แต่เขารู้ดีว่าสิ่งนี้มีอันตรายเพียงใด จึงกำชับหลักเกณฑ์การใช้เอาไว้
หากไม่ถึงขั้นสิ้นไร้หนทาง ห้ามใช้เด็ดขาด
ยามหนุ่มที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าตอบว่า
“หน่วยยามของเราส่งพี่น้องไปแนวหน้าครึ่งหนึ่ง เพื่อผลัดเปลี่ยนกับพี่น้องที่ต่อสู้อย่างหนักมาตลอดทั้งวัน ตอนนี้เราเหลือคนไม่พอจะผลัดเวรกันแล้ว ผมเหนื่อยจริง ๆ ครับ!”
“อีกอย่าง ไม่ใช่แค่ผมคนเดียวที่เริ่มกินยา คนในศูนย์บัญชาการหลายคนกินกันมานานแล้วครับ!”
หลินอ้าวเทียนหันไปมองเหล่าเสนาธิการในศูนย์บัญชาการอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
มิน่าเล่า แทบทุกครั้งที่เขาตื่นขึ้นมา ก็เห็นเหล่าเสนาธิการเหล่านี้กำลังวุ่นวายประสานงานเรื่องซับซ้อน ทั้งการป้องกัน การส่งกำลังบำรุง และข่าวกรอง แทบไม่เคยเห็นใครได้พักผ่อนเลย
พันเอกเชียนอี้เฟยซึ่งเป็นผู้นำกลุ่ม มองหลินอ้าวเทียนอย่างตรงไปตรงมาแล้วสารภาพว่า
“ผมก็เริ่มกินแล้วครับ!”
จากนั้นพันเอกเชียนอี้เฟยก็แจ้งข่าวอีกเรื่อง ซึ่งทำให้หลินอ้าวเทียนรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า
“ที่จริงทุกคนปิดบังท่านมาตลอด ความจริงไม่ใช่แค่พี่น้องในศูนย์บัญชาการของเราเท่านั้น หลังพบว่ายาเม็ดนี้มีฤทธิ์วิเศษ พี่น้องที่ขึ้นไปรบแนวหน้าก็เริ่มกินกันหมดแล้วครับ!”
“กินยาแล้วถึงจะมีเรี่ยวแรงพอที่จะสู้กับไอ้ยุ่น!”
หลินอ้าวเทียนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พันเอกเชียนอี้เฟยยกมือห้ามไว้ก่อน
“ท่านนายพล ผมรู้ว่าท่านกำลังจะพูดอะไร ผลข้างเคียงที่ท่านพูดถึง สำหรับทหารอย่างพวกเราที่อาจตายในสนามรบได้ทุกเมื่อ ยังจะมีความหมายอะไรอีกหรือครับ?”
“ขอแค่ฆ่าตุ่นโดได้มากขึ้น ต่อให้ต้องสละชีวิตพวกเราก็ยอม แล้วจะไปใส่ใจสุขภาพร่างกายทำไม!”