«เสี่ยวจิ่น เราเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก ข้ามองเจ้าเป็นน้องสาวเพียงคนเดียวเสมอมา»
ลมราตรีหนาวเย็น หิมะโปรยปรายทั่วฟ้า เสียงของเสิ่นอู๋ตู้ยังคงร่าเริงเบาสบายเช่นเคย
«ข้ามอบคำอวยพรฉบับนี้ให้เจ้า ขอเพียงให้เจ้าปลอดภัยและมีความสุขในทุกปีต่อจากนี้»
เสิ่นกุยจิ่นมองเด็กหนุ่มตรงหน้า ในดวงตาเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม นางประหนึ่งได้เห็นช่วงเวลาเหล่านั้นที่ทั้งสองใช้ร่วมกันตลอดหลายปีที่ผ่านมาอีกครั้ง
นางเคยรอให้ท่านพ่อหลับ แล้วแอบถอนหนวดท่าน พอท่านพ่อตื่นขึ้นมาก็โกรธเกรี้ยว เด็กหนุ่มกลับก้าวออกมาปกป้องนางโดยไม่ลังเล ถูกตีด้วยไม้สองทีจนแผ่นหลังเขียวช้ำ
นางหลงเชื่อเรื่องในนิทาน จึงสั่งสาวใช้ให้ถอนสมุนไพรล้ำค่าที่มารดาชื่นชอบมาใช้ทำอาหาร ท้ายที่สุดไม่เพียงทำอาหารเลิศรสที่เลื่องชื่อไปทั่วหล้าไม่สำเร็จ ยังทำครัวไฟไหม้อีกด้วย
เมื่อเด็กหนุ่มเห็นนางตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เขาก็ลูบศีรษะนาง พลางยิ้มแล้วก้าวออกไปบอกว่าเขาเป็นคนยุยงน้องสาวเอง
ในงานเลี้ยง นางด่าคุณหนูตระกูลอื่นไปชุดใหญ่ เด็กหนุ่มหาทางรับความผิดไว้กับตัว บอกว่าเขาหลอกน้องสาว คุณหนูผู้นั้นดูหมิ่นเขาก่อน ส่วนน้องสาวเพียงปกป้องเขาเท่านั้น
ผลคือนางไม่เพียงไม่ถูกดูแคลนว่าไร้มารยาท กลับยังได้รับคำชมว่าตรงไปตรงมาและจริงใจ
...เรื่องทำนองนี้มีมากมายจนนับไม่ถ้วน นางเป็นคุณหนูใหญ่เอาแต่ใจและทำตามใจตนเสมอมา ต่อให้นางทำผิด บิดามารดาก็เอาแต่พูดว่านางยังเด็ก ไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ เป็นพี่รองต่างหากที่ทำให้นางเสียคน