ที่นี่เป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ บนภูเขาที่ค่อนข้างสันโดษ เนื่องจากตั้งอยู่กลางไหล่เขา จึงได้ชื่อว่าหมู่บ้านกลางขุนเขา
ที่นี่ภูเขางดงาม สายน้ำงดงาม และแม่หญิงยังงดงามกว่า
ยามบ่ายในฤดูร้อน ดวงอาทิตย์ร้อนแรงแผดเผาทุกสิ่ง อากาศเหมือนหยุดนิ่ง ร้อนอบอ้าวยิ่งนัก
ภายในลานบ้านรกร้างแห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยวัชพืช ประตูใหญ่ปิดสนิท
จากเพิงไม้กลางลานบ้าน มีเสียงน้ำไหลดังซ่า ๆ
เวลานี้ หลี่ชวน ร่างสูงใหญ่กำยำ กำลังอาบน้ำในเพิงที่ลมรั่วอยู่
น้ำเย็นจากบ่อช่วยขับไล่ความร้อนออกจากร่าง ใบหน้าของหลี่ชวนพลันเผยรอยยิ้มสบายอารมณ์
ทว่าสีหน้าของเขามักให้ความรู้สึกโง่งมเซ่อซ่า
ถูกต้อง หลี่ชวนมิใช่คนปกติ เขากลายเป็นคนโง่ที่มีสติปัญญาเทียบเท่าเด็กเจ็ดแปดขวบเพราะอุบัติเหตุครั้งหนึ่ง
ขณะที่เจ้าคนโง่หลี่ชวนกำลังดื่มด่ำความเย็นฉ่ำนั้นเอง ที่อีกฟากของกำแพง ซ่งเฉี่ยวอวิ๋นซึ่งกำลังนอนรับลมอยู่ในลานบ้านตน ถูกเสียงน้ำไหลนี้ดึงดูดไป
นางซ่งเฉี่ยวอวิ๋นเอามือทั้งสองเกาะขอบกำแพง เขย่งเท้า แนบชิดกำแพงแนบแน่น ทั้งสองลูกใหญ่ที่เลี้ยงมาสามสิบกว่าปีถูกอัดจนผิดรูปไป
“เจ้าคนโง่ชวนใหญ่อาบน้ำอยู่จริง ๆ สินะ”
หัวใจของซ่งเฉี่ยวอวิ๋นเต้นรัวราวกับลูกกวางวิ่งชน
ดวงตาของนางจับจ้องไปยังทิศทางของเพิงไม้ ราวกับที่นั่นมีทิวทัศน์งดงามอันใด ไม่อาจละสายตาไปได้
ริมฝีปากล่างที่เคยแดงระเรื่อ ถูกนางกัดจนซีดขาว
เวลานี้ซ่งเฉี่ยวอวิ๋นมีใจจดจ่ออยากเห็นหุ่นของเจ้าคนโง่ชวนใหญ่นี่
พูดแล้ว ซ่งเฉี่ยวอวิ๋นก็เป็นคนน่าสงสาร
สิบกว่าปีก่อนตอนแต่งงานเข้ามายังหมู่บ้านกลางขุนเขา นางเป็นสาวงามเลื่องลือในหลายหมู่บ้าน
คิดว่าอภิเษกกับคนซื่อตรง จะได้ใช้ชีวิตสงบสุข
ใครจะคาดคิด หลังแต่งงานได้ไม่ถึงเดือน ผู้เป็นสามีหานเป่ากุ้ยก็ได้รับบาดเจ็บระหว่างทำงานที่ไซต์ก่อสร้าง
และซ้ำร้ายยังโดนที่รากสกุลของหานเป่ากุ้ยเสียหาย หลังจากนั้นก็ไม่สามารถปรนเปรอภรรยาดั่งชายปกติได้อีก
ยามที่ทนไม่ไหวจริง ๆ สองสามีภรรยาน้อยก็เคยพยายาม
แต่ไม่ว่าพยายามเพียงใดก็ไร้ผล
นาน ๆ ครั้งจะมีปฏิกิริยา แต่ก็ไม่สามารถดำเนินไปจนสมบูรณ์ได้
แรกเริ่ม ซ่งเฉี่ยวอวิ๋นยังปลอบตัวเองว่า เรื่องสุขสมชายหญิงนั่นไม่ใช่สาระ อดกลั้นไปเดี๋ยวก็ผ่าน
แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป นางผู้หญิงในวัยนี้ สัญชาตญาณในกายก็ยากจะกดข่มมากขึ้นทุกที
ถ้ามิใช่เพราะถูกเก็บกดจนแทบบ้า นางผู้หญิงซื่อตรงอย่างนาง ก็คงไม่ตกต่ำถึงขั้นแอบดูคนโง่อาบน้ำหรอก
ใจของซ่งเฉี่ยวอวิ๋นเร่าร้อนจนเกินจะทน แต่ในใจก็แบกความรู้สึกผิดมหาศาล
นางไม่เคยคิดเลยว่าจะกลายเป็นหญิงที่ทำเรื่องน่าอับอายอย่างการแอบดูได้
แม้ในใจจะโทษตนและอับอาย ดวงตาคู่งามของนางก็ยังจับจ้องไม่วางตาที่ร่างกำยำในเพิงไม้
ทันใดนั้น เจ้าคนโง่หลี่ชวนก็อาบน้ำเสร็จออกมาจากเพิง
เนื่องจากอยู่ในลานตนเอง และประตูใหญ่ก็ล็อกจากด้านใน หลี่ชวนจึงเดินออกมาโดยมีเพียงผ้าคลุมตัว
หุ่นที่สูงใหญ่แข็งแกร่งของหลี่ชวนพลันสาดเข้ามาในสายตาของซ่งเฉี่ยวอวิ๋น
ยิ่งกว่านั้น ด้านหน้าของเขาไม่มีอะไรปิดบังเลย เดินต๊าบ ๆ ออกมาอย่างไม่สนใจ
“แม่เจ้า! แม่เจ้า!!”
