกดำบรรพ์ลึก สายลมยามค่ำคืนพัดใบไม้ร่วงกรุยกราย

ดวงจันทร์หลบเข้าไปหลังเมฆดำทะมึน

สองร่างที่บาดเจ็บสาหัสกำลังเกี่ยวพันกันอยู่บนเส้นแบ่งความเป็นความตาย สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดอยู่เหนือศีลธรรมและกฎเกณฑ์ทั้งปวง

ถูซานเหยารู้สึกได้ว่าตันเถียนที่แห้งเฉาของตนกำลังดูดกลืนพลังหยางของชายหนุ่มอย่างบ้าคลั่ง เส้นลมปราณที่เสียหายภายใต้การชำระล้างของพลังหยางบริสุทธิ์นี้กำลังจัดเรียงตัวใหม่และสมานกันอย่างรวดเร็ว

บำรุงกำลังเกินไปแล้ว

ชายคนนี้เหมือนหลุมไร้ก้น ต่อให้นางดูดกลืนอย่างไร พลังหยางบริสุทธิ์นั้นก็ยังคงหลั่งไหลไม่หยุดหย่อน

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด

ฟ้าทางทิศตะวันออกเริ่มมีแสงสีขาวนวลของรุ่งอรุณ

น้ำค้างในป่าทำให้พื้นดินที่รกรุงรังเปียกชื้นไปทั่ว

ถูซานเหยาพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าที่เคยขาวซีดราวกระดาษตอนนี้แดงระเรื่อราวกับจะบีบน้ำออกมาได้

บาดแผลหายดีไปกว่าครึ่งแล้ว

พลังวิญญาณยิ่งบริสุทธิ์ขึ้นกว่าก่อนได้รับบาดเจ็บเสียอีก

นางก้มมองฮั่วอวิ๋นเจิงที่ยังคงสลบอยู่

บาดแผลฉกรรจ์บนตัวของชายผู้นี้กำลังตกสะเก็ด แสงบุญกุศลสีทองอันรุนแรงนั้นกำลังไหลเวียนอยู่รอบตัวเขา ดูราวกับกำลังประท้วงอย่างโกรธเกรี้ยวต่อการกระทำทารุณเมื่อคืนนี้

'เจี๊ยบ'

ถูซานเหยาทำปากยื่นอย่างรังเกียจเล็กน้อย ยื่นมือไปช่วยจัดชายเสื้อที่ขาดวิ่นให้เขา

นี่เป็นแค่อุบัติเหตุ

เมื่อออกจากป่านี้ไปแล้ว เขาคือทหาร นางคือปีศาจ ต่างคนต่างอยู่

ในขณะที่ถูซานเหยากำลังจะลุกขึ้นจากไป ความเปลี่ยนแปลงก็บังเกิดขึ้น

พลังบุญกุศลในร่างของฮั่วอวิ๋นเจิงดูเหมือนจะรับรู้ได้ว่า 'ผู้บุกรุก' กำลังจะหลบหนี จู่ ๆ ก็ระเบิดแสงจ้าอันแสบตาออกมา นั่นคือการแก้ไขและการตอบโต้ของกฎแห่งฟ้าต่อ 'การกระทำที่ผิดกฎ' เช่นนี้

'อึก!' ภายในสมองของถูซานเหยาคล้ายมีเสียงดังหึ่ง ๆ

เจ็บ

เหมือนมีคนเอาเข็มเหล็กมากวนในสมอง

ภาพความทรงจำเมื่อคืนนี้เริ่มปรากฏรอยร้าว แล้วก็พังทลายลงทีละส่วน

ใบหน้าของชายหนุ่ม การเกี่ยวพันในยามค่ำคืน แม้กระทั่งภาพทิวทัศน์ของป่าแห่งนี้ก็กำลังเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

บัดซบ!

นี่คือราคาของการตะกละงั้นหรือ?

ถูซานเหยาต้องการระดมพลังวิญญาณมาต่อต้าน แต่พลังนี้ส่งผลต่อจิตวิญญาณโดยตรง ไม่สามารถต้านทานได้เลย

ภาพตรงหน้ามืดลงเรื่อย ๆ

ในพริบตาสุดท้าย นางเพียงเห็นแสงสีทองกลุ่มนั้นห่อหุ้มโครงหน้าอันแข็งแกร่งของชายหนุ่ม จากนั้นก็จมดิ่งสู่ความมืดมิดโดยสมบูรณ์

……

'หัวหน้า! ทางนี้มีสถานการณ์!'

