คำพูดนั้นทำให้หน้าจอเงียบไปสองวินาที
【……】
【???】
【คำพูดนี้พูดกับใครกันแน่ ฉันไม่กล้าคิดเลย】
【พี่ซิงอวี่โดนแฮ็กบัญชีหรือเปล่า นี่ไม่เหมือนนายเลย ก่อนหน้านี้นายไม่ได้เอ็นดูจื้อจื้อมากหรอกเหรอ】
【หรือว่าโดนแฮ็กบัญชี ไม่ก็สลับบัญชีผิด】
【คนข้างบนอย่ามั่วสิ พี่ซิงอวี่มีบัญชีเดียว จะสลับผิดได้ยังไง】
【งั้นก็จงใจน่ะสิ】
【ให้ตายสิ พูดต่อหน้าคนในห้องไลฟ์สามพันคนเลยนะ... จื้อจื้อยังต้องขึ้นเวทีด้วย...】
พูดกับใครนั้นก็รู้กันอยู่แล้ว คงไม่ได้พูดกับชิวสื่อหมิง สตรีมเมอร์ที่เพิ่งเจอกันวันนี้เป็นครั้งแรกหรอก เธอจึงแสร้งทำเป็นไม่เห็นอะไร
อย่าทำนิสัยชอบเขินแทนคนอื่นเลย ไม่อย่างนั้นคนที่เขินก็มีแต่ตัวเอง
นี่เป็นหนึ่งในประสบการณ์ชีวิตที่เธอสรุปได้ตลอดยี่สิบสองปีที่ผ่านมา เป็นรองแค่ “อย่าดูไลฟ์กินอาหารตอนดึก” กับ “อย่าเถียงกับคนที่มีสมองแค่เส้นเดียว”
ชิวสื่อหมิงแสร้งทำเป็นไม่เห็นบทสนทนาในแชตสาธารณะ ยิ้มขอบคุณตามขั้นตอน เต้นฟันดานรำพื้นเผยฝีเท้า แล้วโค้งคำนับ ตอนลงจากเวทีเดินผ่านจื้อจื้อ เธอก็พยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติ สายตาแน่วแน่ยิ่งกว่าตอนฝึกทหาร พอลงเวทีปุ๊บก็รีบกอดโทรศัพท์แล้วส่งข้อความรัว ๆ
【ชิวชิวจิว: ฉันได้เห็นเหตุการณ์สด ๆ กับตาตัวเองเลยนะ!】
【ชิวชิวจิว: เห็นประโยคนั้นในแชตสาธารณะไหม】
【ชิวชิวจิว: รู้สึกว่าพอคำพูดพวกนั้นออกมา ทั้งห้องก็เงียบกริบ ลมหนาวพัดวูบเลย】
【กุ่นหนึ่งตัว: เห็นแล้ว】
【กุ่นหนึ่งตัว: ทั้งห้องไลฟ์เห็นกันหมดแล้ว (ตกใจ)】
【ชิวชิวจิว: ฉันอยากเห็นสีหน้าเธอจัง แต่ไม่กล้ามอง กลัวจะรักษาสีหน้าสุภาพไว้ไม่อยู่ พรุ่งนี้ต้องโดนตั้งกระทู้แฉสิบกระทู้แน่!】