ซ่งเฉี่ยวอวิ๋นเอามือปิดปาก ใจตกตะลึง แทบจะอดกลั้นไม่ให้ส่งเสียงกรีดร้องออกมาไม่ได้
นางเคยจินตนาการไว้หลายอย่าง แต่พอเห็นจริงก็เกินคาดไปไกล
“ไอ้หนุ่มโง่คนนี้น่ะ มันเหมือนลาหนุ่มตัวเป็น ๆ!”
ซ่งเฉี่ยวอวิ๋นมองผ่านช่องกำแพงไปยังภาพสะท้านฟ้าอยู่ไม่ไกล สูดลมหายใจเย็นด้วยความไม่อยากเชื่อ
นางเป็นหญิงซื่อตรง ตั้งแต่เล็กจนโต ผู้ชายที่เคยเห็น นอกจากพ่อ ก็มีแต่สามีของนาง หานเป่ากุ้ย
บุรุษที่แข็งแกร่งและกำยำอย่างหลี่ชวนนี้ เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
ซ่งเฉี่ยวอวิ๋นอดจินตนาการถึงฉากวาบหวิวไม่ได้ และเมื่อจินตนาการมากขึ้น ตัวก็เริ่มรู้สึกซ่านเสียว แทบจะทรงตัวอยู่บนกำแพงไม่อยู่ ทรุดลงกับพื้น
แล้วต่อมา คนโง่ชวนใหญ่ก็ไม่ทำให้นางผิดหวัง เดินเปลือยเปล่ามา ๆ ไป ๆ ในลานหลายรอบ
ซ่งเฉี่ยวอวิ๋นมองอย่างตื่นเต้น หัวใจถูกกระตุ้นจนเต้นตุบ ๆ เร็วรี่ แม้แต่ฝ่ามือ ฝ่าเท้า ก็เริ่มมีเหงื่อซึมเล็กน้อย
ลองคิดดูว่า ตอนนี้นางอยู่ในสภาพใดแล้ว
อีกครู่ หลี่ชวนก็นอนลงบนเก้าอี้ผ้าใบกลางลาน ร้องเพลงเบา ๆ ไม่นานก็หลับไปจริง ๆ
ได้ยินเสียงกรนของหลี่ชวน ซ่งเฉี่ยวอวิ๋นก็กล้าขึ้น ไม่หลบอยู่หลังกำแพงอีก แล้วลุกขึ้นยืน มองไปโดยไม่ปิดบัง
“คนโง่! คนโง่!”
“ครอก——ครอก——”
ซ่งเฉี่ยวอวิ๋นลองตะโกนเรียก
แต่หลี่ชวนไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ยังคงกรน หายใจสม่ำเสมอ เห็นชัดว่ายังหลับลึกอยู่
“ดูท่าโง่ ๆ ของเจ้านั่นสิ” ซ่งเฉี่ยวอวิ๋นยิ่งกล้าขึ้น
นางพาดขาขึ้นขอบกำแพง นั่งอย่างระวัง แล้วเหยียบเท้าไปบนขอบโอ่งน้ำข้างกำแพง จากนั้นก็กระโดดลงไป
ตุ้บ! ซ่งเฉี่ยวอวิ๋นลงมาอยู่ในลานบ้านของหลี่ชวน
นางมองหลี่ชวน เจ้าหนุ่มโง่นอนเหมือนหมูตาย ในใจก็เบาใจขึ้นมาก
ทั้งนี้ หลี่ชวนก็เป็นแค่คนโง่ ต่อให้ถูกจับได้จะเป็นไร นางเป็นคนปกติอายุสามสิบ ยังจะกลัวหลอกคนโง่ไม่ได้เชียวหรือ?
คิดถึงตรงนี้ จิตใจที่วุ่นวายของซ่งเฉี่ยวอวิ๋นก็ยิ่งไร้ยางอายขึ้น
นางเดินย่องเบา ๆ มาข้างกายคนโง่ ค่อย ๆ เปิดผ้าคลุมของคนโง่ออก เพ่งมองแล้วก็ต้องสูดลมหายใจเย็นอย่างอดไม่ได้
นางเบิกตาคู่สวยโพลง ปากเล็กอ้ากว้าง ใส่ไข่ไก่ใบใหญ่ได้เลย
เมื่อกี้อยู่ไกลมองไม่ค่อยชัด พอเห็นใกล้ ๆ นี่ โอ้โฮ! ท้องไส้บิดเกร็งไปหมด
“ช่างเป็นบุรุษแข็งแกร่ง อกแข็งใหญ่จริง!”
นางอดไม่ได้ มือข้างหนึ่งยื่นมาอย่างสั่นเทา