บทที่ 7 ไสยศาสตร์ศักดินาเข้าไปอยู่ในตำราเรียน
“ม้าของเส้ยหวงผู้เฒ่าหาย ใครจะรู้ว่าเป็นภัยหรือเป็นลาภ”
คนที่ผ่านการศึกษาภาคบังคับเก้าปีมา ล้วนเคยเรียนกันทั้งนั้น
แต่เส้ยหวงผู้เฒ่ากลายเป็นคนช่างคำนวณรู้เรื่องล่วงหน้าได้ยังไง?
ทำไมฉันถึงไม่มีความทรงจำเรื่องนี้เลยสักนิด?
ไสยศาสตร์ศักดินาก็เข้าไปอยู่ในตำราเรียนได้ด้วยเหรอ?
ฉันไม่มีเวลามาสนใจแล้วว่าการกระทำนี้เสียมารยาทหรือเปล่า รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาทันที
พออาการเด็กเอ็นจิเนียร์กำเริบขึ้นมา ก็ต้องพิสูจน์ให้รู้กันไปว่าจริงหรือเท็จ!
โอ้โห เป็น “ผู้ชำนาญศาสตร์” จริง ๆ ด้วย!
ที่เจ๋งกว่านั้นคือ ถ้าไม่ค้นต้นฉบับ คำแปลภาษาทั่วไปจะแปลตรง ๆ ว่า “ชายชราคนหนึ่งแถบชายแดน ม้าหายไป”
ฉันอึ้งไปทั้งหน้า สงสัยว่าตัวเองตาฝาด
แน่นอนว่าอาจเป็นที่สมองมีปัญหาก็ได้
เล่นกันแบบนี้ได้ยังไง...
เฒ่าเตาเอ้อร์กลับยิ้มบาง ๆ “ชีวิตคนเราน่ะ บางทีก็อย่าจริงจังเกินไป