'ผู้กอง!'

'ผู้กองฮั่วอยู่ที่นี่!'

เสียงฝีเท้าที่สับสนเหยียบย่ำความเงียบสงบของยามเช้าให้แตกกระจาย

ฮั่วอวิ๋นเจิงลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว ร่างกายตอบสนองก่อนที่สมองจะสั่งการ ดีดตัวลุกขึ้นจากพื้นราวกับปลากระโดด มือขวาล้วงไปที่ด้านหลังเอวในทันที

ปืนยังอยู่

แต่ตัวเขากลับชะงักงันไปหมด

แสงอรุณส่องลอดผ่านยอดไม้ลงมา กระทบลงบนตัวเขา

เขาก้มมองดูตัวเอง

เครื่องแบบทหารถูกฉีกจนขาดวิ่นเหลือแต่เศษผ้าห้อยรุ่งริ่งอยู่ตามตัว

ทั่วร่างเต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งและดินโคลน

แต่...ไม่รู้สึกเจ็บเลย

บาดแผลจากมีดและบาดแผลจากกระสุนที่ร้ายแรงจนทำให้เขาหมดสติไป ตอนนี้กลับเหลือแค่เพียงรอยเนื้อสีชมพูอ่อนตื้น ๆ ไม่เหลือรอยแผลเป็นไว้แม้แต่สักกี่แห่ง

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

ฮั่วอวิ๋นเจิงส่ายศีรษะอย่างแรง

ความทรงจำขาดหายไปช่วงหนึ่ง

เหมือนมีใครมาขุดเอาไปอย่างแรง

เขาจำได้แค่ว่าตัวเองล่อศัตรูเข้าไปในเขตทุ่นระเบิด จากนั้นก็เป็นการระเบิดที่โหดร้าย แล้วหลังจากนั้น...

ว่างเปล่าไปหมด

'ผู้กอง! ท่านไม่เป็นอะไรนะ?!'

ทหารหลายนายที่ใบหน้าเต็มไปด้วยสีพรางวิ่งกรูเข้ามา เมื่อเห็นสภาพ 'น่าอนาถ' ของฮั่วอวิ๋นเจิง ขอบตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที 'พลเสนารักษ์! เร็วเข้า! เปลสนาม!'

'อย่าโวยวาย'

ฮั่วอวิ๋นเจิงยกมือขึ้นห้ามความตื่นตระหนกของลูกน้อง น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย 'ข้าไม่เป็นไร เดินได้'

เขาเดินไหวจริง ๆ

ไม่เพียงแต่เดินได้ ในร่างยังเต็มไปด้วยความรู้สึกมีพลังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ราวกับเพิ่งนอนหลับเต็มอิ่มมาสามวันสามคืน มีกำลังเหลือเฟือจนอยากหาต้นไม้มาต่อยสักสองหมัด

'ผู้กอง บาดแผลของท่าน...' พลเสนารักษ์ขยับเข้ามาใกล้เพื่อจะตรวจดู แต่กลับถูกเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นน่ากลัวกับผิวหนังที่สมบูรณ์ดีทำเอามึนงงไปหมด

นี่มันไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์เกินไปแล้ว

เสียเลือดมากขนาดนี้ แต่คนกลับเป็นปกติดี?

ฮั่วอวิ๋นเจิงไม่ได้อธิบาย เพราะตัวเขาเองก็อธิบายไม่ถูกเช่นกัน

เขาเดินออกไปนอกป่าท่ามกลางการห้อมล้อมของทหาร เดินได้ไม่กี่ก้าว จู่ ๆ ฝีเท้าก็ชะงักลง

ที่ปลายจมูก กลิ่นหอมเย็นนั่นยังไม่จางหาย

จางมาก แต่กลับพันแน่นติดตัวเขา

เขายกมือขึ้นมาดมที่ปลายนิ้วของตัวเองโดยไม่รู้ตัว ที่นั่นดูเหมือนจะยังหลงเหลือสัมผัสที่อ่อนนุ่มละเอียดเกินเหตุแบบหนึ่งอยู่

'ผู้กอง เป็นอะไรหรือเปล่า?' ทหารคนสนิทถามอย่างประหม่า

ฮั่วอวิ๋นเจิงหันกลับไป สายตาจับจ้องไปยังพุ่มไม้ที่อยู่ไม่ไกลซึ่งถูกทับจนรกรุงรังไม่เป็นระเบียบ

