“มีกระสุนปืนใหญ่มากมายขนาดนี้ ทำไมถึงไม่นำมาใช้ตอนชิงกำแพงเมือง ซึ่งเป็นการรบที่สำคัญที่สุด?”
คำถามนี้เป็นสิ่งที่นายทหารระดับสูงของไอ้ยุ่นทุกคนที่อยู่ในที่ประชุมอยากรู้
เมื่อคืนนี้ สิ่งที่สร้างเงาความหวาดกลัวในใจนายทหารระดับสูงของตุ่นโดมากที่สุด คือสายฝนครกประชิดที่ทั้งแม่นยำ รุนแรง และระดมยิงไม่รู้จบ
กล่าวได้ว่าทหารตุ่นโดที่บาดเจ็บล้มตายกว่าหนึ่งในสาม ล้วนเป็นฝีมือของครกประชิด
ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุนี้ กองกำลังที่บุกโจมตีก็คงยึดพื้นที่ขึ้นไปได้ตั้งนานแล้ว
หลังสงคราม เมื่อหลินอ้าวเทียนทบทวนยุทธการครั้งนี้และเห็นปริมาณกระสุนครกประชิดมหาศาลที่ใช้ไป เขาก็อดทอดถอนใจไม่ได้ว่า นี่คือยุทธการส่างกั้นหลิ่งฉบับย่อส่วนอีกครั้งหนึ่ง
สนามรบคับแคบเช่นเดียวกัน ยอดฝีมือของทั้งสองฝ่ายลงสนามครบครัน และระดมอำนาจการยิงเต็มกำลัง
กระสุนปืนใหญ่และกระสุนปืนกลพรั่งพรูราวกับฝนห่าใหญ่
ในเวลานั้น กองอาสาก็เป็นรองกองทัพสหรัฐทั้งด้านอาวุธหนักและกำลังทางอากาศอย่างสิ้นเชิง อำนาจยิงตอบโต้หลักจึงต้องอาศัยครกประชิด ซึ่งทหารราบสามารถแบกไปได้และเปลี่ยนตำแหน่งยิงได้ทุกเมื่อ
ใช้กระสุนครกประชิดขนาด 60 มิลลิเมตรไปทั้งหมด 68,000 นัด และขนาด 82 มิลลิเมตรอีก 184,000 นัด
คิดเป็นมากกว่าครึ่งหนึ่งของกระสุนปืนใหญ่ทุกชนิดที่ยิงออกไปตลอดการรบ
หากไม่มีกระสุนมหาศาลเหล่านี้ และพึ่งพาเพียงอาวุธเบา
ต่อให้ในเวลานั้นได้รับความช่วยเหลือและเปลี่ยนไปใช้อาวุธแบบโซเวียตครบแล้วก็ตาม
แม้ในแนวหน้าทหารแทบทุกคนจะมีปืนกลมือเป็นของตัวเอง ก็ยังเป็นไปไม่ได้ที่จะสกัดการบุกของกองทัพสหรัฐไว้ได้
ตอนนี้แรงกดดันตกมาอยู่ที่หน่วยข่าวกรองของกองทัพญี่ปุ่นแล้ว