ที่นั่นมีกองเลือดที่ยังไม่แห้งสนิท ข้าง ๆ มีขนยาวสีขาวติดอยู่หลายเส้น

ความรู้สึกว่างเปล่าในใจยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับได้ทำของสำคัญบางอย่างหายไป

'ไม่มีอะไร'

ฮั่วอวิ๋นเจิงถอนสายตากลับ กดสัญชาตญาณที่ไร้สาระนั้นลงไปในก้นบึ้งของหัวใจ สีหน้ากลับคืนสู่ความเย็นชาและแข็งกร้าวดุจจ้าวพญามัจจุราชเช่นเดิม 'แจ้งทุกกองร้อย อีกสิบนาทีถอนกำลัง กลับฐานทัพ'

……

ชายขอบเขตแดนต้องห้าม

ถูซานเหยาถูกความเจ็บปลุกให้ตื่น

ไม่ใช่ความเจ็บจากบาดแผล แต่เป็นอาการปวดหัว

นางพยุงตัวยันต้นหวยฮวยแก่ลุกขึ้นยืน ร่างกายโซเซเล็กน้อย

'แปลกจัง...'

นางลูบคลำท้ายทอยของตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง

นางจำได้ว่าตัวเองออกมาตามหาเถาเที่ยเพื่อสู้ตาย แล้ว...น่าจะชนะ?

ก้มมองดูสภาพร่างกายของตัวเอง

ชุดกระโปรงสีขาวแต่เดิมสกปรกจนดูสีไม่ออกแล้ว ปากแผลขนาดใหญ่ที่หน้าท้องสมานเรียบร้อยแล้ว พลังปราณที่เหือดแห้งภายในร่างเดิมกลับฟื้นคืนมาถึงสองส่วน

'ข้ากินเถาเที่ยเข้าไปแล้วงั้นหรือ?'

ถูซานเหยารู้สึกสงสัยในชีวิตเล็กน้อย

ไม่น่าสิ ไอ้เจ้านั่นมันเหม็นจนจะตาย นางคงเสียสติไปแล้วแน่ถึงได้งาบเข้าไป

แต่ว่าถ้าไม่ได้กินอะไรที่เป็นของบำรุงชั้นดี อาการบาดเจ็บนี่หายได้ยังไง?

แล้วก็...

นางยกมือขึ้น ดมใกล้ ๆ

นอกจากกลิ่นดินและกลิ่นเลือดแล้ว บนตัวทำไมถึงได้มีกลิ่นอายบุรุษแปลกปลอมเพิ่มขึ้นมา?

ค่อนข้างร้อนแรง แล้วก็ทำให้คน...ขาอ่อน

ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่หลังจากต่อสู้คราวนี้ ไม่เพียงไม่ตาย ยังซ่อมแซมร่างกายกลับมาได้ไม่น้อย

รอบนี้ไม่ขาดทุน

ถูซานเหยาปัดฝุ่นบนกระโปรงออก แล้วมองไปยังทิศทางด้านนอกป่าเป็นครั้งสุดท้าย

ที่นั่น มีบางสิ่งบางอย่าง กำลังเคลื่อนห่างจากนางออกไป

ความรู้สึกสูญเสียอย่างไม่มีสาเหตุในใจทำให้นางอารมณ์เสียมาก

'กลับละ'

นางหมุนตัวกลับ ไม่คิดมากอีก

เพียงแต่นางไม่ทันสังเกต ในชั่วพริบตาที่นางหันหลังกลับ แสงสีทองจาง ๆ เส้นหนึ่งได้แทรกซึมเข้าไปในหน้าท้องน้อยของนางอย่างเงียบเชียบ สงบนิ่งซ่อนตัวอยู่

——————————ไม่ชอบช่วงละครเล็กสามารถข้ามได้——————————————

ช่วงละครเล็ก:

ผู้กองฮั่ว (มองดูบาดแผลที่หายดีแล้ว): รู้สึกเหมือนเมื่อคืนมีอะไรเกิดขึ้น รู้สึกมีแรงมาก ก็แค่เอวเมื่อยนิดหน่อย

ทหารคนสนิท (จ้องมองเครื่องแบบทหารที่ขาดวิ่นของผู้กอง): ผู้กอง เสื้อผ้าท่านนี่... โดนสัตว์ป่าชนิดไหนฉีก? แรงดีจริง ๆ เลยนะขอรับ!

ถูซานเหยา (เดินผ่าน พลางจาม): ใครนินทาข้าลับหลัง?